MENU

lines (95) shoot (66) 64 (48) short story (35) learning to fly (30) 116 (26) listen (24) πολύ μικρές ιστορίες (23) "CROSS MATCHING" (22) Love reading? (21) " WAIT " (20) thoughts (18) spindrift (16) Wiedźmin (13) read (12) WRITERS (11) poetry (11) ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΩΡΑ (9) music (7) news (7) 365 (6) art (6) διήγημα (6) " ΕΚΑΤΟΜΒΑΙΩΝ " (5) THE OPEN END (5) Love writing? (4) reblog (4) world (4) yatzer (4) " ΤΟ ΑΛΛΟ ΣΩΜΑ " (3) "ΜΟΝΟ ΓΙ' ΑΠΟΨΕ" (3) British poetry (3) George Szirtes (3) Poets (3) american poetry (3) graphic design (3) in two lines (3) live (3) stories (3) story parts (3) watch (3) write (3) 116 thoughts (2) 2016 (2) HEROCIOUS (2) I like turtles (2) JUAN GÓMEZ JURADO (2) aesop (2) aggie (2) articles (2) cosa nostra (2) design (2) great gift (2) illustration (2) journal (2) out (2) prints (2) quotes (2) series (2) sited (2) sketchbook (2) street photography (2) the fabulist (2) γιατί όχι; (2) το άλλο σώμα (2) " WAIT (1) 2012 (1) Aurelio Arturo (1) Carol P. (1) Charles Baudelaire (1) DIMITRIS STEFANAKIS (1) Design sponge (1) ELCMag (1) ELLE magazine (1) English Literature (1) Eugenio Montale (1) Fawzy Zablah (1) Fleur Adcock (1) Fricdementol (1) Gaia (1) Giannis Pantazopoulos (1) Harper's Bazaar (1) Humphrey Bogart’s letter to Lauren Bacall (1) Ilan Manouach (1) Jacqleen Bleu (1) Joseph Campana (1) Kim Addonizio (1) Kosmos (1) Lu (1) MALVINA KARALI (1) Maria_Adouaneta (1) Mary Ruefle (1) Mikkel Birkegaard (1) Pink Martini (1) QATAR 2022 (1) Riego van Wersch (1) Roland Barthes (1) Steve Friedman (1) Tanizaki (1) Truman Capote (1) WISHES (1) a lover's discourse (1) abici bicycle (1) architecture (1) attend (1) award (1) beauty (1) betsy hotel (1) chemistry (1) deco (1) e-book (1) essay (1) etsy (1) events (1) exhibitions (1) f1.8 (1) fear (1) festival (1) filter (1) fleurs du mal (1) form (1) giveaway (1) great american writers (1) hell (1) humor (1) interiors (1) internal monologue (1) joezie (1) join (1) lifo (1) love (1) lover (1) lyrics (1) makemyday (1) mixed media (1) moleskine (1) music village (1) note to self (1) notes (1) on beauty (1) pc games (1) plays (1) polish (1) project (1) prose (1) sabrer (1) scent of a woman (1) seminars (1) setty lepida shots (1) shop (1) shows (1) spaces. aesthetics (1) studies on analogies (1) symposium (1) the creative creat(ur)es (1) the meet market (1) the shelf (1) theatre (1) this is how you lose her (1) tumblr (1) tumblr logs (1) wait (1) widgets (1) Αντώνης Σουρούνης (1) Κωστής Μαραβέγιας+ΜARAVEYAS ILEGAL (1) ΤΙ ΕΙΔΑ ΧΤΕΣ (1) αποσπάσματα (1) γιατί όχι; Αna Raimundo (1) εκδηλώσεις (1) κυκλωπία (1) μουσικό χωριό (1) συλλογή (1)

