lines (95) shoot (66) 64 (49) short story (35) learning to fly (30) 116 (26) spindrift (26) listen (24) πολύ μικρές ιστορίες (23) "CROSS MATCHING" (22) Love reading? (21) " WAIT " (20) thoughts (18) Wiedźmin (13) read (12) WRITERS (11) poetry (11) ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΩΡΑ (9) music (7) news (7) 365 (6) art (6) διήγημα (6) " ΕΚΑΤΟΜΒΑΙΩΝ " (5) THE OPEN END (5) Love writing? (4) reblog (4) world (4) yatzer (4) " ΤΟ ΑΛΛΟ ΣΩΜΑ " (3) "ΜΟΝΟ ΓΙ' ΑΠΟΨΕ" (3) British poetry (3) George Szirtes (3) Poets (3) american poetry (3) graphic design (3) in two lines (3) live (3) stories (3) story parts (3) watch (3) write (3) 116 thoughts (2) 2016 (2) HEROCIOUS (2) JUAN GÓMEZ JURADO (2) aesop (2) aggie (2) articles (2) cosa nostra (2) design (2) great gift (2) illustration (2) journal (2) out (2) prints (2) quotes (2) series (2) sited (2) sketchbook (2) street photography (2) the fabulist (2) γιατί όχι; (2) το άλλο σώμα (2) " WAIT (1) 2012 (1) Aurelio Arturo (1) Carol P. (1) Charles Baudelaire (1) DIMITRIS STEFANAKIS (1) Design sponge (1) ELCMag (1) ELLE magazine (1) English Literature (1) Eugenio Montale (1) Fawzy Zablah (1) Fleur Adcock (1) Fricdementol (1) Gaia (1) Giannis Pantazopoulos (1) Harper's Bazaar (1) Humphrey Bogart’s letter to Lauren Bacall (1) Ilan Manouach (1) Jacqleen Bleu (1) Joseph Campana (1) Kim Addonizio (1) Kosmos (1) MALVINA KARALI (1) Maria_Adouaneta (1) Mary Ruefle (1) Mikkel Birkegaard (1) Pink Martini (1) QATAR 2022 (1) Riego van Wersch (1) Roland Barthes (1) Steve Friedman (1) Tanizaki (1) Truman Capote (1) WISHES (1) a lover's discourse (1) abici bicycle (1) architecture (1) attend (1) award (1) beauty (1) betsy hotel (1) chemistry (1) deco (1) e-book (1) essay (1) etsy (1) events (1) exhibitions (1) f1.8 (1) fear (1) festival (1) fleurs du mal (1) form (1) giveaway (1) great american writers (1) hell (1) humor (1) interiors (1) internal monologue (1) joezie (1) join (1) lifo (1) love (1) lover (1) lyrics (1) makemyday (1) mixed media (1) moleskine (1) music village (1) note to self (1) notes (1) on beauty (1) pc games (1) plays (1) polish (1) project (1) prose (1) sabrer (1) scent of a woman (1) seminars (1) setty lepida shots (1) shop (1) shows (1) spaces. aesthetics (1) studies on analogies (1) symposium (1) the creative creat(ur)es (1) the meet market (1) the shelf (1) theatre (1) this is how you lose her (1) tumblr (1) tumblr logs (1) wait (1) widgets (1) Αντώνης Σουρούνης (1) Κωστής Μαραβέγιας+ΜARAVEYAS ILEGAL (1) ΤΙ ΕΙΔΑ ΧΤΕΣ (1) αποσπάσματα (1) γιατί όχι; Αna Raimundo (1) εκδηλώσεις (1) κυκλωπία (1) μουσικό χωριό (1) συλλογή (1)

Wednesday, August 7, 2019

First, the lights went on, and then our teeth went numb.

And then it must have been something like forty thousand cigarettes give or take.

There was walking, something like ten million steps on and off counties, countries, planes, boats, sands, dragging a teal blue cabin suitcase behind me, riding buses, watching the dunes grow bluer and the roofs go stunningly pink.

There was a growl like the one an animal makes when you've approached without a warning, low humming, tittering, cooing, a lapse of traffic jams, scratches of all sorts, spoons clacking against cups on marble tables, the swishing of tires on wet asphalt, crickets at nights, lights painting wild dances in a the noise and in the silence.

Insert about a billion daily images of progress and decay, and multiply them by every star trace your naked eye can count. And call this ... time.


