SETTY LEPIDA's REEL

ο χρόνος σου τρέχει

2012-01-28T21:22:00.000+02:00

IMAGES VIA Carol P. ArtBrazil - facebook

ALBUM : Clarence Hudson White revisited

σιωπή, δουλεύει

η καταιγιστική του μηχανή το κρύο τοπίο σου

αν θέλεις πέρνα, αν θέλεις γδύσου, αν θέλεις ακούμπα τον

στο τραπέζι σου στρώνει ένα μύθο και ένα καινούριο λοιπόν

αν θέλεις γράψ' του , αν θέλεις θύμωσε, αν θέλεις κλάψε

σιωπή, κοιμάται

στον ύπνο τραυλίζει όλα όσα του φανερώνεις

κρύψ' τα αν θέλεις, κόψ' τα αν θέλεις, θυμήσου τα αν θέλεις

σφίγγει τις άκρες των σεντονιών σου, σε γυρνάει ανάποδα

κατάπιε το σάλιο του αν θέλεις, κοιμήσου αν θέλεις, μείνε αν θέλεις

σιωπή, θα ξυπνήσει

σιωπή, θα σε φάει

σιωπή, δεν μιλιέστε

να βγεις απ' τον κάδο του

να πλακώσεις τη σβούρα του

τον εκμεταλλεύεσαι για να μη σε φοβάσαι

τα κάνει σκατά διαρκώς

κι εσύ

τον λυπάσαι

Η ΔΑΝΑΗ ΠΟΥ (ΔΕΝ) ΕΙΝΑΙ ΧΑΖΗ ΓΡΑΦΕΙ ...

2012-01-05T15:16:00.000+02:00

http://xazhdanah.blogspot.com/2012/01/blog-post_04.html?spref=fb

photo : Jakob Tuggener -- New year'sday

The palace hotel - St. Moritz-1959

Προσγείωση φανάρι κόκκινο δεν έχω ανάσα βγάλε τα γυαλιά σου τραβάς χειρόφρενο κοιτώ τη θάλασσα μυριζεις όμορφα πλησιάζεις τα γέννια σου τσιμπάνε ευχάριστα το δέρμα μου με φιλάς πολύ αργά ω ναι είσαι πολύ θρασσύς το χέρι σου μέσα στο παντελόνι μου δε νιώθω τα πόδια μου πουλιά σηκώνονται πετούν άτακτα δεν έχει καθόλου κρύο τι όμορφα που είναι σε θέλω με κοιτάς τελειώνω πλησιάζεις ανάσες άσπρα σύννεφα τρέχουνε γελάς θέλω καφέ και να γλείψω το κουτάλι σου μα δεν θα στο πώ αέρας αέρας παντού τα μαλλιά μου χάλια ποιος νοιάζεται κανεις με κοιτάς βλέπω κάτι θα παραστήσω πως δεν το είδα ποτέ φυσικά και μπορώ φρουτένιες γεύσεις άθικτες τηλέφωνο δεν το σηκώνω να πάνε όλοι να γαμιούνται είμαι μαζί σου εγώ κι εσύ μονάχα φεύγεις δεν περνάνε οι ώρες φοβάμαι περιμένω στην πόρτα μυρίζεις όμορφα όπως χτες γέννια μαύρα μάτια ήλιοι μεγάλες μπουκιές μήλο και πορτοκάλι αέρας αέρας παντού πόσο σε θέλω μα δεν θα στο πω ας περπατήσουμε μουσικές δως μου το χέρι σου δεν θα σ' αφήσω λευκά σεντόνια κόκκινο δέρμα κόκκινα μαλλιά κόκκινες ανάσες νύχτα μαύρη θα ξανάρθεις και θα μυρίζεις όμορφα απαλό δέρμα κάτω απ' τα μάτια σου οι παλάμες μου μέσα στις τσέπες σου τι ώρα φεύγω δε θέλω να φύγω δε φεύγω μη μ'αφήσεις κάνε κάτι μα τι να κάνεις και συ ας πιούμε καφέ έχει ήλιο και σήμερα αέρας αέρας παντού πόσο όμορφα με κοίταζες να φεύγω συγνώμη πετάω.

heaven is a just another idea

2012-01-02T17:25:00.001+02:00

είχα πάνω από τρεις ώρες να επικοινωνήσω με το περιβάλλον_ πέραν μιας τακτικής αλληλεπίδρασης με το ποτήρι, το πακέτο και τον αναπτήρα, είχα αρθρώσει μια σειρά από "μ" (συμφωνίας) και "σθ" (μυρηκαστικού γέλιου) όταν έπιανα κάποια μισόλογα ενώ η πρώτη, και όπως πήγαινε το πράγμα τελευταία, φράση της βραδιάς ήταν "να σε χαιρόμαστε ρε" στον συνάδελφο πριν του φορέσω στην αγκαλιά ένα μπουκάλι ουίσκι.

περνούσαν καλά όλοι αυτοί εκεί μαζεμένοι με τις μαλακίες τους και τις αναπόφευκτες κοινές τους εμπειρίες (τρανταχτά γέλια) θυμάσαι ρε μαλάκα τότε ... και .... γιατί όταν ... πωωωωω .... πού το θυμήθηκες αυτό;

και πού κολλάς εσύ σε όλα αυτά; πουθενά_ και τι νομίζεις ότι κάνεις εδώ; γεμίζεις τα κενά του αέρα_ και πού θα μπορούσες να πας αλλού; αφού δεν έχεις φίλους, αφού σε έχουν όλοι χεσμένο, και ούτε ένας , ούτε ένας γαμημένος δεν σήκωσε το τηλέφωνο να σε πάρει να δει αν ζεις ή αν πέθανες... πριν χρόνια είχες ένα σωρό παρέες... στο στρατό είχες περισσότερες παρέες... είχες και φίλους, μαζί μεγαλωμένοι, ψωμί κι αλάτι και ματωμένα γόνατα, και ξενύχτια, και βόλτες και μηχανάκια, και κάμπινγκ τα καλοκαίρια, και γκόμενες, και μπάλα και μπύρες και κιθάρες και όλα τα σκατά του κόσμου... και τώρα ; ούτε για πλάκα ένα "έλα να βγούμε μέρες που είναι" ... μέρες που είναι,σε λίγο δεν θα 'χεις να φας, πάλι καλά που έχεις και τη δουλίτσα των 680 να βγαίνει κανά έξοδο, αλλιώς θα πήγαινες να ζήσεις με τη μάνα σου ...
τι ξεφτύλα είναι αυτή ρε.... πώς άφησες τον εαυτό σου έτσι, και κοιτάς τον πάτο απ' το ποτήρι κι είναι το τζάμι πιο παρήγορο κι από ένα μάτσο ανθρώπους γύρω σου; και τι να τους πεις; εδώ δεν είχες τι να πεις στον Γρηγόρη_ τον είχες πρήξει όλο μέσα και δε μπορώ να βγω παράτα με, και δεν καταλαβαίνεις αδερφέ, εσύ έχεις και τον ποδόγυρο, τη μία πιάνεις την άλλη αφήνεις, πιο γρήγορα και από τα σώβρακά σου τις αλλάζεις, έχεις και τα πήγαινέλα σου με τα συναδέλφια, μαζεύεστε κάθε δεύτερη Τετάρτη και παίζετε πόκα και μετά πάτε και για τα ποτάκια σας και τα σουξεδάκια σας, εγώ πού να χωρέσω μ' αυτούς τους φλώρους; και σου είπε μία ο Γρηγόρης, και σου είπε δύο σου είπε πέντε, δέκα, μετά βαρέθηκε να λέει, έγινε η γλώσσα του σαν φούντα και σε παράτησε κι αυτός στην ησυχία σου, έχουν περάσει 2 βδομάδες και ακόμα δεν σ' έχει πάρει ένα τηλέφωνο να πει έλα ρε πάμε για μια μπύρα ο μαλάκας, να πει ρε καραγκιόζη έλα να πάμε να τα πούμε όπως παλιά, έτσι να σε τεντώσει μπας και ξεκολλήσεις ...

αντί γι' αυτό έχεις έρθει να ευχηθείς για τα γενέθλια στον άσχετο άνθρωπο, που αν είχες πάρει άδεια μια μέρα νωρίτερα δεν θα σε πετύχαινε στο γραφείο και δεν θα σε καλούσε καν...

απ' όλα τα σπίτια σε όλες τις γειτονιές ολόκληρης της πόλης, εδώ ήταν να συναντηθούμε _ η φωνή σου ανέβηκε από τη σκάλα και μου 'κοψε τη γουλιά στη μέση - αδύνατον είπα, μπορεί και να είναι ιδέα μου

_ thank you jack daniels τζέντλεμαν Τζακ απ' το Τενεσί που σε χρυσοπλήρωσε ο Φώτης, κι έχω να σε κατεβάζω για να μην κάθομαι να την κοιτάω σαν μαλάκας να περισσεύει πάνω στα γόνατά του_

δεν με χαιρετάς καν, με κοιτάζεις φευγαλέα λες και δεν με γνωρίζεις πια, σα να κάθισα δίπλα σου στο αεροπλάνο και σε στριμώχνει ο κώλος μου , λίγο ενοχλημένη και διόλου περίεργη, και κάθε που γελάς ακούω στο κεφάλι μου να οπλίζεις μια θαλάμη

πιάνεις ένα ποτήρι και του εύχεσαι με κάτι που όλοι γύρω βρίσκουν τόσο αστείο (έτσι το συνηθίζεις, να τους κάνεις όλους δικό σου ακροατήριο και να χάσκουν σαν ροφοί)
ξεκαρδίζονται, ξεκαρδίζεται κι ο Φώτης, κι εσύ απολαμβάνεις το αποτέλεσμα του ελάχιστού σου κόπου

δε μου χρειάζεται καμία γη ν' ανοίξει να με καταπιεί, αφού μ' έχεις εσύ ξεράσει τόσο ωραία πάνω στο γύφτικο πλακάκι του γκόμενού σου, και το χειρότερο απ' όλα είναι ότι μου μοιάζει _