Wednesday, October 31, 2018

the air is cooler in Plaka - the mysterious world of stone and neoclassic old-Athens abodes, staircases unlocking winding paths to small cafes and eateries where an influx of tourists and locals have discovered a round metal table to enjoy some sun 

we cross the square behind the old book bindery where the owner uses a letterpress to produce mini leather-bound editions of Aesop's fables, city guides, and Acts from plays I'll probably never read in my life, a welcome distraction from vertigo I'm experiencing that morning, a feeling I'm on a cliff crumbling into the sea 

his soft-spoken presence makes everything easier; beyond is a road, one of several I will cross today, a spiritual forcing road, where I'll savor one of our longest candlelit conversations, the comfort of a glass of red wine and his green gaze from across the table burning bright over red lips that repeatedly smile 

every so often he'll raise his sight to the open window and admire the light behind my back_ It is him, authentic goodness who does not deny any sensation, but pushes it instead until it falls and he can read in it the secret signs 

he wasn't neither shy nor hesitant when we first met, he'd pulled down his jeans and taken off his socks, I'd handed him a pair of tux trousers bigger than his size and turned to face the wall as he was getting dressed - we had then tried to keep them from landing on his thighs with a couple of hairpins only to fail several times 

none of that matters right now _ you see now there's a new kind of freedom between us, one that has nothing to do with nakedness or that strange feeling one gets when they are first confronted with a surge of attraction
 
no, these are moments of happiness, not the sense of fruition, fulfillment, security or affection, nor even the good dinner we shared earlier, but a sudden illumination, a shaft of sunlight, a hint that otherwise, we'd both ignore 

"two years ago I wouldn't have called you to meet up," he says and I know exactly how he means it 

these will be for us nights where we get to dream what happens next- not that we're anxious, far from it, tucking the blankets up to our chins, we'll listen to the night and the traffic buzzing in the streets, grateful to be alive, alert to everything, we'll sleep but our hearts will wake - like Solomon tells his beloved. Too worked up to sleep, we'll feel our hearts waking just the same. We'll picture our homes, our families, we'll make resolutions, to love them better, to paint true portraits of them in our minds and in the early morning hours we'll give each other smiles perhaps. 





Saturday, October 20, 2018

παρντόν


It is quite useless knocking at the door of heaven for earthly comfort; it’s not the sort of comfort they supply there.”

— C.S. Lewis


Αν και μου ζητούσε ολοένα και εντονότερα συγγνώμη δεν υπήρχε τίποτε να συχωρεθεί. 

ΚΟΥΚΟΥ

Ξεκίνησε προβάλλοντας από μια μεριά το κεφάλι, ένα χαριτωμένο "κούκου" που τον έκανε να θυμίζει εκείνα τα παιχνίδια που βγαίνουν μέσα από το κουτί. Δεν εξεπλάγην ιδιαίτερα, αφού στο δικό μου νου το συγκεκριμένο "κουτί" έγραφε απ' έξω "κούκου" από την αρχή, περίμενα ότι αυτό θα γίνει, παρόλο που δεν έκανα δηλώσεις. Μ' αρέσει να λέω πάρε το χρόνο σου, κάνε ό,τι έχεις να κάνεις και να αφήνω τη φράση μετέωρη. Από μέσα μου λέω ασφαλώς "θα 'ρθει και 'σένα η ώρα σου". Δεν προκαθορίζω, απλά ξέρω ότι αν έχεις κάνει την κουτσουλίτσα σου θα έρθει κι η ώρα που θα θελήσεις να την επισκεφτείς για να βεβαιωθείς ότι είναι ακόμα εκεί. Κάποιοι αφήνουν επίτηδες σημάδια για να μπορούν να τα επισκέφτονται μετά από καιρό, αν κάνεις λίγη υπομονή θ' αρχίσεις να τους καταλαβαίνεις. Μας αρέσει να υπάρχουμε στους άλλους ακόμα κι αν θεωρούμε ότι εκείνοι δεν υπάρχουν σ' εμάς - βλακεία αν με ρωτάς γιατί κανένας ποτέ άπαξ και ήρθε δεν πάει πουθενά. Ένα κομμάτι του τ' αφήνει πίσω. Κι αν αυτό που άφησε ήταν σαμπστάνσιαλ ρε παιδάκι μου, τότε φροντίζει να το αφήσει σ' ένα υποθετικό κουτί που απέξω γράφει "κούκου". Και όταν έρθει η ώρα του επιστρέφει και το ανοίγει. Κούκου λοιπόν. Χαριτωμένα και παιχνιδιάρικα. 