Thursday, July 11, 2019

Μπορώ να σου πω πράγματα για εσένα που δεν έχεις ακούσει ξανά, να σου περιγράψω με ακρίβεια όλα εκείνα τα "πώς" σε στιγμές που δεν κοιτούσες.
Πώς είσαι, πώς ακούγεσαι, πώς σωπαίνεις, πώς.... όλα σου
Και μπορώ να σου μιλήσω για τα "τι" , τι ήθελα να κάνω, τι ήθελα να κάνεις εσύ, τι πάντα θέλω, τι πάντα θέλεις εσύ, τι είναι αυτό το εμείς και τι είναι το άλλο εμείς, τι θα σε φτιάξει, τι  θα σε κάνει να σε βλέπεις δεκάδες τι ...
Και κάθε φορά που θ ανοίγω το στόμα μου ούτε ένα χιλιοστό σου δεν θα μοιάζει με το διπλανό του. Και κάθε φορά που θα σου λέω για εσένα μέσα από εμένα να βλέπεις, να διαπιστώνεις πράγματα που τρέχουν συνεχώς και που ποτέ δεν φαντάστηκες.... Όμως
δεν θα το κάνω. Θα πάρω όλα αυτά τα λόγια και θα τα βάλω σε ένα άγνωστο τόπο και χρόνο. Γιατί δεν Μ έχεις πείσει ακόμη ότι η γνώση σου αυτή δεν θα είναι δύναμη και γιατί όλα αυτά είναι τιτ φορ τατ και πόσο εύκολο θα ήταν αν δεν υπήρχε αυτός ο μικρός και επαχθής όρος. 

Wednesday, May 1, 2019

is there anything wrong with dreaming wide awake, in thinking of your fine hair lying in the sands, golden and pure in the shinny coasts of France, where the air smells of neroli and rêves du miel.
Is there anything wrong with missing  the moments where we get cheese and wine and raspberries from the open market and sit down for a picnic in a garden by the lake? And is there anything wrong with kissing your red lips and holding your square hand, with riding the bus on a Sunday that feels like a Friday to get by the sea?
Because you see you're going about your business and I'm going about mine but time never stops, never halts for people like us.
Is there anything wrong with waking by your side in a hot and clammy room, with turning on the floor fan and freezing bottles half filled with water for our pleasure, with opening a wine with the tuna spaghetti you made and carrying a pocket full of cigarettes for our small stops.
Let me show you, you say, let me show you to the wicker tables and the seated people drinking pastis and that red beer of theirs at the square, let me feed you, let me feed you pizza by the Panier and navettes from Rue Sainte's and let me take you across Aix and Cassis and that library you saw on Pinterest. And let me dream and wake with you each day grateful for the things that you are and those things you haven't been.
Jammed between my eyes the green golden irises of yours, and squeezed between my thigs the handful of moves we found we can only perform together.
The future is only a word, the future is only another world. But right now, this very moment my heart is beating faster than drums because your name is on all of these and all their much mores. And "wait till you find out" is the cruelest thought.

Tuesday, April 16, 2019

There's a thin line between "brûlée" and Pompeii.

He gives me odd things ... He says, “I found this today and was sure it was yours.”- a replica tooth of megalodon, a toy car, a peeled kiwi, a forkful of Angus steak 
But also… also unspeakably beautiful things…things that rise inside of me..- a touch on the back of my hand he’d found while watching an aged couple talking…a sound… a low hum as he hugged me that resonated in a way and he was sure would heal me
I’ve never been given a sound - a little stray vibration of his breath… but sometimes I make that sound and feel his lips on my neck.


Your lips a dipped, deep crimson. I thought that had it been darker, I'd kiss the beetroot juice out of your fingers or the crusted gleam of the vegetable puree from your mouth. But it is never dark enough, and kissing you doesn't feel right. You see, I'm not yet ready to get all destroyed.  


You won't tell me. Is it because something in you feels it wouldn't be cool, or perhaps it wouldn't be.. stoic?

But then, you know, there are these moments, a little growl of non-pride, the heat of my body rolling on you, as if I'd been lying in the sun all day, and the way you come against it when you say goodbye, something... something that burrows into your bones. 


The shortest longest story in the world is a name.


Lady, I will touch you with my mind. 

Touch you and touch and touch 
until you give 
me suddenly a smile, shyly obscene 

(lady, I will 

touch you with my mind.) Touch 
you, that is all, 

lightly and you utterly will become 

with infinite ease 

the poem which I do not write.