μου μοιάζει ο πούστης ο Φώτης σου, πολύ συχνά μου λέει πλάτη-πλάτη κάτι μαλακίες για τη ζωή του και τις επιδιώξεις του, που μου θυμίζουν εμένα όταν ήμουν μαζί σου, να δήθεν για κάτι ταξίδια που όλο λέει να κάνει, και ποτέ δεν έσωσε, για την κατάντια του με τα λεφτά και πόσο τρύπια είναι τα χέρια του και δε σταυρώνει τάληρο, πώς του αρέσει ν' αρμενίζει πότε-πότε και να μη θέλει άνθρωπο να δει, πώς όλο αναβάλει, όμως θα 'θελε, και άλλα τέτοια

σα να λέμε, έφυγες από εμένα και πήγες κι έπεσες σ' έναν ακόμη σαν εμένα, δεν προόδευσες και τόσο κούκλα _

όμως ομόρφυνες, μάκρυναν τα μαλλιά σου, και έστρωσε το δέρμα σου, και όταν ανοίγεις το στόμα να φιλήσεις το ποτήρι πίνεις ακόμη άπληστα όπως τότε, και χαμηλώνεις το κεφάλι σαν να θες να σου σηκώσει κάποιος το σαγόνι και να σου διώξει την τρεμούλα που σου φέρνει το ποτό (πάω στοίχημα ακόμη δεν έχεις μάθει να πίνεις και ανατριχιάζεις με τη μυρωδιά του οινοπνεύματος)

"καλό καλοκαίρι παιδιά, και Φώτη να σε χαιρόμαστε ρε, και του χρόνου διπλός" λέει η Ματίνα από τη μηχανογράφηση και σου κλείνει το μάτι, σα να σου λέει 'άντε μωρή κουφάλα, τον τύλιξες' κι εσύ δεν απαντάς τίποτα, γυρνάς το μαλλί και σα να της κάνεις ένα νόημα "κόψε" και εκείνη κόβει _ μπορεί να είναι και ιδέα μου_ γαμώ τις πιθανότητες γαμώ εσύ μ' αυτόν ;_

(Τζακ απ' το Τένεσί πρέπει να με κάνεις γκολ απόψε - δεν θα δυσκολευτείς ιδιαιτέρως, έχω να πιω απ' την πρωτοχρονιά που κλάρωσα με την πάρτη μου και έκανα να φάω πέντε μέρες ύστερα)

γιατί κορίτσι μου δεν έμαθες; γιατί μ' αυτόν τον πανίβλακα ; γιατί δεν έπεσες τουλάχιστον σε έναν να σε κάνει να γελάς, που σ' έχει εδώ και μία ώρα στα γόνατά του και κάθεται σαν μαραμένο σκατό με τα χέρια κατεβασμένα και κρατάει το κινητό λες κι είναι από διαμάντια ; γιατί; τουλάχιστον εγώ δεν θα ξεκόλαγα από πάνω σου, θα σου μιλούσα για τα πάντα, θα σε ρωτούσα τι φοράς μες την ψυχή σου, θα σου έκανα έρωτα ολόκληρες βδομάδες, θα σε πήγαινα σε θάλασσες και σε αεροδρόμια, απ' όπου έβγαινες θα σου κρατούσα την πόρτα, θα σου άναβα πάντα το τσιγάρο ... τον κόσμο όλο θα έσκαβα και με τα δόντια για να σε βρω αν έκανες να μου φύγεις

πέρασε μία ώρα, δύο, τρεις, φάγαμε τα καναπεδάκια και τα μπιφτέκια του μπέρθντεϊ μπόι, είπαν όλοι να πάνε ένα μπουζούκι για χορό

εσύ μπουζούκια; έχεις καταστραφεί τελείως;
εγώ, το ξέρεις, δεν θα ρθω_ αλλά και τι να κάνεις; να κάτσεις μέσα κι ο δικός σου να γυρίζει στις πίστες; κουβέντα δεν έριξες προς τη μεριά μου, αν έκανα να σε ερευνήσω έφτυνες πίσω από τον ώμο σου_ δεν σ' αδικώ_ σκατά τα έκανα, κι ας ήθελα τόσα για εμάς, κι ας σου είπα δεν μπορούσα να την παλέψω, σε γνώρισα τη λάθος εποχή, όταν δεν ήξερα την τύφλα μου, όταν κρεμόμουν από μια κλωστούλα, κι εσύ με τα βαμμένα δάχτυλα ερχόσουν και την έστριβες για να την κάνεις μάρτη για το χέρι σου, μου έμοιαζες τόσο άγρια, τόσο αδίστακτα παθιασμένη

με κοίταξες μόλις; μπορεί και να είναι ιδέα μου, γιατί το ξέρω πως σε έστειλα χωρίς ποτέ να σου πω το λόγο, τα κράτησα όλα μέσα μου , σου έλεγα δεν φταις εσύ, εγώ είμαι το πρόβλημα, και ήμουν _ μόνος, ντοπαρισμένος απ' τη μοναξιά μου, δικαιολογούσα τα φερσίματα λέγοντας ότι είναι όπως ο θάνατος : χρειάζεται να δεις πτώμα για να πειστείς ότι η ψυχή έχει πετάξει... ήμουν εξουθενωμένος, περνούσε η μέρα κι ένιωθα σα να είχα ζήσει μέσα της δυο χρόνια

κι εσύ ήταν ανάγκη να με συνερίζεσαι; δεν ήξερες πως μερικές φορές σου έλεγα βλακείες, εν' γνώσει μου; ότι λέω πράγματα απλά για να δω πώς ακούγονται; το πρόσωπό σου τώρα έχει περισσότερες γωνίες ... μπορεί και να είναι ιδέα μουκαι τι να σου έδινα; σου έδωσα τα τρία μου, αυτό είναι το σίγουρο, τι μαλάκας, τι μαλάκας ! δε μ' έχεις συγχωρέσει ... άκου μπουζούκια που άκουγες Νίνα Σιμόν και δίπλωνες στον πόνο της φωνής της !

όπου φύγει-φύγει λοιπόν, χαιρέτησα τους γύρω, ευχήθηκα να περάσουν καλά, καλή συνέχεια, πολύχρονος και καλή άδεια, θα τα λέγαμε σε κανά δυο βδομάδες στη ρουτίνα μας (παλιόπουστα να πας να γαμηθείς)
αυτά δεν χωνεύονταν με τίποτα, σε ποιον να το 'λεγα και να με πίστευε ότι θα το 'τρωγα έτσι

λίγο πριν φτάσω στο αμάξι χτύπησε sms

ο άγνωστος αριθμός με ενημέρωνε

" σε σκέφτομαι , καληνύχτα "
ίσως να ήταν από εκείνα τα ψαρωτικά τα δήθεν, που σου κάνουν φάρσες κάτι άσχετοι να δουν αν είσαι γκόμενα και να σ' την πέσουν ... κι αν ήταν εκείνη; δεν είχα πια τον αριθμό της , ίσως να είχα εκείνη την απίθανη δεύτερη ευκαιρία , ε; φαντάζεσαι ρε γελοίε , να σου έστειλε, να σε έχει διατηρήσει κάπως μέσα της; ύστερα απ' όλα αυτά ; τι να της πω; σκέψου μαλάκα, σκέψου ... κι αν δεν είναι;
ίσως να είναι απλά ιδέα μου ...

(ήχος από αλάρμ που αναβοσβήνουν)

monsters

2012-01-01T15:35:00.001+02:00

hers should wear faces

his willingly caged

they stopped shouting
a hundred other movements ceased

it wasn't boredom

what came on and kept on coming

did he really think
one wrong was enough

the transluscently golden popcorn
grown from the grove of her body

and why

he pulled himself back

squelching a signal

the one they had not tamed

grown so invisible

breathing on their fingers

terribly falling

like dirty snow

junk mail

2011-12-27T22:17:00.000+02:00

η πλάτη σου υπερκόσμια, θεατρική

συχνά ρωτούσε αν σε θυμάμαι

κι εγώ

θες από ειλικρίνεια

θες από βίτσιο

της απαντούσα

σε θυμάμαι

κι ας μην ήξερα πώς να ζω

με αποσπάσματα ανθρώπου

you snowed me

2011-12-22T14:23:00.004+02:00

οι μηχανές σου δεν θα βρουν

το δίκιο τους στο λάδι

πάρε αιτήθηκες

είπα αποκλείεται

(μια κόκκινη εγώ με ένα μπλε σαν

εσένα, τι θα μπορούσαμε να γίνουμε;)

παίζαμε παρταόλα και βεζίρη

εντάξει ας κερδίσουνε τα μπλε

σε ρώτησα

αν μία μέρα σε κερδίσω τι θα κάνεις;

και παρ-αιτήθηκες _

είδες τι είσαι;

καλό μου

αρνάκι μου

εύχομαι να μου είχες γνέψει από παλιά

ίσως αν ήταν χρόνια η περίπτωσή μας

να μη σε έβλεπα κουτό

που θεωρείς ότι κοιμάμαι κάτω από το χιόνι

ασφαλώς και το σήμερα

μια μέρα θα παλιώσει _

* source images http://piccsy.com/

ποδαρικό

2011-12-19T19:58:00.001+02:00

πάντα η μάνα το ίδιο σκάλωμα την παραμονή : το ρόδι και την πέτρα και το κομμάτι του μπακλαβά

- πάρτα, και επανέλαβε μετά από μένα φέρνω ...

- ... ρε μάνα....

- πες το !

- φέρνω

- εμείς μετά σου λέμε : τι φέρνεις; κι εσύ λες: την υγεία, τη χαρά και τον χρόνο τον καλό

- ...ρε μάναααα.....

- άσε τα ρε μάνα στη μάνα σου

- την υγεία, την αγάπη και τον χρόνο τον καλό, εντάξει τώρα; το είπα, τι κατάλαβες;

- πάμε πάλι απ' την αρχή

-φφφφφφ....

-πες το άλλη μία να το μάθεις και μην ξεφυσάς το ξετάζουν ...