Τώρα εξαρτάται πώς είσαι όταν αυτό συμβεί, μπορεί να αναστατωθείς λιγάκι. Αν αναστατωθείς περισσότερο από λιγάκι το "κούκου" κάνει "ξε-κούκου" και ξαναχώνεται στο κουτί του ώσπου να αναστατώνεσαι από ελάχιστα (οπότε δεν σου φαίνεται) έως καθόλου. Τότε βγαίνει μέχρι τα πόδια έξω και περπατάει σιγά-σιγά προς το μέρος σου. Όπως και έγινε, γιατί η δικιά μου η αναστατωμάρα με τον καιρό μεγαλώνει μεν , αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση και γίνεται βαρεμάρα. Και δεν είναι τ' ανθρώπου η βαρεμάρα. Δεν είναι αυτή που τον βαριέμαι ολότελα τον άλλο και δεν βρίσκω λόγο να υπάρχει ούτε το καλημέρα μεταξύ μας, όχι. Η δικιά μου βαρεμάρα είναι περισσότερο αυτή του "κοίτα να δεις που θα ξανακούσω τις ίδιες μαλακίες πάλι". 

Καταλαβαίνεις ότι όλο αυτό τον καιρό -γιατί ε πως να το κάνουμε έχει μεσολαβήσει ένα σθεναρό μεσοδιάστημα - και επειδή η αναστατωμάρα με πληγώνει, μέχρι να φτάσει να μεταμορφωθεί σε βαρεμάρα έχω κάνει πράγματα.. 

Έχω ρίξει κάτι κλάμματα ξεγυρισμένα, έχω πάρει τα κομμάτια μου και τα έχω κάνει σπλάφ στον τοίχο, έχω σηκωθεί στις τέσσερις το πρωί να κοιτάω την καφετιέρα να βγάζει νερό γιατί ξέχασα να βάλω την κάψουλα, έχω πιεί το ζεστό νερό σκέτο, έχω πάρει τα πόδια μου να βγω, έχω ανασάνει αλλιώτικο αέρα σε άγνωστες πόλεις με ξένους ανθρώπους, έχω δουλέψει όσο δεν δούλεψα ποτέ στη ζωή μου, έχω γνωρίσει ένα τσούρμο νέους ανθρώπους που με τη σειρά τους μου έφεραν περισσότερες δουλειές και περισσότερες γνωριμίες, έχω μάθει να λέω όχι αν δεν αξίζει την ταλαιπώρια μου και να κάνω "ντα" ό,τι την προκαλεί, μ' έχω καλομάθει και μ' έχω πάει "άπα", έχω αλλάξει μούτρα από εκείνο φουντωμένο μάτι που πρασίνιζε όταν το ασπράδι γινόταν κόκκινο.

Κι έχω γελάσει πάρα πολύ, μου έχω πει μπράβο και έχω δεχτεί τα μπράβο αλλωνών, έχω γίνει κάτι μεγαλύτερο από αυτό που σε παρακολουθούσε να φεύγεις και μίκραινε, και σιγά-σιγά το στανιό άρχισε να πλησιάζει την ημερομηνία λήξης του. Η αναστατωμάρα έχασε το αλάτι της και μετατράπηκε σε ανοστημάρα, κι αυτή με τη σειρά της κράτησε κάμποσο. 

Μια στο τόσο η σύσταση άλλαζε, πήγαινε πάλι ν' αλατίσει (έτσι γίνεται όταν λήγει ένα φαί να ξέρεις, οι γεύσεις πυκνώνουν όσο αλλοιώνονται) αναρωτήθηκα τι να γίνεσαι, πόνεσα και κανά απόγευμα που τα θυμήθηκα όλα, είπα μέσα μου .... πόσο χαζούλης είσαι τα γάμησες όλα με το έτσι θέλω σου.... στραβομουτσούνιασα και λίγο, άντε πες κατάπια και καμιά μύξα που με πήρε το παράπονο, όμως ήταν όλα τόσο φωτεινά εκεί έξω, και τόσο ωραία, κι ας μην ήσουν εκεί για να τα δούμε μαζί... κι έτσι πάλι πήραν όλα το δρόμο τους. Κι αφού τον πήραν ποια είμαι εγώ να καθίσω να τα κοιτάω μπήκα σ' ακόμα ένα αεροπλάνο κι εξαφανίστηκα και έζησα μια ακόμα περιπέτεια και είπα αχ ζωούλα τι καλή που είσαι και της χάιδεψα το κεφάλι. Και ξέρεις... άμα ζεις, άμα περπατάς άμα βλέπεις ολοένα περισσότερα, άμα γίνεσαι και ξαναγίνεσαι σε πιάνει κούραση να σκεφτείς ξανά τα παλιά. Γιατί παλιά έχουν γίνει. Οπότε φτάνεις στο είδος της βαρεμάρας που λέγαμε παραπάνω. 