                           __ e.e.cummings 

All men who touch first with words go much further afterward with their hands

but remember as you do, there's a thin line between "brûlée" and Pompeii.  


Monday, April 15, 2019


- Ride bikes across the ocean and watch the light leak among the trees till it's pitch dark and the stars come out.

- Have eggs and bacon at a wretched street diner where the waitress chews bubblegum and checks out your butt as you head to the bathroom.

- Go feed the ducks at the park where a flock of seagulls will attack us for potato chips.

- Sleep on the beach and watch the lights across the shore flicker like fireflies.

- Watch an old movie at the open cinema and get itchy knees from the grass.

- Smoke a joint till we're mad with laughter and go ape a.f.

 - Go swimming in our clothes and spend the night freezing under a blanket.

- Get the most ridiculous tats from a bubblegum wrapping.

- Try to get rid of a freaking gross centipede, trapping it under a glass and dragging the glass across the floor to the doorway.

- Go to the zoo and have our clothes stink or rhinoceros shit for an entire day.

- Go to the arcade and try to beat each other at a game none of us knows how to play.

- Build a fort out of pizza boxes and spend the afternoon trying to demolish it with toothpick arrows.

- Fall asleep on the train.

- Scratch your back till you fall asleep and sneak out to get us breakfast.

- Drive somewhere with no map and no sense of direction certain that the cosmic irony will get us to the right place.

- Cook each other's recipes adding one secret ingredient and then try to guess what it was.

- Wear each other's jackets for a day,

- Ride the ferry across and miss the ride home.

- Ride a plane (or two, or a hundred).

- Make cereal with beer instead of milk and have a contest who can eat theirs faster.

- Sing on top of our voices and get told off by strangers.

- Bring this book I'm writing and read to you. It will not all be romance, but it will be ours.

- Hear you reading with a piece of toast in your mouth.

- Take photos of you when you're not looking.

- Go to an aquarium and spend the afternoon watching your reflection on the glass tanks.

- Roll each other's cigarettes.

- Lick each other's forks, and drink from each other's cups, and eat from the same plate, and share the napkin and the water bottle and the straw and every possible taste there is to these.

- Take turns choosing to stop at random cities. Point to the next one we should visit blindly on the map as we're drowning diner food in sticky syrup in "Wherever".

- Stay out till closing time till it's just you and me and the bartender and a jukebox in the corner playing songs that should never be slow danced to, but we're a little fuzzy and a little buzzed so it doesn't matter.

- Know the things that you want to resist because we're intrinsically different people, though no less fundamentally aligned.

- Live
Forever is not important to me, but this is.

Tuesday, February 26, 2019

and when it's not you, it's you again

"Dance Real Close" - Jessie Payo

If a violin string can ache, then I was that string.
Vladimir Nabokov, Lolita

You are so warm he begins and then I think it’s a hybrid between a growl and purring, he’s at my ear,  he breathes on my neck, his mouth pressing into me and sending vibrations all over my body, his words are very clear, explicit, and deliciously obscene.  Afterward, we rest side by side, the sun is so warm coming in through the window we don’t need covers, his hand is on my hip as he drifts off to who-knows-where, I quietly listen to him breathing until I drift away too. He utters words when he comes into waking, as if bringing his dream into the daylight, but the moment passes quickly and he pulls me close before drifting away again. There are wildflowers in my dessert which take up to twenty years to bloom.  The seeds sleep like geodes beneath hot feldspar sand until a flash flood bolts the arroyo, lifting them in its copper current, opens them with memory. They remember what their god whispered into their ribs: Wake up and ache for your life. "And all I want to tell you all week is you have a piece of my soul. And right now you're out there somewhere …. just walking around with it". 

Friday, February 1, 2019

K unzips the back of his wetsuit and turns to face the sunset. His hair is still wet, messy, like liquid gold. The white of his eyes has turned red, the green of his irises greener, the rays in each retina marigold. He half opens his mouth resting his arms on his waist, squints for a while and then smiles at the wind. It's been a good day at the camp. A day I envy for the freedom it makes him feel as he rides, ripple after fringe , barrel after curve. Steady on his board, his thighs flex, the arch of his spine stretches, a bow of arms opening wide as he pulls the line, this knocking motion as he goes airborn and lands with a splash. The sea is what I envy for keeping him captive and bound to her body, constantly thirsty to lose track of time in its tide. Burried beneath black scuba rolls of  closed-cell foam neoprene my breath slows down and stands still between the zipper and the back of his neck.

as you lie under the parasol your black and white smile waxes and wanes
there is that speck on your risorial, one I would bet is crowded with absence;
no one has kissed you there, have they?