- κι αυτό το ξετάζουν; τι δεν ξετάζουν πια; όλα τα ξετάζουν στον τόπο σου;

- παιδάκι μου θες να μπει καλά ο χρόνος; πες το

- φέρνω

- τι φέρνεις; ( μήπως η μάνα μου είναι από τις συζύγους Στέπφορντ; η ευτυχία της όταν ρωτάει "τι φέρνεις" είναι απερίγραπτη)

-την υγείεια , τη χαραάα, και το χρόνο ... τον καλό !!!

- τι βαριεμάρα είναι αυτή! πιο ζωηρά ! το επαναλαμβάνεις τρεις φορές κι όσο το λες κυλάς την πέτρα

-πλάκα μας κάνεις ρε μάνα; δε μας χέζεις με το κωλορόδι και την πέτρα ; κι αν δηλαδή τα κάνω όλα αυτά θα μας μπει καλά; τι θα κάνει θα ξαναζωντανέψει ο πατέρας; θα βρω δουλειά; τι; άσε μας χάμω, ψωμί -τυρί δεν έχουμε, ραπανάκι για την όρεξη; χέστηκα για το γαμοποδαρικό, στα τέτοια μου και οι ευχές και οι αγάπες και ο χρόνος ... ποιος χρόνος ρε μάνα; ποιος;

(παύση)

(ανάσα μάνας)

- κι όταν τελειώσεις παίρνεις το ρόδι και το πετάς με δύναμη στο πάτωμα να σπάσει , αλλά να πας στο μπάνιο να μην πεταχτεί στα χαλιά ... είναι Περσίας, ξέρεις πόσο κοστίζει ένα τέτοιο χαλί σήμερα; .... να το πεις με χαρά ... και μετά παίρνεις το μπακλαβά και τον βάζεις κάτω από τη βρύση, και λες όπως τρέχει το νερό πάνω στη ζάχαρη, έτσι να τρέχει το καλό στο σπίτι μας, και η αγάπη και οι χαρές, και ....

- ..................................................................................... (???)

- τι με κοιτάς παιδάκι μου; τα θυμάσαι τα λόγια; άντε βγες τώρα έξω από την πόρτα, γιατί κοντεύουν μεσάνυχτα ...

;)

2011-12-14T22:27:00.001+02:00

βάλε τα καλά σου χεράκια και παίξε

οι μετρονόμοι είναι για τους αβέβαιους

You and Blue ---- Karl Patten

2011-12-14T14:03:00.000+02:00

Embracing you, I close my eyes, lose you anew,

Lover, wife. An aboriginal spin under the flesh

Of my lids reclaims a memory, a stopove, in,

Of all places, Endwell, N.Y. , the motel's TV

Dumbly blueing the room as we made motel love,

Figuring well in flickering blueness.

Monet knew

Evening snow is blue and what he showed -his fields-

For us moves more than the eye to awe-we live

Beyond the eye -he paints a world where we can be.

We're summering now, sweating, dried-out austere.

It's August, your month. Your small blue flower

Blossomed this week, it's yellow fool's face

And skinny beard grinning out of mint and herbs

And vetch, bright in all that green. Why is it

So late? As different and strange and beautiful

As you, my love, dear friend.

We're in a loom

And limbo of sheets, tightly unwrapping the skin

Of night together, sweltering. My moon-blind eyes

Uncover the long blue shadowed snowfields of Monet,

His gift to us. I discover you for the thousandth

Time, and it's new.

I can hear the gods sneezing

In the blue above cypresses punctuating Delphi's

Hillside, sneezing, the gods who love love, for love

Of us. I open my eyes, and you are you.

(Source: Southern Poetry Review, Fall 1991)

παθήσεις

2011-12-13T13:54:00.002+02:00

οι υψηλοί βαθμοί μυωπίας συμφέρουν

αν μου βγάλεις τα γυαλιά

η εικόνα σου θολώνει _

άντε να κάνω να σε πιάσω ή να μιλάω μόνος μου_

άντε να με γελάει η μνήμη της οσμής σου σ' ένα ρούχο_

άντε να βγάλω μια ρυτίδα τόση δα στο κούτελο_

άντε να 'χουμε δράματα και πάλι _

μα στην καλύτερη των περιπτώσεων

γίνεσαι ένα γλυκόχρωμο μποκέ

γεμάτο αναμνήσεις χρωμάτων _

πέφτεις και σ' εκδικείται

με insomnia

σαν ερχόμουν από εκεί, λες, ήταν αλλίωτικα

ρωτάς

"και τι έγινε με τα δικά μας;

τα τρυφερά πορνό

τα ασελγή τριφύλλια των χαδιών

και της παράξενης αγάπης μας

τους δούλους τους οργανικούς;

πού είναι οι νύχτες μας;"

μην

κατσουφιάζεις

δεν τις πούλησα

έφυγαν μαναχές τους

διότι έσκασαν οι ανάγκες σου

και βγήκαν τα μαμούνια

πήρε κάθε μαμούνι από μια ανάγκη στην πλάτη

και δρόμο τον ανήφορο _

απορίες

2011-12-12T17:55:00.001+02:00

άνοιξα ένα σημειωματάριο τσέπης του 2008 κι έπεσαν από μέσα δυο εισητήρια αχτύπητα , γιατί τα είχα κρατήσει;

στις σελίδες του βρήκα διάφορες άχρηστες σημειώσεις, και διάφορες άχρηστες (;) γραμμές , οι πιο πολλές χωρίς ημερομηνία και με τελείως τυχαία σειρά

(*)
έλεγα πως οι τελετές έναρξης κάποτε θα έληγαν
χωρίς φαντασμαγορίες και φαναράκια θα μέναμε
με παλάμες καρουλιασμένες απ' το χειροκρότημα
μια ησυχία μόνιμη (έλεγα) θα μας άφηνε να ξύνουμε
ό,τι ξύνεται, να υποχωρούμε _ όπως πάντα βέβαια
όλη ενέργειά μας φεύγει απ' το στόμα

(*)
γιατί είπες "όχι" από την αρχή;
έτσι με ανάγκασες να πάρω το "ναι"
και νόμισμα δεν στρίψαμε_

(*)
όταν δεν θα θες να φορέσεις ρούχα
να κατεβείς στο δρόμο πουρός και ήμερος
τότε θα έρθει μια ανάμνηση σαν κουτάλι
κι όσο θα καθρεφτίζεσαι στο κοίλο της
θ' ανακαλύψεις πως έχεις ξεχάσει κάτι
σε μιαν άλλη εποχή _

(*)
μία νοσοκομειακή σημείωση

γιατί; αν δηλαδή εγώ
δεν κάπνιζα στο χώρο αναμονής
θα σηκώνονταν όλοι περδίκια;

(*)
down with spectacular expectations

(*)
δεν σ' άρεσε ο ύπνος σου
μα και ο ξύπνιος σου άδικος για όλους
να αδικείς και ν' αδικείσαι σ' έβρισκα
χωρίς το χέρι να απλώσεις και να πω
"εκεί _ από εκεί είναι το φως"
ήθελα να σε κάνω να χουφτώσεις τον
αέρα να πέσεις πάνω σ' έπιπλα
αν ήθελες να πιάσεις
εγώ τυφλόμυγα
εσύ κουφάλογο_

(*)
απλό είναι :
αν πας μαζί του θα μάθεις τι θα γίνει παρακάτω
μη και μετά αναρωτηθείς πώς δεν θα ήταν αν δεν πήγαινες,
αυτό δεν είναι απλό

(*)
τζάμπα μάγκας

πέφτεις πάνω τους κάθε μέρα
συνηθισμένοι δαίμονες
με ονόματα όπως
"είσαιακόμαεδώ;"
"μουχεςταξειμιαεκδρομή"
"κάποτεδεμεχόρταινες"
"γιατίδεναπαντάςαφούθεςναμέχεις"

τα πρόσωπά τους χάνονται
πίσω από πόρτες και παράθυρα
ενώ εσύ μαζεύεις τα μπαγκάζια σου
και προσπαθείς να βγεις όπως μπήκες
μόνος
κι έρχονται όταν κοιτάς από την άλλη
όταν πιστεύεις πως τακτοποιήθηκες
ή έστω προσπαθείς να καταπιείς την
περηφάνια σου

περνάς τους δρόμους
και να ο δαιμονάκος
λύνει ήσύχως το σουντόκου του
στο βαγόνι του μετρό απέναντί σου
σηκώνεις το βλέμμα και ενώ ξέρεις
πως όπου να ναι θα σου κάνει πάλι
το μυαλό σκατά, και την ψυχή σκατά
την ηρεμία σου σκατά και την καρδιά
δική του
θέλεις να τον κοιτάξεις
να δεις μέσα σ' εκείνα τα χρυσά
και ξεπλυμένα μάτια και να πεις
"τι θε ρε; συμβαίνει κάτι;"

(γιατί τα κράτησα; γιατί δεν τα χτύπησα;)

games

2011-12-11T18:51:00.000+02:00

ώρες-ώρες μιλάς σε άλλη

γλώσσα, τη γράφεις έτσι

κορακίστικη

για να μου δείξεις ότι

απουσιάζεις

λες και δεν βλέπω

τα παπούτσια σου

να περισσεύουν σε

μιας κουρτίνας στρίφωμα

στέκεσαι εκεί

με πλάτη στο ανοιχτό παράθυρο

κι ούτε πηδάς

μα κι ούτε το σφαλίζεις

πλευριτωμένο , ανόητο παιδί _

The case of Joseph Campana / Poems from The Book of Faces

2011-12-08T12:10:00.002+02:00

Queen Bee

Suffer them unto you , you say. You say bring them to me, bring them
bearing flowers, all the faces swarming near.

You love everything. You love to press your face in their dirt and still
rise, still rise luminous.

It should have been you hovering over, you sky, but you build a hive
of sweetness, an army of need.

It should have been you in that film, the one spring webs, stinging
out the competition.

But you were sweetness itself : without guile, without want. You honey
you wax, you wasp, you poison.

You left for the mutitudes - a bag full of slippers, a handful of dust.
You were queen of millions :

who needed mother, father, child ? Send another to the flowers. Bring
the queen her nectar.

Were I your son, your lover, your you, your others, would it have mattered?
You couldn't stop it for me.