Βαριέσαι να έχεις οποιοδήποτε συναισθημα από αυτά που μοιάζουν με παλμογράφο καρδιακού και έχεις αυτά τα συναισθήματα τα απλά που θυμίζουν κάποιον που κάνει το τεστ αλήθειας και τον ρωτάνε να πει με ναι ή όχι "μένετε στο Γουισκόνσιν;" "κάνετε ποδήλατο;" "ψωνίζετε αγγουράκια στο Κόστκο;" "έχετε ποτέ τραβήξει την παρανυχίδα σας;" τέτοιες ερωτήσεις, και αν τον ρωτήσουν "σκοτώσατε τη γυναίκα σας" αυτό που του βγαίνει ν' απαντήσει είναι "ε; αφού δεν έχω γυναίκα" αλλά του θυμίζουν ν' απαντήσει με ένα ναι ή ένα όχι , οπότε λέει με τον ίδιο τόνο "όχι".

ΕΙΠΑ ΝΑ ΡΘΩ ΝΑ ΔΩ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ

Δεν το είπε. Κανένας δεν το λέει έτσι με τη μία. Πρώτα σε δοκιμάζει πειράζοντας τις άκρες από κάτι γύρω σου, σαν ζωάκι που δοκιμάζει να τραβήξει ένα φύλλο ή ένα νήμα με το πατουσάκι του. Τα μάτια εδώ είναι πάντα χαριτωμένα, οι γύρες ομοιόμορφες σαν το χαλίκι σ' ένα κήπο ζεν. Το κοιτάς και σχεδόν χαμογελάς. Δεν είσαι σαστισμένος, το βρίσκεις ακόμα γουστόζικο, αλλά θυμάσαι ότι αυτό το γούστο ήταν τζιζ κακά και μιας και έχεις περάσει στη βαρεμάρα αναγνωρίζεις ευκολότερα τη σύσταση αυτών των απαλών τραβηγμάτων. Παραδόξως μοιάζουν κι αυτά μεταμορφωμένα σε κάτι άλλο στην αρχή, μοιάζει κι αυτός να έχει προχωρήσει, να έχει νέα να σου πει, "Λες;" λες, έχεις δει και τόσα έργα με τα τάιμινγκ και τις δεύτερες ευκαιρίες και όλες αυτές τις μαλακίες που θ' ακούσεις όπου να'ναι, "να εγώ..." "βλέπεις τα πράγματα ήταν αλλιώς... " "ποτέ δεν ...." "πάντα έλεγα...." να μια κλωστή να τραβάει από δω, να μια τρίχα να σου τινάζει από το παλτό ... "εσύ τι κάνεις;" ενώ είναι ξεκάθαρο ότι έχει καλά πληροφορηθεί τι έκανες, πώς το έκανες, πού το έκανες και έχει σοβαρές υποψίες ότι δεν είχες και άλλη επιλογή για όλα όσα έκανες... έπρεπε να κάνεις, έπρεπε να πας, έπρεπε να φύγεις, έπρεπε να βαρεθείς, δεν ξύπνησες ένα πρωί παρατημένος μόνος σου, δεν αυτό-παρατήθηκες και σου είπες να παω να γαμηθώ κι εγώ και όλα όσα θέλησα για μας τους δυο. Όπως και να 'χει τώρα έχει περάσει καιρός και το μιμί πέρασε φαντάζεται και τώρα μπορούμε να ξανασκαλίσουμε τα πάντα μπας και ξεθάψουμε τη φασολιά του Τζακ και ξεπετάξει. Έλα θ' ανέβουμε τη φασολιά παρέα, ήρθα να δω τι κάνεις, τι κάνεις; 