Wednesday, January 30, 2019

Sonate Pacifique

I don't know what it is but there is a trick in her that works on me so well. And I can't deny it, she turns me on like a firecracker in the summer sun.
I can feel my mind, slowly fading with the smell of her perfume, and when she's dancing ...Oh damn


person K hugging everyone so they can get to hug person S
person S stealing person Ks stuff so when they ask them back their fingertips briefly touch
person K lightly pushing against person Ss thigh even when there's apparently plenty of leg space. 

person S provokingly drinking with a straw till person K asks to have a taste of the drink 
person K commenting on how cool the flavor of their drink is and suggesting that S should give it a go in case they'd like to order the same. 
person S running their hands along Ks wrists/back/elbows/ because they know they like it
person K running their hands along Ss legs commenting how well-built they are
person S saying they're cold so person K puts a blanket over their shoulders 

person K flaunting exaggeratedly the roughness/temperature of their own hands, asking person S to check the roughness/temperature out  
person S caring exaggeratedly about the roughness/temperature of Ks hands
person K teaching person S basic self-defence

person S not being an easy learner so person K needs to repeat the teaching 
person K using person S as a pillow all the time (person S pretends to hate it but they know they like it) 

Saturday, January 5, 2019

Δεν ξέρω γιατί τράβηξα αυτή την εικόνα, ίσως γιατί μόνο αυτή προλάβαινα πριν κοιτάξεις επάνω.

Είχα προσέξει την πληγή στο δάχτυλο σου. Έχεις διαρκώς ένα σημάδι πάνω σου, ένα κόψιμο, μία πληγή, μια μελανιά, μια μικρή ή μια μεγάλη υπενθύμιση (για τους άλλους) ότι δεν φοβάσαι να ματώσεις ή να πονέσεις, ότι όποιος μπλέξει μαζί σου πρέπει να είναι έτοιμος να τα βάλει με κάτι πέρα από τις δυνάμεις και των δύο σας.

Είχα προσέξει και πώς το δέρμα των χεριών ,  παρά το τόσο νέο σου, εκείνο το απόγευμα έμοιαζε ν' ανήκει σε κάποιον χρόνια μεγαλύτερο εφόσον ήταν ταλαιπωρημένο. Όποιος έχει κοινή λογική  και ξέρει τι κάνεις εύκολα θα καταλάβει γιατί. Και φυσικά ήξερα γιατί. Πάντα ξέρω περισσότερα απ όσα λέω. Όπως και άλλες φορές που είχαμε βρεθεί να κρατάμε για λίγο ο ένας τα χέρια του άλλου είχα παρατηρήσει ότι οι παλάμες σου δεν ήταν απαλές και ήσυχες αλλά τραχιές.

Όμως, όπως συμβαίνει μ' όλα εκείνα που έχουμε αγαπήσει - παρόλο που δεν έχει καμία λογική εξήγηση το πάθος μας και παρόλο που, αν το δηλώναμε κοινώς θα έσπευδαν πολλοί να μας το κρίνουν-  δεν μ ένοιαζε να σχολιάσω το γεγονός. Να παρατηρήσω δηλαδή φωναχτά "είναι σκληρές οι παλάμες σου, είναι σκασμένα και κρύα τα χέρια σου" ... Εγώ αγαπούσα τα χέρια σου... όχι παρά αυτό, αλλά ακριβώς γι αυτό, γιατί δεν ήταν μαλακά και εύπλαστα, γιατί δεν ήταν εξημερωμένα, και γιατί, όπως και έκανες συχνά, κάποια στιγμή θα έλεγες "είναι πάγος τα χέρια μου, είναι σκληρά τα χέρια μου" και θα τα έβαζες στα δικά μου.

Αυτή ήταν και η μόνη καλή πρόφαση, να μη χρειαστεί πει κανένας μας πράγματα που δεν είναι στιγμή να πει. Αντί γι αυτό, να μην λέμε τίποτα για τίποτα. Απλά να είμαστε άνθρωποι από μέσα προς τα έξω... χωρίς καμία βεβαιότητα ότι αυτό επιτρέπεται και με κάθε βεβαιότητα ότι αυτό χρειάζεται.

Thursday, November 29, 2018

Call it a kiss, but
he wanted to dip his fingers
into vodka
and paint my lips 
and let it drip down my neck.