How could you care for everyone, anyone?

How could you sting them over and over again and leave me to watch?

Suffer them unto you, you say. You say, who is not the child of my desire?

Lights

I will make you a desert.

I will carve it from the bones of your mother.

I will bring all waters to me and I will drink them.

With my hands I will grind sand from stone.

With my hands I will settle the sand over your face.

With my sand I will scour the flesh of the desert from your bones.

Draw you water from stone.

Draw your face in sand with water.

Draw you a face of water that smoothes out.

I withdraw my hand from the water that cools the air above your desert.

I will make a pilgrimage.

I will make my pilgrimage a crusade.

I wll ride out against the invading specters you fear as much as I do.

With you I have.

With you I have the courage, conviction.

With you I have the strength to destroy in the manner you expect.

Out of city or town,

Out of the cities and towns of the plains.

Out of the cities and towns of the plains despoiled to blazon your name.

I, without you, will not abide the burning of any desert and I will

reduce it to glass with my love.

A History of Idolatry ( excerpt no5 )

Once I peered through the keyhole of a cliche' and you

were there and so was I and imagine my surprise at

eyeing the line of your belt to see your hand grasping

even tighter the darkening barrel of a loaded gun you

would never use on me (even if I asked) and imagine me

stooped there, kneeling, wondering if you held it tighter

than you would ever hold me. If you would ever hold me

at all : that was my only worry .

A History of Idolatry (excerpt no 8)

And Tertullian said : let the succulent objects die. And

Augustine said : yes but let me see them first. And

Tertullian said : let the spectacles die. And Augustine

said : yes indeed, I went to those and they were frenzy.

And Tertullian said : I myself will punish the makers of

things for though they had no knowledge of the evil to

which objects would be put they are still at the far end

of a chain of dangerous communicability and I am the

avenging angel placed here to take the hand from any

man who has mistaken the creature for the creator. And

Augustine said : let it be so for I have all the hooks and

I will marry them to your flesh for they have in them

the very same weight, the very same ripeness, the exact

same slide, dissolve, fade. And Tertullian said : beware.

One could wrap oneself so thightly in sensuous being

that never would any surface or any texture or even any

feeling lay unconcealed.

loving strangers_

2011-12-01T01:23:00.000+02:00

για κάποιο λόγο θα σκέφτηκε

έπρεπε ν' αποκεφαλιστούν χιλιάδες συλλαβές

οι υποτακτικές και οι μέλλοντες

κι εκεί που οι φωνές μιλούν με τα μάτια κλειστά

λίγο - λιγότερο

σιγά - σιγότερα

έτσι δεν έβγαλε κιχ

να μην ξυπνήσει η καρδιά

ασκήσεις

2011-11-28T17:10:00.000+02:00

να βλέπεις μα να μην αγγίζεις

ν' αγγίζεις αλλά να μη γεύεσαι

(διαόλου λόγια, μην ακούς)

(οξυ-γόνο του κερατά)

breathe in- breathe out

wax on - wax off

mister wolf

-----

ακόμη κι αν το διαμέρισμα

στερούνταν ζεστού νερού

το αίμα αναζωογονούνταν

με φονικά μικρά

και τα σκοτάδια

φραουλένια

μου αρέσεις

2011-11-28T01:04:00.000+02:00

τη θυμάμαι στο αμάξι, με τα μαλλιά να χορεύουν απ' τον αέρα, και τα τσουλούφια να μου κρύβουν το βλέμμα της, να μου κάνει ματιές μέσα από τα κοκκάλινα γυαλιά που είχε κλέψει (πας στοίχημα ότι θα το κάνω; και το έκανε) από ένα περίπτερο με τουριστικά_

μέχρι να φτάσουμε έκανε ένα σωρό παλαβομάρες

έβαζε τα δάχτυλα πίσω από τ' αυτιά της και πιάνοντας τον κάθε βραχίονα από την ακρούλα τα κουνούσε πάνω-κάτω ώσπου να ζαλιστεί και να γύρει στον ώμο μου, λύγιζε τον καρπό, θέλοντας να χουφτώσει μια μπάλα άνεμο, τον έπιανε και μου τον πετούσε σε "χιονιές", πλησίαζε το λαιμό μου με το μάγουλο και μουρμούραγε ξύνοντας μου τη φαβορίτα, κι όταν επίτηδες δεν της απαντούσα για να νομίσει ότι δεν της έδινα σημασία, την τραβούσε, ύστερα ανασηκωνόταν και καθόταν με τα γόνατα αγκαλιάζοντας την πλάτη του καθίσματος προσποιούμενη ότι μιλάει μ' έναν άλλον (θα με πιστέψεις αν σου πω ότι ζήλευα και το κάθισμα;), μου έδινε φιλιά και μου ανεβοκατέβαζε το φερμουάρ (πώς δεν καρφώθηκα σε δέντρο, άγιο είχαμε), άνοιγε το ντουλαπάκι και σκάλιζε όσα είχα κρύψει εκεί μέσα (την ηλικία του διπλώματος, τα κτέο που δεν είχα περάσει, μία κασσέτα με κομμένη κορδέλα που έγραφε "σ΄εσένα" δώρο ενώ παλιού μου έρωτα, κουπόνια βενζίνης, ένα κουτί καπότες ληγμένο από τ' αη-Μηνά), μέχρι και τα πόδια ανέβαζε στο ταμπλό, πράγμα που το άσπρο της σορτσάκι να διπλώνει και να τραβιέται και το χέρι μου να τρέμει και το στόμα μου να λέει αοριστίες για το τι περάσαμε μόλις, και ποιοι έζησαν εκεί, γενικά ένα χάος άχρηστων πληροφοριών μεταμφιεσμένων σε δήθεν γνώσεις για τον κόσμο

δεν πήγαινα γρήγορα _ πρώτον γιατί δεν μου αρέσει η ταχύτητα (μου φέρνει ναυτία) και δεύτερο και πιο σημαντικό γιατί ήθελα να αργήσουμε

πώς αλλιώς να χαρώ αυτά τα γέλια και τις τσαχπινιές όσο το δυνατόν περισσότερο; αν χάναμε το φέρρυ, θα μέναμε στην προβλήτα να το κοιτάμε να απομακρύνεται, και θα έπρεπε να περιμένουμε εκεί άλλες τρεις ώρες μέχρι το επόμενο... εάν ο κόσμος γίνονταν πολύς θα είχε τόσα άλλα να κοιτάξει και ν' ασχοληθεί, να βγάλει φωτογραφίες μ' εκείνη τη μηχανή μιας χρήσης που κουβαλούσε παντού, θα έλεγε στάσου εδώ, κοίτα εκεί, πάμε πιο πέρα, κάποιοι θα την κοιτούσαν πλάι μου να χοροπηδάει και θα αναρωτιούνταν "τι κάνει αυτό το πλάσμα με τον χαλιαμπάλια...." ;

αργήσαμε

το χάσαμε

θα περιμέναμε όπως το είχα προσχεδιάσει

τότε ανέβηκε στο καπώ, στηρίχτηκε στους αγκώνες της και με περπάτησε με ένα μοναλίζα ζμάιλ, κάτι ανάμεσα σε γαργαλητό και μυστικό καλά κρατημένο

- τι με κοιτάζεις έτσι;

- μου αρέσεις ...

- γιατί; (μπορούσα να βρω αρκετούς λόγους για να αρέσω, αλλά όχι τον δικό της, ίσως να υποψιαζόμουν δηλαδή και τον δικό της, αλλά καλό θα ήταν να μου έδινε μία κατεύθυνση)

- αν φροντίσεις να χάσουμε και το επόμενο, δεν θα σου πω, θα σου δείξω

(crickets)

2011-11-26T22:15:00.000+02:00

πηγαίναμε

του σκοτωμού

βέβαιες

κι άφοβες

σαρκόδετες

βολίδες

ανθρωπαγρίμια

θέλαμε

να

σπαραχτούμε

να

μυρίσουμε

σα

να μου όφειλες

και σα

να σου όφειλα

έτριξε ένα κλαδί

ένας

κίνδυνος

και

γίναμε

μπουχός ?

Ίσως η απουσία να είναι παρουσία

2011-11-26T02:16:00.002+02:00

Αγαπημένη Αν
Θα ήθελα
Να δω
Τα δάχτυλα των ποδιών σου
Όταν είσαι
Γυμνή.

Αυτό της απήγγειλε αρκετές εκατοντάδες φορές με τα μάτια, χωρίς να το σκεφτεί καν.

Λέοναρντ Κοέν - Το αγαπημένο Παιχνίδι (Βιβλίο 4)

---------------------------------------------------------------------------

είχαν ακόμη φαντασία να σπαταλήσουν τις μικρές ώρες, όταν τα βάθη των άλλων ανθρώπων θα ονειρεύονταν _ οι ύπνοι τους όμοιοι με μικρούς θανάτους δεν θα ήταν πλέον τόσο απαραίτητοι, αφού θα επέτρεπαν στα δάχτυλα να ξεμπλεχτούν και στα στόματα να αναπνεύσουν μοναχά τους τον αέρα ενός γύρω δωματίου

και τι ήταν ο αέρας του ύπνου άλλο από ένα "χώρια" , κρύο και απόλυτο και καταδικασμένο να εκλιπαρεί τους αχινούς των πρώτων τους φιλιών _ δεν έπρεπε να αποκοιμηθούν για να μπορούν να τον γεμίζουν χνώτα και κουβέντες και με τα σώματα να γίνονται ευσεβείς ο ένας του άλλου

είχαν και θα είχαν ιστορίες να διηγηθούν από άγνωστα τοπία, να τις διαδώσουν με απελπισία και στοργή από μάτι σε μάτι, από τα δόντια και τις πλάτες τους στα τρυφερά τους γόνατα και στις σπονδυλικές τους στήλες, "να εδώ κρύβεται μια παιδική ηλίκια" , "να εκεί που χτύπησα", "να εκεί που σε άγγιζα κι ας μη το ήξερες"