Κι εσύ έχεις πάρει το ύφος του πουλιού απ' τον Αρκά που 'χει τα μάτια μισόκλειστα και λες "γκετ άουτα χιαρ, έχει περάσει ένας αιώνας, ποια φασολιά, ποιος Τζακ, ποιος είσαι; Μια που σε πιάνει κι αρχίζεις να φαγουρίζεσαι και νιώθεις ένα τικ στις πλάτες, και κάνεις μια θεσούλα παρακεί γιατί ο άνθρωπος λες μας δουλεύει, πάτε καλά κύριε; Κι όσο τα κάνεις αυτά τόσο συχνότερο γίνεται το "συγγνώμη" με μάτια που μεγαλώνουν όταν σε κοιτάνε και χέρια που σε ακουμπάνε λίγο περισσότερο, και ένα γέλιο που θυμάσαι πόσο τ' αγαπούσες, και ένα χαμογελάκι που τώρα σου φαίνεται κάπως όχι τόσο χαριτωμένο, σα να σου κάνει χαμογελαστική επίθεση ένας με καμπαρτίνα κουμπωμένη ως το λαιμό στον υπόγειο. Πάει να σου πει ένας εγκέφαλος "αυτό εδώ το χαμογελάκι που κοιτάς ήταν ο λόγος που έπαψες να περνάς από δυο συγκεκριμένες γειτονιές, και όταν μυρίζεις νύχτα πατάτες να τηγανίζονται σου 'ρχεται αναγούλα, θυμάσαι πόσο ίσιωνε η μάπα σου όταν το κοίταγες; και εννοείται θυμάσαι. Εννοείται ότι δεν σ' ένοιαζε που περπάταγες ξυπόλυτη κι έχοντας πατήσει γυαλιά στην εθνική το ξημέρωμα απλά γιατί αυτό το χαμόγελο σου κρατούσε το χέρι, και θυμάσαι και όλα τα άλλα που θυμόμαστε όλοι μας γιατί χρόνος πέρασε δεν έκανες λοβοτομή. Αλλά μαζί μ' αυτά θυμάσαι ότι έληξε και έπαθες τον τύφο από τις παρενέργειες. Κι έτσι κάνεις ακόμα παραπέρα και αυτό έρχεται ακόμα παρα δώθε και λέει αυτά που κάποτε κράταγε ταπωμένα στο έβδομο τίερ της κόλασης για να μην τα ακούσεις. 

Τι να σου πω τώρα εγώ αν εσένα σε δικαιώνουν οι ετεροχρονισμένες συγγνώμες και αν έχει το ποτήρι σου ένα χείλι ακόμα, αλλά αυτό που ξέρω ότι για όλους μας είναι ανώφελο να χτυπάμε την πόρτα του παραδείσου για να λάβουμε μια επίγεια ανακούφιση. Δεν είναι το είδος της ανακούφισης αυτής που προσφέρουν εκεί... 







Artwork : Rowan Mersh "Placuna Phoenix"


Tuesday, September 25, 2018

in the still of the day, somewhere between the last office hour and the 9 pm news, it smells like a storm is coming and I have to run

they're serving happy slings down the pub and all my friends will be there, partying Anjie's birthday, cheering for that promotion Dan's been waiting for, there's something to find if you search too well


some things that you give you can't retrieve probably because they were not only yours in the first place_



Monday, September 24, 2018


this was the "draw a map to get lost, you're just one decision far from what you're living right now you know" moment captured on my Nikon - a capsule that contained part bravery, part genius, and three parts nostalgia of something, not even Ryker himself knows where it came from, but always shows in his photographs, even when he smiles_

at that point, he wasn't smiling

both of us wanted absolutely zero drama, and yet every time we've managed to nail these moments when our talks felt like a sudsy tidal wave - making beauty, then- deciding it was too much we threw it away- let me tell you about these moments they were an accumulated mass: burning so long and so quiet, a longing slightly bruised and shimmering, soon toast, soon tossed 

so I stole the fragments  - an outright theft - I just took them and hid them away_ there was no planning, no premeditation or calculation, just simple bursts of spontaneous larcenies; I wanted them to myself, for myself, and I was unwilling to share them with anyone else but him. I've never been a fragment stealer before, never contemplated the idea, I wasn't even sure how many times again I'd do it, but I did it, and it was profound and satisfying, like an artistic triumph or a structure well-built. I cannot show them off or give them back, they must remain my private, criminal act. 





Hell Explained by a Chemistry student !

HELL EXPLAINED BY A CHEMISTRY STUDENT

Topic: Humor via laugh out loud news

The following is an actual question given on a University of Arizona chemistry mid-term, and an actual answer turned in by a student.
The answer by this student was so ‘profound’ that the professor shared it with colleagues, via the Internet, which is, of course, why we now have the pleasure of enjoying it as well:
The Question:

Is Hell exothermic (gives off heat) or endothermic (absorbs heat)?

Most of the students wrote proofs of their beliefs using Boyle’s Law (gas cools when it expands and heats when it is compressed) or some variant.