He cupped my wet chin
and raised the goblet
of that soaked mouth to his.
He wanted to drink from me
until we tasted the same. 


Afterward, we talked 
we sat on the couch, his knees
pulled up, my blouse open. 
We saw us all at once, 
the whole of all of us,
curled up there on the couch
into a frayed ball 

the sway of us slayed me_ 

Saturday, October 20, 2018


It is quite useless knocking at the door of heaven for earthly comfort; it’s not the sort of comfort they supply there.”

— C.S. Lewis

Αν και μου ζητούσε ολοένα και εντονότερα συγγνώμη δεν υπήρχε τίποτε να συχωρεθεί. 


Ξεκίνησε προβάλλοντας από μια μεριά το κεφάλι, ένα χαριτωμένο "κούκου" που τον έκανε να θυμίζει εκείνα τα παιχνίδια που βγαίνουν μέσα από το κουτί. Δεν εξεπλάγην ιδιαίτερα, αφού στο δικό μου νου το συγκεκριμένο "κουτί" έγραφε απ' έξω "κούκου" από την αρχή, περίμενα ότι αυτό θα γίνει, παρόλο που δεν έκανα δηλώσεις. Μ' αρέσει να λέω πάρε το χρόνο σου, κάνε ό,τι έχεις να κάνεις και να αφήνω τη φράση μετέωρη. Από μέσα μου λέω ασφαλώς "θα 'ρθει και 'σένα η ώρα σου". Δεν προκαθορίζω, απλά ξέρω ότι αν έχεις κάνει την κουτσουλίτσα σου θα έρθει κι η ώρα που θα θελήσεις να την επισκεφτείς για να βεβαιωθείς ότι είναι ακόμα εκεί. Κάποιοι αφήνουν επίτηδες σημάδια για να μπορούν να τα επισκέφτονται μετά από καιρό, αν κάνεις λίγη υπομονή θ' αρχίσεις να τους καταλαβαίνεις. Μας αρέσει να υπάρχουμε στους άλλους ακόμα κι αν θεωρούμε ότι εκείνοι δεν υπάρχουν σ' εμάς - βλακεία αν με ρωτάς γιατί κανένας ποτέ άπαξ και ήρθε δεν πάει πουθενά. Ένα κομμάτι του τ' αφήνει πίσω. Κι αν αυτό που άφησε ήταν σαμπστάνσιαλ ρε παιδάκι μου, τότε φροντίζει να το αφήσει σ' ένα υποθετικό κουτί που απέξω γράφει "κούκου". Και όταν έρθει η ώρα του επιστρέφει και το ανοίγει. Κούκου λοιπόν. Χαριτωμένα και παιχνιδιάρικα. 

Τώρα εξαρτάται πώς είσαι όταν αυτό συμβεί, μπορεί να αναστατωθείς λιγάκι. Αν αναστατωθείς περισσότερο από λιγάκι το "κούκου" κάνει "ξε-κούκου" και ξαναχώνεται στο κουτί του ώσπου να αναστατώνεσαι από ελάχιστα (οπότε δεν σου φαίνεται) έως καθόλου. Τότε βγαίνει μέχρι τα πόδια έξω και περπατάει σιγά-σιγά προς το μέρος σου. Όπως και έγινε, γιατί η δικιά μου η αναστατωμάρα με τον καιρό μεγαλώνει μεν , αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση και γίνεται βαρεμάρα. Και δεν είναι τ' ανθρώπου η βαρεμάρα. Δεν είναι αυτή που τον βαριέμαι ολότελα τον άλλο και δεν βρίσκω λόγο να υπάρχει ούτε το καλημέρα μεταξύ μας, όχι. Η δικιά μου βαρεμάρα είναι περισσότερο αυτή του "κοίτα να δεις που θα ξανακούσω τις ίδιες μαλακίες πάλι". 

Καταλαβαίνεις ότι όλο αυτό τον καιρό -γιατί ε πως να το κάνουμε έχει μεσολαβήσει ένα σθεναρό μεσοδιάστημα - και επειδή η αναστατωμάρα με πληγώνει, μέχρι να φτάσει να μεταμορφωθεί σε βαρεμάρα έχω κάνει πράγματα.. 