και τι ήταν όσα ήξεραν άλλο από όσα ήθελαν να μάθουν, αυτά που έβρισκαν να κάνουν κι αυτά που έκαναν για να βρουν πώς πάει ο επόμενος σκοπός, αν είναι σφύριγμα ή φυσαρμόνικα ή τρένο ή καράβι, να βρουν πώς γίνεται να βρίσκεσαι και πώς αν χάθηκες να βρεις τον τρόπο να γυρίζεις

και έξω απ' το παράθυρο να δρολαπίζει έναν περίδρομο , και το δρολάπι να φέρνει το χιόνι, εκείνο που όταν θα έβγαιναν πρωί να επιστρέψουνε στον κόσμο, να πάρει σχήμα απ' τα παπούτσια τους και να ανθίσει , και να ανθίσει

δεν θέλω καρδιά μου να κλαις

2011-11-25T14:14:00.000+02:00

το αυ-γω

( ή αλλιώς, καμιά φορά η παλιά σου αγάπη είναι η καινούρια σου αγάπη)

κάθονται οι δυο τους πλάι-πλάι σ' ένα φανταστικό παγκάκι _ καπνίζουν τις αγωνίες τους παρέα _ είναι εκεί και είναι εδώ_ πολύ μακριά για αφή, πολύ κοντά για να μιλούν με τις ώρες_ συνεννοούνται με οράματα, ξεχνάνε ή ξεχνιούνται με μυρωδιές και βόλτες, ευγνώμονες που αντάλλαξαν μικρούς ακκισμούς, τα υπεράνω τους, τα περαιτέρω τους, τα μέσα-έξω _

- κι αν σήμερα δεν είναι όπως τα θέλαμε, ή έστω όπως θα μπορούσαν, δεν θέλω να κλαις

- πιο εύκολα το λες παρά το κάνεις

- βλέπεις είμαστε σαν το αυγό, με τσόφλι εύθραυστο και αγαθό, με ασπράδι απευκταίο (γι' αυτό το χρησιμοποιούνε και στις δίαιτες) κι ο κρόκος μας είναι άλλοτε μια πέτρα και άλλοτε γλυκός , είναι ανάλογα πώς θα μας βράσουμε

- τι έγινε, πεινάς;

- πεινάω, θες να ζήσουμε ;

το μέτρημα

2011-11-24T13:40:00.000+02:00

πέντε -δέκα - δεκαπέντε - είκοσι -εικοσ'πέντε - τριάντα

τριανταπέντε - σαράντα- σαρανταπέντε -πενήντα- πενηνταπέντε

(δε με ακούνε πια, κρύφτηκαν)

ενενήντα - ενενηνταπέντε - εκατό !!!

ήμασταν τόσο μικροί και όμως κλέβαμε από το χρόνο του άλλου, υπολογίζοντας καλά πόσο θα χρειαστεί ώσπου να γίνει καπνός , κλέβαμε να γλιτώσουμε το μέτρημα, τον ίσκιο της τρεχάλας, και τον απόηχο του "τα φυλάει πάντα ο ένας"

εκείνο το σκληράδι 'αμπε-μπα-μπλομ' που καθορίζει ποιος θα κάνει το μαλάκα, και ποιοι τους δύσκολους να βρεθούν

κλέβαμε κι απ' τον εαυτό μας_ μη ξέροντας (όμως αυτό δεν δικαιολογείται) ότι όταν μεγαλώνεις αραιώνει η παρέα και το παιχνίδι παίζεται με δυο _

μέτρα κι ως το εκατό χιλιάδες _ κλέψε όσο θες _ όποιος δεν θέλει να βρεθεί, δεν βρίσκεται _

(κι εμείς που λέγαμε πως είμαστε καθόλου πουλιά και πως ο αέρας μας χωρά μόνο σε ανάσες_ )

υπάρχουν δύο ευκαιρίες _ μια να χαθείς _ μια να βρεθείς _ ποια είναι τούτη;

δίψασες ;

πιες με το χέρι

έτσι θα βρεις μες το νερό

και λίγο άνθρωπο

στην άδεια παγοπίστα σου στριφογυρνάς, χορεύεις, χάνεις ανάσες, αναθεματίζεσαι, σηκώνεσαι και ξαναπάς, μια άγνωστη φιγούρα δοκιμάζεις, τσακίζεσαι σε μια γωνιά, ματώνεις , είσαι ένας υπερήρωας, ένας goofy που δεν είναι σούπερ, ρουφάς τη μύτη σου ηχηρά, θα κλάψεις ή θα σώσεις το πόδι, θα πνίξεις το θυμό σου ή θα σκάσεις με τον κώλο κάτω σαν σκατό _ κι όταν σηκώσεις το κεφάλι τι θα γίνει, αν κάπου εκεί στην κορυφή της δεξιάς κερκίδας το μάτι σου αντιληφθεί

ένα κορίτσι καθισμένο;

απλά

2011-11-23T00:15:00.000+02:00

αύριο πάλι

μεταγωγές ύποπτων φράσεων

χυμένες απλά

(σπαραξικάρδιες ; αναρωτιέμαι)

τι άλλο περιμένει

αφού στα πόδια της αποκοιμίζεσαι

(αν τη ρωτήσεις και αντί για απάντηση σου πάρει το κεφάλι ;)

πώς ύστερα να σκέφτεσαι οτιδήποτε άλλο

έτσι απλά, όπως ως τώρα είχες συνηθίσει;

θα ...

ή πιο απλά : καταστροφή _

μπορείς

απλά δεν περίμενες και να θέλεις

το status σου ... η ζωή μου (ατάκα κλεμμένη, να εξηγούμαι)

2011-11-20T15:02:00.003+02:00

σκέφτομαι εκείνη την κουβέντα του φίλου μου του Νικόλα

" Όταν συμφωνούσα ΄στην ειδοποίηση της σελίδας ότι πρόκειται να διαβάσω κάτι με ευθύνη μου, σκέφτηκα για άλλη μια φορά πόσο ανειλικρινής είναι η κοινωνία μας."

αναφέρεται βέβαια στην ειδοποίηση του blogger που εγώ είχα επιλέξει να εμφανίζεται κατά την είσοδο, πάντα ευγενικά _ καταννοώ και επιθυμώ να συνεχίσω_ πάντα ευγενικά να προετοιμάσω τον επισκέπτη μου ότι ποιος ξέρει τι θα διαβάσει ... εάν δεν είναι τόσο βέβαιος/η ότι το επιθυμεί, μπορεί και να μην δείξει κατανόηση_

τι σημαίνει αυτό; κακές λεξούλες; εικόνες για μεγάλα παιδάκια; ανορθοδοξία; αντίσταση σε ό,τι politically correct; (χρειάζεται να αναφέρω την πατρίδα/προέλευση της φράσης;) ή μήπως βλασφημώ το φύλο μου (σαπφίζω ή ντεμπωβουάρω; ή όχι για στάσου, μήπως πιάνω μία πόζα, ενός σπουδαίου κωλόπαιδου και αποφασίζω ότι ΚΑΙ εγώ θέλω λίγη αναρχία, έτσι για να ανέβει το κασέ μου;)

σιγά-σιγά θ' αρχίσω να αναρωτιέμαι τι είναι το blog και τι μου προσφέρει_ μεταξύ άλλων ...

βήμα; (άντε πες κι εσύ τη μαλακία σου να τελειώνουμε)
αντίβαρο; (εάν θα ήθελες να ισορροπήσεις τη μουγκαμάρα / την ανυπαρξία/ την τρέλα που σε δέρνει προχώρα και μη φοβάσαι τίποτα)
ψυχίατρο; (τα ανωτέρω δύο περιλαμβάνονται και κόντρα σε αυτά λίγη γαλήνη)
εκδότη; ( δεν έχει την αίγλη του χαρτοδέτη, του τυπογράφου, του ατελιέ, όμως έχει σελίδες, στίξη, τζάμπα εικόνες, χρώματα ... το κάνεις κλικ κι ανοίγει, ούτε καν το κουβαλάς..)
καθρέφτη; ( βγάλε το μέσα-έξω σου- κοίτα μούτρα)
φίλους; ( κάποιοι με τα δικά τους blogs, κάποιοι περαστικοί, κάποιοι τυχαίοι, κάποιοι που σε κάνουν να νιώσεις άνθρωπος, τυχερός, εκτιμημένος, ανεκτίμητος

οι ζωές των άλλων είναι δικές τους

οι λόγοι τους μπορεί και να συμπέφτουν με τους δικούς μου

η απόγνωσή τους διαμοιράζεται (;)

οι όψεις τους ταξιδεύουν στο διηνεκές (;)

οι συναντήσεις με το κάτι που ο καθένας είχε, έχει, ή θα έχει ενδέχεται να συμφωνούν με τον πηγαίο και ακαταμάχητο κυνισμό του Bierce, όταν έλεγε ότι ότι η ελευθερία είναι ένα από τα πλέον πολύτιμα αγαθά της φαντασίας μας ;

ο Χρύσανθος (http://xrysanthos.blogspot.com/) έγραψε

" Μας λείπει το ΠΑΘΟΣ, αυτό φταίει πού δεν καυλώνουμε μεταξύ μας !!!

Μαράθηκε, ξεράθηκε, έπεσε και τώρα το κουβαλάν τα μυρμήγκια για μαμ στην φωλιά τους.

Πάν' τα χάδια, πάν' και τα γλυψίματα...

Έχουμε Ακαυλίες ανύπαρκτε αναγνώστη και βολευτήκαμε άνετα πάνω σε αυτές, βλέπεις αρεσκόμαστε στην καθημερινότητα, στην αίσθηση του χλιαρού, την βρίσκουμε με τα ανούσια, γουστάρουμε σπίτι - δουλειά σε αιώνια επανάληψη.

Το Πάθος μας βάζει φωτιά και δεν το θέλουμε, γιατί η φωτιά φέρνει καύλα και όποιος είναι καυλωμένος δεν έχει όρια, τρέχει γυμνός ουρλιάζοντας για αυτό που αγαπά, για αυτό που πραγματικά θέλει.