One student, however, wrote the following:

First, we need to know how the mass of Hell is changing in time. So we need to know the rate at which souls are moving into Hell and the rate at which they are leaving, which is unlikely. 
I think that we can safely assume that once a soul gets to Hell, it will not leave. 
Therefore, no souls are leaving. As for how many souls are entering Hell, let’s look at the different religions that exist in the world today.
Most of these religions state that if you are not a member of their religion, you will go to Hell. Since there is more than one of these religions and since people do not belong to more than one religion, we can project that all souls go to Hell. With birth and death rates as they are, we can expect the number of souls in Hell to increase exponentially. 
Now, we look at the rate of change of the volume in Hell because Boyle’s Law states that in order for the temperature and pressure in Hell to stay the same, the volume of Hell has to expand proportionately as souls are added.

This gives two possibilities:

1. 
If Hell is expanding at a slower rate than the rate at which souls enter Hell, then the temperature and pressure in Hell will increase until all Hell breaks loose.
2. 
If Hell is expanding at a rate faster than the increase of souls in Hell, then the temperature and pressure will drop until Hell freezes over.

So which is it?

If we accept the postulate given to me by Teresa during my Freshman year that, 
‘It will be a cold day in Hell before I sleep with you,' 
and take into account the fact that I slept with her last night, then number two must be true, and thus I am sure that Hell is exothermic and has already frozen over. 
The corollary of this theory is that since Hell has frozen over, it follows that it is not accepting any more souls and is therefore, extinct….. …leaving only Heaven, thereby proving the existence of a divine being which explains why, last night, Teresa repeatedly kept shouting 
'Oh my God, I’m coming!’

”THIS STUDENT RECEIVED AN A+”

by reddit user PirbyKuckett 


Sunday, August 26, 2018

Sketches Of Summer







And the sweetest part of day is when you stay
A little longer than you say
And linger on in evenings way
Oh to be closer

Oh, you're everything
You're everything to me
Oh, you're everything



Στην Βέιλε της Δανίας, νότια της χερσονήσου της Γιουτλάνδης στέκεται πάνω στο νερό το σπίτι φιόρδ, το αμφίβιο κτίριο των γραφείων της εταιρείας επενδύσεων Kirk Kapital. Στο ισόγειο υπάρχει το Fjordhvirvel, ένας σίφουνας από ανοξείδωτο ατσάλι, αν τον κοιτάξεις φωτισμένον θα δεις στο πάτωμα δεκάδες κόχγες που ενώνονται να σχηματίσουν ένα στρόβιλο_

Στη μύτη πλάι στο Φάρο η παλίρροια φουσκώνει μπλε και γκρι πίσω από μια φιγούρα που χει ντυθεί στο χρώμα της. Στην άκρη μια ξανθιά φωτισμένη  τελίτσα ανεμίζει και απομακρύνεται. Στο χώμα υπάρχει μια γραμμή από βήματα, μια ράγα που αν ακολουθήσεις σε βγάζει κατευθείαν στον ήλιο, αυτόν που λέει ότι τον ενδιαφέρει πάντα το από μέσα, αυτόν που έχεις έρθει ως εδώ δεκάδες φορές να περιμένεις μέχρι να βγει και να καθίσει δίπλα σου_ Μέσα από τον καθρέφτη λες ένα γεια σου που δεν ακούει (κάθε μέρα λες πράγματα που δεν θ' ακούσει) κι η φιγούρα μακραίνει, θολώνει, γίνεται όσο ένα σπίρτο, κοιτάει τη θάλασσα και δεν σε βλέπει, κι εσύ με μισή θέληση έχεις ήδη φτάσει στη γωνία, κι ύστερα σ' ένα κτίριο που μοιάζει με το σπίτι σου_ 

Σκοπός είναι να νομίζεις ότι το κτίριο ανταποκρίνεται στις κινήσεις της παλίρροιας και στα σπινθιρίσματα του φωτός στην επιφάνεια του νερού_ 

Σκοπός είναι να νομίζεις ότι η φυγή χωρίς να περιμένω να επιστρέψεις ανταποκρίνεται στη θέλησή μου να φεύγω και στις υποχρεωτικές πορείες των πραγμάτων

Ομως

το πιο γλυκό μέρος της μέρας 
ήταν όταν έμενες 
λίγο περισσότερο απ' όσο έλεγες ότι θα μείνεις 
και καθυστερούσες λίγο για να νυχτώσει 
για να είμαστε κοντά 