Έχω ρίξει κάτι κλάμματα ξεγυρισμένα, έχω πάρει τα κομμάτια μου και τα έχω κάνει σπλάφ στον τοίχο, έχω σηκωθεί στις τέσσερις το πρωί να κοιτάω την καφετιέρα να βγάζει νερό γιατί ξέχασα να βάλω την κάψουλα, έχω πιεί το ζεστό νερό σκέτο, έχω πάρει τα πόδια μου να βγω, έχω ανασάνει αλλιώτικο αέρα σε άγνωστες πόλεις με ξένους ανθρώπους, έχω δουλέψει όσο δεν δούλεψα ποτέ στη ζωή μου, έχω γνωρίσει ένα τσούρμο νέους ανθρώπους που με τη σειρά τους μου έφεραν περισσότερες δουλειές και περισσότερες γνωριμίες, έχω μάθει να λέω όχι αν δεν αξίζει την ταλαιπώρια μου και να κάνω "ντα" ό,τι την προκαλεί, μ' έχω καλομάθει και μ' έχω πάει "άπα", έχω αλλάξει μούτρα από εκείνο φουντωμένο μάτι που πρασίνιζε όταν το ασπράδι γινόταν κόκκινο.

Κι έχω γελάσει πάρα πολύ, μου έχω πει μπράβο και έχω δεχτεί τα μπράβο αλλωνών, έχω γίνει κάτι μεγαλύτερο από αυτό που σε παρακολουθούσε να φεύγεις και μίκραινε, και σιγά-σιγά το στανιό άρχισε να πλησιάζει την ημερομηνία λήξης του. Η αναστατωμάρα έχασε το αλάτι της και μετατράπηκε σε ανοστημάρα, κι αυτή με τη σειρά της κράτησε κάμποσο. 

Μια στο τόσο η σύσταση άλλαζε, πήγαινε πάλι ν' αλατίσει (έτσι γίνεται όταν λήγει ένα φαί να ξέρεις, οι γεύσεις πυκνώνουν όσο αλλοιώνονται) αναρωτήθηκα τι να γίνεσαι, πόνεσα και κανά απόγευμα που τα θυμήθηκα όλα, είπα μέσα μου .... πόσο χαζούλης είσαι τα γάμησες όλα με το έτσι θέλω σου.... στραβομουτσούνιασα και λίγο, άντε πες κατάπια και καμιά μύξα που με πήρε το παράπονο, όμως ήταν όλα τόσο φωτεινά εκεί έξω, και τόσο ωραία, κι ας μην ήσουν εκεί για να τα δούμε μαζί... κι έτσι πάλι πήραν όλα το δρόμο τους. Κι αφού τον πήραν ποια είμαι εγώ να καθίσω να τα κοιτάω μπήκα σ' ακόμα ένα αεροπλάνο κι εξαφανίστηκα και έζησα μια ακόμα περιπέτεια και είπα αχ ζωούλα τι καλή που είσαι και της χάιδεψα το κεφάλι. Και ξέρεις... άμα ζεις, άμα περπατάς άμα βλέπεις ολοένα περισσότερα, άμα γίνεσαι και ξαναγίνεσαι σε πιάνει κούραση να σκεφτείς ξανά τα παλιά. Γιατί παλιά έχουν γίνει. Οπότε φτάνεις στο είδος της βαρεμάρας που λέγαμε παραπάνω. 

Βαριέσαι να έχεις οποιοδήποτε συναισθημα από αυτά που μοιάζουν με παλμογράφο καρδιακού και έχεις αυτά τα συναισθήματα τα απλά που θυμίζουν κάποιον που κάνει το τεστ αλήθειας και τον ρωτάνε να πει με ναι ή όχι "μένετε στο Γουισκόνσιν;" "κάνετε ποδήλατο;" "ψωνίζετε αγγουράκια στο Κόστκο;" "έχετε ποτέ τραβήξει την παρανυχίδα σας;" τέτοιες ερωτήσεις, και αν τον ρωτήσουν "σκοτώσατε τη γυναίκα σας" αυτό που του βγαίνει ν' απαντήσει είναι "ε; αφού δεν έχω γυναίκα" αλλά του θυμίζουν ν' απαντήσει με ένα ναι ή ένα όχι , οπότε λέει με τον ίδιο τόνο "όχι".