Στην δικιά μας την περίπτωση όταν ήρθε ο Προμηθέας με φωτιά, πήραμε το λάστιχο και τον καταβρέξαμε, γιατί είμασταν ούγκα και ζοντόβολα, το πιάνεις ?"

λίγο η ατμόσφαιρα, λίγο το κρασί, λίγο τα λόγια του παπά...

θέλω να πω, δεν έχουμε ακριβώς ακαυλίες, θέλουμε να φαινόμαστε 'εντάξει' , άλλο αν στα κρεβάτια μας έχουν τεντώσει οι σούστες απ' τις γυρβολιές, γιατί εκεί είναι ο λάκκος της φάβας, δεν είμαστε πλέον αυτοί που το μοιράζονται, αλλά αυτοί που το απορροφούν και το κλώθουν_

θα μου πεις, τι λες βρε άσχετη, στην εποχή του share και του like, και του blogger ; ναι κάνουμε το share στο facebook, με μια κρυφοκατανυκτική αυτοσυντήρηση/αυτοάμυνα ... θα τους αρέσω; θα με εγκρίνουν; θα μου πουν "όπαλα μάνα μου;" ρε λες να φάω χώμα; ρε λες να με περάσουν για ανώμαλο;

τύψεις... τύψεις... τύψεις για όλα !!!

εντάξει, δεν είναι όλοι έτσι (σ' το λέω γιατί θα σκεφτείς ότι εσύ δεν είσαι καθόοοοολου τέτοιος τύπος)

όμως είσαι, κι εγώ είμαι, έεεεελα παραδέξου το ... μια στάλα, έστω όσο πατάει η γάτα; αφού το ξέρεις και το ξέρω : του κασίδη το κεφάλι και της πουτάνας ο κώλος δεν γερνάνε ποτέ ... )

και γιατί σου τα λέω όλα αυτά; για να τ' ακούσω κι εγώ... όχι γιατί είμαι μάγκας, δεν είμαι_

το μόνο που κατάφερα, είναι να ξεκολλήσω την ταμπέλα "μπες με δική σου ευθύνη" , έτσι κι αλλιώς ό,τι κάνεις κι ό,τι δεν κάνεις δική σου είναι η ρημάδα η ευθύνη _ μήπως δεν την έχεις όταν ανοίγεις την εφημερίδα, την τηλεόραση, και το παράθυρό σου το πρωί; _

Άντε και καλή τύχη

2011-11-16T17:02:00.002+02:00

THE DRUNKARD

(This poem, recently recovered, was sent by me to my mother in the fall of 1923 accompanied by a letter in part as follows:
Dearest Mother: Here is a poem to set beside some of my «incomprehensible» latter work. I think you will like this one. It seems the sort of thing that I am going to do. Art is a curious command. We must do what we are bidden to do and can go only so far as the light permits. I am always earnest as you, if anyone, must know. But no doubt I puzzle you – as I do myself. Plenty of love from your son. W.)

You drunken
tottering
bum

by Christ
inspite of all
your filth

and sordidness
I envy
you

It is the very face
of love
itself

abandoned
in that powerless
committal

to despair

(FROM THE COLLECTED POEMS OF WILLIAM CARLOS WILLIAMS – POEMS 1923)

-----------------------------^----------------------------

Άντε και καλή τύχη

Κέντρο, μετά το μεσημέρι

Κρατάει κάτι. Τo κάτι είναι τυλιγμένο σ’ ένα μεγάλο κίτρινο φάκελο ταχυδρομείου δεμένο με κορδόνι. Το σφίγγει κάτω από τη μασχάλη του, όσο προσπαθεί ν’ ανάψει ένα τσιγάρο κόντρα στον αέρα. Ο αέρας δυναμώνει και του φέρνει το κασκόλ στο πρόσωπο. Στρίβει για να το αποφύγει. Το τσιγάρο σπάζει και το δάχτυλό του καίγεται από τον αναπτήρα. Γαμοσταυρίζει τον αέρα. Βρίζοντας πέφτει πάνω της.

Από τα αυτιά της κρέμονται δυο άσπρα καλώδια ακουστικών, μιλάει σα να τραγουδάει, μουρμουρίζει. Το ένα της πόδι κουτσαίνει ελαφρά σα να υποφέρει μέσα στο παπούτσι. Βαδίζει προς τη στάση των λεωφορείων. Το πόδι που κουτσαίνει, λυγίζει. Η σακούλα της φτύνει το περιεχόμενό της μέσα σε μια λιμνούλα βρώμικα νερά. Λυγίζει κι άλλο, πέφτει στα δεξιά, πέφτει πάνω του και μετά στο έδαφος.

Ζητάει συγγνώμη από ψηλά, δεν την είδε

Ζητάει συγγνώμη από χαμηλά , δεν τον είδε, και βάζει τα κλάματα

Νομίζει πως κοιτάζει κάτι που δεν έχει ξαναδεί

Ξέρει ότι δεν κάνει, αλλά συνεχίζει να κλαίει μπροστά σ’ έναν άγνωστο

Προσπαθεί να τη σηκώσει από το πεζοδρόμιο και της μαζεύει την τσάντα και τα λερωμένα ρούχα.

Λιποθυμάει.

Κάποιοι μαζεύονται γύρω και κοιτάζονται. Ίσως έχει υπόταση λέει ένας. Μπορεί να είναι έγκυος υποθέτει μια φοιτήτρια με κότσο. Ένας χοντρός με καπέλο και ομπρέλα στο ίδιο χρώμα βοηθά να της σηκώσουν λίγο τα πόδια, αγγίζοντας το μάγουλό της με το εξωτερικό του χεριού του.

Κοιτάζει το ρολόι του. Είναι μιάμιση. Θα αργήσει, θα χάσει το ραντεβού. Περίμενε μήνες για τη συνέντευξη. Είχε φιλήσει κατουρημένες ποδιές για τη συνέντευξη. Η συνέντευξη είναι η τελευταία του ελπίδα. Ο κύριος με το καπέλο και την ομπρέλα στο ίδιο χρώμα του λέει να της αγοράσει μια πορτοκαλάδα. (Γιατί δεν πάει αυτός να της την πάρει;) Βάζει το χέρι στην τσέπη. Πιάνει μια χούφτα ψιλά. Θα του χρειάζονταν για το μετρό. Θα αργήσει.

Συνέρχεται κι ανοίγει με κόπο τα κλαμένα μάτια.

Είναι πρησμένα, ταλαιπωρημένα, έχουν σωματίδια από γκρενά γύρω από την κόρη. Η φοιτήτρια με τον κότσο ανοίγει ένα μπουκαλάκι νερό. Βρέχει ένα χαρτομάντιλο που βγάζει από την τσέπη και της το δίνει. Ν’ αφήσουν την πορτοκαλάδα, συνήλθε. Οι υπόλοιποι αρχίζουν ν’ αραιώνουν. Η φοιτήτρια φεύγει τελευταία.

Τη βοηθά να ορθοποδήσει και της κρατά το χαρτομάντιλο. Μοιάζει να ζυγίζει όσο ένα χάρτινο ποτήρι. Χρησιμοποιεί το πακέτο του να κάνει αέρα. Την κρατά από τον αγκώνα και τη βάζει να καθίσει στο σκαλοπάτι του Ρεξ. Κάθεται κι αυτός. Καταλαβαίνει πως κοιτάζει κάτι που δεν έχει ξαναδεί.

Ντρέπεται, νιώθει αδυναμία. Δε τη νοιάζει τόσο η σακούλα ή το σπασμένο τακούνι. Θέλει να κλάψει πάλι. Του πιάνει το χέρι για να σταματήσει να της κάνει αέρα. Είναι παγωμένο. Μικρές φλέβες πετάγονται. Τα δάχτυλα είναι μαλακά όσο ένα ζευγάρι γάντια από καστόρι. Νιώθει πως κρατάει κάτι που δεν έχει κρατήσει ξανά.

Η φασαρία του κέντρου τριβελίζει τ’ αυτιά. Ένα τρόλεϊ φρενάρει. Ένα καροτσάκι με ψώνια ξύνει το βρεγμένο πεζοδρόμιο. Ο αέρας φέρνει μυρωδιές. Κουλούρια με σουσάμι, λιπαρότητα, βρώμα, δεντρίλα, λίγη άνοιξη . Το τρόλεϊ πετάει μια σπίθα και ξεκινάει από τη στάση πιο κάτω. Μπροστά στο σταντ με τα περιοδικά ένα πλακίδιο αναπαραγωγής μουσικής τραβά την προσοχή ενός παιδιού. Σκύβει, το μαζεύει και της το επιστρέφει. Η οθόνη του έχει ραγίσει και είναι θολή.

Μισή ώρα πριν

Στη Σταδίου κάποιος βούτηξε το πορτοφόλι μιας κυρίας που κρατούσε αγκαλιά ένα σκυλί. Σκέφτηκε πως αν έπρεπε ν’ αγοράσει σήμερα παπούτσια θα τ’ αγόραζε τώρα, πριν πάρει κάποιος το δικό της πορτοφόλι. Ζήτησε από τον υπάλληλο να τυλίξει τα δικά της σ’ ένα κουτί για να περπατήσει με τα καινούρια. Το αριστερό ήταν άνετο, λίγο άβολο το δεξί. Όμως είναι ωραίο να μπορείς να περπατάς πάνω σε τακούνια και να είναι η αρχή της άνοιξης. Προσπέρασε το μετρό στην Κοραή και διέσχισε το δρόμο. Φόρεσε τα ακουστικά για ν’ ακούσει το τραγούδι που κάποτε ήταν το τραγούδι τους. Φέτος θα περάσουν το χειμώνα χωριστά. Δεν του άρεσαν τα τακούνια γιατί την έδειχναν ψηλότερη από εκείνον.