Tuesday, August 14, 2018




simple: it was -and is- love;
the kind that you yourself decided will exist for no apparent reason_
not because they are perfect -they're not- nor because they look so good -even if they do- not because you'll have them -even if you do- and certainly not because you fell for them -maybe you did that too- predominately, absolutely, unquestionably it was, and is- love;

and you know how you know? despite what you share or you don't, despite the time that goes by and every mixed up mashed up emotion, need, want or their opposites, you're always soft for each other no matter what,  no matter what_







Friday, August 10, 2018

arbuz

you say arbuz , we say karpuzi - and our hillbillies pronounce it karpuz'  
it is a Persian word cherbuze, karpuz in Turkish 
in Polish- you  stress the a  in Greek we stress the u .
We never discussed about this specific word, arbuz
but four days in and you were already picking up sounds 
then words, making comparisons of our vocabularies to yours
you say salata right? well we say Sałatka " - you sounded so happy
with that discovery of yours _ salad
which is Venetian from the Roman sal, salt that is;
and I don't know if it would be the taste of watermelon
or the taste of salt one would remember mostly
if they ever tasted both for the first time
but I'm pretty certain they would recall the tingle up their spines
if they had just had a kiss that tasted like both



Friday, July 13, 2018

Sweet street Music


- Hang On -Amos Lee -



Now there are a thousand ways I could speak, and a thousand things I could speak of but there's an insistent conviction that no matter what I say, or do, some people, who were once "my" people, have their own roads to take, their own ideas of what's going on, or should go on, and their own destinies to fulfil.

We come and go in life, into and out of people's lives for reasons beyond our current (or recurrent) comprehension as if there's some cosmic chess taking place and life picks us up and places us next to other forces compliant, opposite -or gee I can't describe every possibility- to us and we're tested, and we learn, and we go on, and eventually one way or another we thrive.

It's quite a slap to realize that along the way we may cause or suffer casualties, that we may be missed, or miss, that some of our "chosen" ones _no matter what we chose them for or placed them in our hearts_ won't tag along for the ride. I've had my share, everyone has theirs. But again for some reason we keep them dear in our hearts like sailors that have gone astray , or ships that honked away into the night, crossing our path and disappearing , but always their sound will return to our ears like happy news , or fond days, where happiness resides.

Some, it is true, are sounds we wish to hush, and -make no mistake - even their routes feel lonelier without us. Even if they chose to sail, because there was no other way.

I've been both the sounding horn and the husher... I'm sure you too. And as much as I'd like to tell you that street music has been one my blessings in life you may choose not to believe me. I for one thank you for it.

Be sound darling. And here's some Amos Lee for you.
Happy journeys.

solstice

Happy Dreamer by Laid Back





“And so with the sunshine and the great bursts of leaves growing on the trees, just as things grow in fast movies, I had that familiar conviction that life was beginning over again with the summer.” - F. Scott Fitzgerald, The 

Tuesday, June 19, 2018

snippets




You've got an artist's hands, said Phillip, holding my right hand in his, kind like a child's, soft, supple he studied my fingers, and then he asked me to open my mouth so he could look inside. 
I was always embarrassed thinking people who see me laugh will instantly notice the metal fillings and forget I was even enjoying myself. 
Oh come on, it's my bloody job, he insisted, and I thought and now hear it from an orthodontist sweetheart this is a good metal mouth you've got there go ahead and ruin the charm_ 
Good teeth there, great in fact, and I praised my dentist both inside and out - god knows what she's been through with me refusing to take the shot and agonizing each time she neared me with that sting. God Kate this feels like a syringe to inject a fucking cow, can't open sorry_ 
As for the hands, it's not I was crazy about them either. What I loved was how they made me feel, each time I petted a small animal, each time I was done writing a piece I liked, or dipped them in something grainy, or played the piano_ and now I liked how they felt as they tapped on Phillip's back, easily tracking his spine under calm skin and layers upon layers of softness he'd conceal so well. 

Monday, June 18, 2018

shhh




oh how you are sensuous when you least want it, oh how he's moved by you when you least expect him to, there's music and there's a silver slipper of a moon and the cicadas wonder whether to silence or to go insane, and there is madness in the way he pauses and looks at you, and there's a shoulder sparkling in the dark, the one he kisses with his eyes as you tease him with total ignorance_