Δεν το είπε. Κανένας δεν το λέει έτσι με τη μία. Πρώτα σε δοκιμάζει πειράζοντας τις άκρες από κάτι γύρω σου, σαν ζωάκι που δοκιμάζει να τραβήξει ένα φύλλο ή ένα νήμα με το πατουσάκι του. Τα μάτια εδώ είναι πάντα χαριτωμένα, οι γύρες ομοιόμορφες σαν το χαλίκι σ' ένα κήπο ζεν. Το κοιτάς και σχεδόν χαμογελάς. Δεν είσαι σαστισμένος, το βρίσκεις ακόμα γουστόζικο, αλλά θυμάσαι ότι αυτό το γούστο ήταν τζιζ κακά και μιας και έχεις περάσει στη βαρεμάρα αναγνωρίζεις ευκολότερα τη σύσταση αυτών των απαλών τραβηγμάτων. Παραδόξως μοιάζουν κι αυτά μεταμορφωμένα σε κάτι άλλο στην αρχή, μοιάζει κι αυτός να έχει προχωρήσει, να έχει νέα να σου πει, "Λες;" λες, έχεις δει και τόσα έργα με τα τάιμινγκ και τις δεύτερες ευκαιρίες και όλες αυτές τις μαλακίες που θ' ακούσεις όπου να'ναι, "να εγώ..." "βλέπεις τα πράγματα ήταν αλλιώς... " "ποτέ δεν ...." "πάντα έλεγα...." να μια κλωστή να τραβάει από δω, να μια τρίχα να σου τινάζει από το παλτό ... "εσύ τι κάνεις;" ενώ είναι ξεκάθαρο ότι έχει καλά πληροφορηθεί τι έκανες, πώς το έκανες, πού το έκανες και έχει σοβαρές υποψίες ότι δεν είχες και άλλη επιλογή για όλα όσα έκανες... έπρεπε να κάνεις, έπρεπε να πας, έπρεπε να φύγεις, έπρεπε να βαρεθείς, δεν ξύπνησες ένα πρωί παρατημένος μόνος σου, δεν αυτό-παρατήθηκες και σου είπες να παω να γαμηθώ κι εγώ και όλα όσα θέλησα για μας τους δυο. Όπως και να 'χει τώρα έχει περάσει καιρός και το μιμί πέρασε φαντάζεται και τώρα μπορούμε να ξανασκαλίσουμε τα πάντα μπας και ξεθάψουμε τη φασολιά του Τζακ και ξεπετάξει. Έλα θ' ανέβουμε τη φασολιά παρέα, ήρθα να δω τι κάνεις, τι κάνεις; 

Κι εσύ έχεις πάρει το ύφος του πουλιού απ' τον Αρκά που 'χει τα μάτια μισόκλειστα και λες "γκετ άουτα χιαρ, έχει περάσει ένας αιώνας, ποια φασολιά, ποιος Τζακ, ποιος είσαι; Μια που σε πιάνει κι αρχίζεις να φαγουρίζεσαι και νιώθεις ένα τικ στις πλάτες, και κάνεις μια θεσούλα παρακεί γιατί ο άνθρωπος λες μας δουλεύει, πάτε καλά κύριε; Κι όσο τα κάνεις αυτά τόσο συχνότερο γίνεται το "συγγνώμη" με μάτια που μεγαλώνουν όταν σε κοιτάνε και χέρια που σε ακουμπάνε λίγο περισσότερο, και ένα γέλιο που θυμάσαι πόσο τ' αγαπούσες, και ένα χαμογελάκι που τώρα σου φαίνεται κάπως όχι τόσο χαριτωμένο, σα να σου κάνει χαμογελαστική επίθεση ένας με καμπαρτίνα κουμπωμένη ως το λαιμό στον υπόγειο. Πάει να σου πει ένας εγκέφαλος "αυτό εδώ το χαμογελάκι που κοιτάς ήταν ο λόγος που έπαψες να περνάς από δυο συγκεκριμένες γειτονιές, και όταν μυρίζεις νύχτα πατάτες να τηγανίζονται σου 'ρχεται αναγούλα, θυμάσαι πόσο ίσιωνε η μάπα σου όταν το κοίταγες; και εννοείται θυμάσαι. Εννοείται ότι δεν σ' ένοιαζε που περπάταγες ξυπόλυτη κι έχοντας πατήσει γυαλιά στην εθνική το ξημέρωμα απλά γιατί αυτό το χαμόγελο σου κρατούσε το χέρι, και θυμάσαι και όλα τα άλλα που θυμόμαστε όλοι μας γιατί χρόνος πέρασε δεν έκανες λοβοτομή. Αλλά μαζί μ' αυτά θυμάσαι ότι έληξε και έπαθες τον τύφο από τις παρενέργειες. Κι έτσι κάνεις ακόμα παραπέρα και αυτό έρχεται ακόμα παρα δώθε και λέει αυτά που κάποτε κράταγε ταπωμένα στο έβδομο τίερ της κόλασης για να μην τα ακούσεις. 