Μιάμιση ώρα πριν

Στο σπίτι είχε αφήσει τα πράγματα στη θέση τους, όπως τα είχε τοποθετήσει η μητέρα του πριν χαθεί. Πήγαινε μια φορά την εβδομάδα και της πότιζε τις γλάστρες. Τη γάτα της την είχε πάρει στο δικό του. Ήταν όλα τακτοποιημένα εκτός από το στούντιο. Εκεί είχαν ξεμείνει οι πίνακές της και τα καβαλέτα, μισάνοιχτα τενεκεδάκια μπογιάς ξεραμένης στις άκρες, αυγοχρώματα, διαλυτικό, λερωμένα πινέλα, ποδιές και δίσκοι. Ζωγράφιζε και τραγουδούσε ένα παλιό σκοπό. Ζωγράφιζε γυναίκες μικροσκοπικές σαν τον εαυτό της. Ζωγράφιζε αγόρια με μπάλες και πατίνια σαν τον γιο της, αλλά δεν αποτύπωνε ποτέ της άντρες σαν τον πατέρα. Ήταν λιτή, υπογλυκαιμική, θαρραλέα. Επιβίωνε της απόρριψης του άντρα της με εξοικείωση. Ο πατέρας του μισούσε τον κόσμο. Έτσι φερόταν τουλάχιστον. Σα να ήθελε μονίμως να μένει μόνος του. Σ’ εκείνον δεν άρεσε η μοναξιά, ήθελε να είναι με κόσμο, να αστειεύεται, να μη μοιάζει του πατέρα. Επέλεγε να μπαίνει στο στούντιο αφού είχε ποτίσει τις γλάστρες. Τις τελευταίες μέρες πάσχιζε να θυμηθεί τον τίτλο από το αγαπημένο της τραγούδι. Κάποιο πρωί το βρήκε … το πέρασε στο κινητό του για καλή τύχη. Δεν είχαν περάσει λίγα λεπτά και το ο σκοπός κουδούνισε φέρνοντας νέα. «Σας περιμένουμε για εκείνη τη συνέντευξη. Θα ήταν καλό να μην αργήσετε. Παρακαλώ να έχετε μαζί σας αντίγραφο του πτυχίου σας, ένα λεπτομερές βιογραφικό, μια φωτοτυπία ... » είχε πει μια γλυκερή φωνή. Ορίστε ! Καλή τύχη λοιπόν ...

Είχε να τον δει δυο χρόνια, είχε κοιτάξει τις φωτογραφίες του, δεν είχε κλάψει, είχε τραγουδήσει παλιά τραγούδια τους, είχε ουρλιάξει, είχε γίνει κλισέ, είχε δοκιμάσει να πιει, είχε κάνει εμετό, είχε μετακομίσει στους δικούς της, είχε βγει με φίλους, είχε φωνάξει, τους είχε φωνάξει, είχε τσακωθεί, είχε περισσότερα χρήματα για τον εαυτό της, είχε σηκωθεί τη νύχτα, είχε σηκωθεί δυο μέρες μετά, είχε περπατήσει στην πόλη, είχε κλάψει πολύ, είχε ακούσει τα παλιά τραγούδια τους, είχε δει την άνοιξη, το καλοκαίρι, είχε δει το φθινόπωρο, είχε δουλέψει, είχε ουρλιάξει, είχε κάνει ένα βήμα, είχε κοιμηθεί, είχε δακρύσει, είχε πετάξει για τη Νίκαια, είχε βγει με φίλους, είχε πετάξει τ’ απομεινάρια του, είχε περπατήσει, είχε ηττηθεί, είχε κόψει τα μαλλιά της, δεν είχε κλάψει, είχε δουλέψει, είχε δει το χειμώνα, είχε χάσει μια δουλειά, είχε αρχίσει να πληρώνει τις δόσεις ενός αυτοκινήτου, είχε βρει εραστή, είχε αφήσει τον εραστή, είχε μελαγχολήσει για δυο μέρες, είχε βγει, είχε φωνάξει, είχε περισσότερο χρόνο για τον εαυτό της, είχε σκεφτεί να τα παρατήσει όλα και να τρέξει να τον βρει, είχε θελήσει, είχε ευχηθεί, είχε κοιμηθεί με τη σκέψη.

Ένα πρωί είχε αρχίσει η άνοιξη και χρειάζονταν καινούρια παπούτσια.

Θα ξεχάσει το τραγούδι της μητέρας

Θα ξεχάσει το σπασμένο i-pod και το τραγούδι τους

Θα προσφερθεί να της κρατήσει συντροφιά ώσπου να βρει ταξί

Θα προσφερθεί να τον κεράσει ένα καφέ στο πόδι ώσπου να βρεθεί το ταξί της

09:16 p.m.

2011-11-13T15:23:00.001+02:00

the early harvested, the early stored

memory that won't heal nor comfort

spent as collected

hard gods of thighs and hair wringing-

wet

into the noisy, wolfish world

telis nostrum *

2011-11-12T15:39:00.000+02:00

μονοχρωματικοί κι αυτοί

όπως οι φόβοι τους

ήθελαν μια ευκαιρία να υπάρξουν

πίσω από μια χαραμάδα προσπάθειας

τα εξ' οικείων βέλη*

"μείνε στους κύκλους σου"

λοιπόν;

στο θερμοκήπιό σου

μεγαλώνω τις νύχτες

κάθε πρωί με το καινούριο σχήμα μου

σε περιμένω

με δάχτυλα παιδιού

αγγίζεις το φύλλο

πιέζεις απαλά να μην κοπώ

γυρνάς την πλάτη μουρμουρίζοντας

" λίγο ακόμη θέλει"

(*Βιργίλιος, Αινειάδα ΙΙ 410)

stay

2011-11-08T11:32:00.000+02:00

έπαιρναν όλοι από ένα σου κομμάτι

απ' τα κομμάτια τους εσύ προέκυπτες

_ και δες τώρα_ σε βλέπω

ολόκληρο σε βλέπω_ ακους;

τι ήθελες να σου φωνάξω

τον μέλλοντα σε αόριστο;

τον ενεστώτα μας;

θα το γιορτάσεις καίγοντας ένα τόσο δα χαρτάκι;

σαν ιδρωμένο στη μπουνιά σου εισητήριο

κοιμήθηκα _ τι να 'ναι το ζουμάκι μας;

χαρτοπολτός με μαύρα, τσακισμένα γράμματα ;

κοιτούσες να με χαιρετήσεις μέσα απ' το τζάμι

μου κούνησες το χέρι "είμαι εδώ"

θα είδες ασφαλώς πέρα από εμένα

θα είδες και τον εαυτό σου

και το γυαλί ήταν γεμάτο γιασεμιά

και ας μας χώριζε

not now

2011-11-07T02:25:00.000+02:00

ένα ακόμη και θ' αποσυρθεί

τα ενδότερα

όπου οι βροχές κατέβαιναν συχνά

θα πάρουν αύριο το σχήμα τους

φύγε _ θα είμαι επιεικής

ξέρει πως δεν το εννοεί

τα εννοούμενα ας κοιμηθούν

απόψε

εκεί καταλαβαίνεις ποιος θα είναι

ο απ-άνθρωπός σου

πάνω που πας να βγεις

να μπαίνεις βαθύτερα

"someday"

_ εκείνο το μελαγχολικό κι ωραίο δώρο _

* *

2011-11-04T21:26:00.001+02:00

μπροστά καθισμένοι κι από κάτω πεντακόσια σκαλιά, κήποι, νερά, γλάροι, τ' αγάλματα της σκάλας, τα φανάρια της μνήμης, κύκλοι, νεράτζια, παλιά συντριβάνια, μουχλίλα, υπόνομοι, αυτοί μες τους πίνακες, αυτοί που απλά περιμένουν, φλασάρονται, γνέφουν ... τι σου είπαν; αν σου είπαν μοιράσου το, αν τους είπες, ας το μαρτυρήσουν σ' εμένα... δε θα τα πω... δε θα τα πω σε κανένα...

πού είναι τα φιλιά, πού είναι το κρίμα;

τσιγάρα που σβήσαμε στο ίδιο μπουκάλι

θες ένα ξημέρωμα ;

θες όνειρα, θες ένα δίκαιο αγώνα, σε ξέστρωτο στρώμα αγάπη μου, ξένες κουβέντες, κλειστά τα παράθυρα, πόδια ορθάνοιχτα, μεσάνυχτα κοιτάς τις σκεπές που δεν ρήμαξαν _ καλύτερα τώρα ν' ανάψουμε, πάρε ένα και δωσ' μου κι εμένα, δωσ' μου το στόμα σου... στις τσέπες σου βρήκα τα δίχτυα μιας άλλης... κι όταν ξυπνήσω θα έχω το χαμόγελο, το πρόσωπό της_

***

είχε κιόλας ξεχάσει τι υπήρχε πριν από αυτές, πριν τις τοποθετήσει τακτικά, τη μια δίπλα στην άλλη_

εφόσον ήξερε καλά ότι ζούσε για την επόμενη στιγμή, για το μηδέν και το ολόκληρο_ ελλείψει όμως μαντικών ικανοτήτων τις είχε ανάγκη _

ήταν εκείνες των μισοτελειωμένων φιλιών, ακουμπισμένες στα πιατάκια των καφέδων τους

ήταν των αγγιγμάτων, απόηχος σκοτεινής αδηφαγίας, ταϊζοντας τον εαυτό σου τρέφεσαι

ήταν των φωνημάτων, μιας μεταξύ των γλωσσοπλασίας (αγαπεύομαι, ονείρωξέ με, σιγάλησέ μου μια φορά)

από τότε τους επιτρέπει να υπαγορεύουν εκείνη τη μεταίωρη αδημονία, κι οι τρεις τελείες έτσι ξέρουν να σου πουν

μάντεψε τη συνέχεια

έλα, μάντεψε

. . .