Τι να σου πω τώρα εγώ αν εσένα σε δικαιώνουν οι ετεροχρονισμένες συγγνώμες και αν έχει το ποτήρι σου ένα χείλι ακόμα, αλλά αυτό που ξέρω ότι για όλους μας είναι ανώφελο να χτυπάμε την πόρτα του παραδείσου για να λάβουμε μια επίγεια ανακούφιση. Δεν είναι το είδος της ανακούφισης αυτής που προσφέρουν εκεί... 

Artwork : Rowan Mersh "Placuna Phoenix"

Tuesday, September 25, 2018

in the still of the day, somewhere between the last office hour and the 9 pm news, it smells like a storm is coming and I have to run

they're serving happy slings down the pub and all my friends will be there, partying Anjie's birthday, cheering for that promotion Dan's been waiting for, there's something to find if you search too well

some things that you give you can't retrieve probably because they were not only yours in the first place_

Monday, September 24, 2018

this was the "draw a map to get lost, you're just one decision far from what you're living right now you know" moment captured on my Nikon - a capsule that contained part bravery, part genius, and three parts nostalgia of something, not even Ryker himself knows where it came from, but always shows in his photographs, even when he smiles_

at that point, he wasn't smiling

both of us wanted absolutely zero drama, and yet every time we've managed to nail these moments when our talks felt like a sudsy tidal wave - making beauty, then- deciding it was too much we threw it away- let me tell you about these moments they were an accumulated mass: burning so long and so quiet, a longing slightly bruised and shimmering, soon toast, soon tossed 

so I stole the fragments  - an outright theft - I just took them and hid them away_ there was no planning, no premeditation or calculation, just simple bursts of spontaneous larcenies; I wanted them to myself, for myself, and I was unwilling to share them with anyone else but him. I've never been a fragment stealer before, never contemplated the idea, I wasn't even sure how many times again I'd do it, but I did it, and it was profound and satisfying, like an artistic triumph or a structure well-built. I cannot show them off or give them back, they must remain my private, criminal act. 

Hell Explained by a Chemistry student !


Topic: Humor via laugh out loud news

The following is an actual question given on a University of Arizona chemistry mid-term, and an actual answer turned in by a student.
The answer by this student was so ‘profound’ that the professor shared it with colleagues, via the Internet, which is, of course, why we now have the pleasure of enjoying it as well:
The Question:

Is Hell exothermic (gives off heat) or endothermic (absorbs heat)?

Most of the students wrote proofs of their beliefs using Boyle’s Law (gas cools when it expands and heats when it is compressed) or some variant.

One student, however, wrote the following:

First, we need to know how the mass of Hell is changing in time. So we need to know the rate at which souls are moving into Hell and the rate at which they are leaving, which is unlikely. 
I think that we can safely assume that once a soul gets to Hell, it will not leave. 
Therefore, no souls are leaving. As for how many souls are entering Hell, let’s look at the different religions that exist in the world today.
Most of these religions state that if you are not a member of their religion, you will go to Hell. Since there is more than one of these religions and since people do not belong to more than one religion, we can project that all souls go to Hell. With birth and death rates as they are, we can expect the number of souls in Hell to increase exponentially. 
Now, we look at the rate of change of the volume in Hell because Boyle’s Law states that in order for the temperature and pressure in Hell to stay the same, the volume of Hell has to expand proportionately as souls are added.

This gives two possibilities:

If Hell is expanding at a slower rate than the rate at which souls enter Hell, then the temperature and pressure in Hell will increase until all Hell breaks loose.
If Hell is expanding at a rate faster than the increase of souls in Hell, then the temperature and pressure will drop until Hell freezes over.

So which is it?

If we accept the postulate given to me by Teresa during my Freshman year that, 
‘It will be a cold day in Hell before I sleep with you,' 
and take into account the fact that I slept with her last night, then number two must be true, and thus I am sure that Hell is exothermic and has already frozen over. 
The corollary of this theory is that since Hell has frozen over, it follows that it is not accepting any more souls and is therefore, extinct….. …leaving only Heaven, thereby proving the existence of a divine being which explains why, last night, Teresa repeatedly kept shouting 
'Oh my God, I’m coming!’


by reddit user PirbyKuckett