τζαστ ε πέρφεκτ ντέι

2011-10-30T02:40:00.001+03:00

the kiss by Gustav Klimt

"if you want a lot from a woman

you have to give a lot" σου είπε

και κέρασε μια μπύρα ακόμη

δεν ήταν και μεγάλη

κουβέντα

όμως

πίνοντας θα θυμόσουν

ασφαλώς εκείνο το φουστάνι

που φορούσε

κόκκινο, το παιδικό της όνειρο

κόκκινο, τον προορισμό σας

κόκκινο, και πώς να βρεις ακόμη

μία καταπιά να της φερθείς όπως

σου φέρθηκε _

σε αγάπησαν εκείνες

το βέβαιο είναι

ότι δεν ήξεραν

πώς να σ' ερωτευτούν

βλέπεις, πως δε ρωτώ

για την πλευρά σου --

από εκεί σε υπαγορεύει

ένα θεόρατο άγνωστο

έτσι ίσως ξεχαστώ πόσο

ωραίος σαν πυροβάτης

θα ξανάρθεις μέσα στο

fresco σου σώμα _ και

θα είναι πάλι κυριακή

και θα είναι πάλι κυριακή_

2011-10-29T07:08:00.003+03:00

να ήμουν ο Σαρτρ σου

κι εγώ η Σιμόν σου

να ήμουν ο κήπος σου

εκεί να σταθώ

να ξαπλώσω σ' εσένα

να ήμουν η νύχτα σου

και μιλιά να μην έχω

να ήμουν το χέρι σου

τις λέξεις σου να έχω

φιλιά

-----------------------------------------------------------------------

κοιμήσου

απλά

κοιμήσου

και αύριο

θα δεις

κοιμήσου

θα είναι

καλύτερα

κοιμήσου

θα είμαι

εκεί

παρήγορα

εκεί

-------------------------------------------------------

ανάγωγα στον πάτο

ρίξαμε επιφωνήματα

τη λάσπη των ματιών

το χώμα του λαιμού

την φλογωμένη εκείνη

τελεία του δέρματός σου

που έγειρα να φιλήσω

τις βουρκωμένες μου

προστακτικές που

έγειρες να δαγκώσεις

και θέλοντας ο ένας

τον άλλο και μην έχοντας

κανένας κανέναν ήρθε

ακόμα η νύχτα και κάθισε

πάνω μας, έτσι ωμή

να μας δώσει μια ελπίδα

- σε θέλω …

- καρδιά μου …

-----------------------------------------------------------

είμαι όλο λέξεις, είμαι όλο αυτιά, είμαι όλο χρώματα, είμαι όλο συγκίνηση, είμαι όλο γράμματα, είμαι όλο βουρκωμένη, είμαι όλο αναμμένη, είμαι όλο ανοιχτή, είμαι όλο φεγγάρια, είμαι όλο θορύβους, είμαι όλο ένα τρένο, είμαι όλο φορές, είμαι όλο το αύριο, είμαι όλο το τώρα σου, είμαι όλο μπαρούτι, είμαι όλο αναμνήσεις, είμαι όλο πλατείες, είμαι όλο το δωμάτιο, είμαι όλο το άρωμα, είμαι όλο τα σώματα, είμαι όλο οι χαμένοι μας, είμαι όλο ο νότος, είμαι όλο το όνομά σου, είμαι όλο ό,τι φτιάχνεις, είμαι όλο γυρισμός, είμαι όλο αίματα, είμαι όλο χορούς, είμαι όλο θα γίνουμε, είμαι όλο την τρέλα σου, είμαι όλο γαμώτο, είμαι όλο το διάσημο μπλε αδιάβροχο, είμαι όλο μια λύκαινα, είμαι όλο σφαίρες, είμαι όλο το βρες με, είμαι όλο το πάρε, είμαι όλο ίσως, είμαι όλο αιτίες, είμαι όλο θυμό, είμαι όλο πως τόλμησες, είμαι όλο ξανάρχεσαι, είμαι όλο φιλιά, είμαι όλο η κουβέρτα σου, είμαι όλο τρεμούλα, είμαι όλο ας ήξερα, είμαι όλο το έγκαυμα, είμαι όλο ο έρωτας, είμαι όλο ανατρίχιασες, κι είμαι όλο- δικιά σου_ ΣΟΥ _

au plus profond

2011-10-24T14:58:00.000+03:00

(σου μιλώ)

(με ποια συλλαβή;)

της πρωινής σύνεσης ας πούμε;

αν είναι έτσι να είναι άδυτη ομίχλη

η κοριτσένια αφή σε σέπια στόμα ;

όπως η σάρκα επεμβαίνει στο χαρτί; με ένα

" Α ! "

(σε τούτη την περίπτωση στην οθόνη)

" Α !"

τόσο υγρό όσο το νερό

πες μου _ απρόσμενα _ πες μου_

τέρας_ για εκείνο_ για το άλλο_

προτού γίνουμε άνθρωποι ξανά_

στα πόδια σου κάθομαι_ πες μου

εμένα_ πάρε_

να δεις πώς το έλεγε ο Κλωντέλ ...

"φωνητική χειρονομία"

και να

η αμοιβή της στάσης

όρθια η σκέψη των μελών σου _

{ ανάριχτα }

2011-10-23T17:46:00.003+03:00

Σ' εσένα απευθύνομαι ρε άρρωστε, σ' εσένα που επισκέπτεσαι το βέβηλο τούτο (ιστο)τοπο, που σαν εμένα κάτι θες να πεις και να θυμίσεις στον εαυτό σου να σε ακούει καλύτερα όταν σκέφτεσαι _

Άλλοτε έχεις όνομα, γιατί είσαι τακτικός πελάτης, αφήνεις πουρμπουάρ στο σέρβις, και σκουπίζεις και τις σόλες σου στο χαλάκι που γράφει (όξω !!!)

Άλλοτε είσαι περαστικός και αγύριστος (ώρα σου καλή)

Άλλοτε σιωπάς και γνέφεις,

Άλλοτε με ξανατρακάρεις και αλλάζεις πεζοδρόμιο ( δεν παρεξηγώ μη σκας),

και στην καλύτερη των περιπτώσεων είσαι εκείνος/η που θα με πάει άτα και θα μου πάρει και ματζούνι κοκκοράκι

κοινώς είσαι το αδέρφι που δεν έχω, η έμπνευση που θα ξετρυπώσει τη δική μου, το resveil της γραφής ΚΑΙ των πόθων, η μουσική που διαβάζεται, το παιδί της χώρας του Ποτέ-Ποτέ... είσαι πολλά ακόμη, αλλά ας μην αρχίσω το ανθολόγιο_

Φίλε/φίλη

(ποτέ μου δεν θα καταλάβω γιατί ο blogger αποφάσισε να τονίσει το γεγονός ότι εάν είμαστε ευανάγνωστοι ή ευάλωτοι ή ευ-χάριστοι για κάποιους πρέπει να τους αποκαλέσουμε "followers")

blogger μου/ επισκέπτη μου ...

ας έρθουμε ακόμη πιο κοντά στο θέμα

Πριν λίγη ώρα μπαίνω να διαβάσω έναν σφοδρά-αγαπημένο φίλο. Κι όπως την έχω αραγμένη και πίνω το κρασάκι των διαδρομών του με το ξύλο στο τζάκι να τρίζει και την τσιγαριά τούρλα, διαπιστώνω ότι η ανάρτησή του περιέχει και την αφεντιά μου. Μου χάρισε ένα παράσημο.

Ευτούνι*

(* αυτό , για τους μορφωμένους)

'Οχι δεν είναι για το ζήτω-μπράβο του. Όχι δεν πάει να πει ότι επειδή μου το κόλλησε στο κούτελο τώρα έγώ θ' αρχίσω να σου λέω τι άρχοντας είναι και λοιπές ασυναρτησίες - να μπεις να δεις και να νιώσεις πιο άνθρωπος http://carlitobrigante13.blogspot.com/ Το αν το έχω εκτιμήσει και πώς αυτό είναι κάτι που δεν χωράει στις κουβέντες... ίσως χωράει εδώ (λιγάκι) και ξέρει αυτός...

{friend, this one's for you}

ΌΜΩΣ

with bearing comes sharing ... και ποια είμαι εγώ που θα σπάσει το πρωτόκολλο ... γι' αυτό μαθαίνεις 7 πράγματα για εμένα που αν δεν ήταν το παράσημο σιγά μη σου έλεγα... εντάξει μπορεί και να σου έλεγα...

1) μερικές φορές νομίζω ότι είμαι σε πολύ καλή επαφή με τον άντρα που κρύβεται μέσα μου... ο Φρόυντ αναφέρεται σε αυτό ως pennis envy αλλά δεν είμαι σίγουρη ... πάντως το απολαμβάνω κυρίως όταν διαπιστώνω ότι μου αρέσει να είμαι γυναίκα που λατρεύει/αγαπά/εξυμνεί τον άντρα, άρα αν ήμουν άντρας θα ήμουν γκέι, πράγμα που δεν είναι κακό, αλλά θα μου άρεσε να υπάρχω ως γυναίκα, πράγμα που ίσως με έκανε πιο ανεκτικό με την ετεροφυλλενδυσία, πράγμα που... ωωωω χέστο ... ό,τι κατάλαβες

2) είμαι ανιστόριτη και αγεωγράφητη , αλλά προτίθεμαι να πάψω ... πράγμα που περιπλέκει τις καταστάσεις στο νο1

3) όταν έχω ενδοιασμούς , απομακρύνσου, γιατί τους αναιρώ πολύ εύκολα

4) αγοράζω ταξιδιωτικούς οδηγούς από τα μέρη που θα ήθελα να πάω, όχι από τα μέρη που πηγαίνω

5) καπνίζω από τα 14 (όχι μάνα, τα τσιγάρα που έβρισκες στην τσάντα μου δεν ήταν της Μαρίζας)

6) αχίλλειος : όταν λες/κάνεις κάτι που ξέρεις ότι μόνο εσύ κι εγώ θα καταλάβουμε

7) στις κηδείες λέω τα καλύτερα ανέκδοτα

5 bloggers προς παρασημοφόρηση in random order ( στον αποστολέα δεν επιστρέφεται απ' όσο ξέρω)

* http://standinatthecrossroads-blackcatbone.blogspot.com/ (JESS BLACKATBONE)

* http://dead-posts-society.blogspot.com/ (ΙΑΚΟVOS PAPADOPOULOS)

* http://pagomenifotia.blogspot.com/ (ZOE FERENIKIDOU)

* http://theartbrazil.blogspot.com (CAROL P.)

* http://rickforrestal.blogspot.com/ (RICK FORRESTAL)

Όχι γιατί δεν είναι 15, αλλά γιατί στην ουσία είναι πάνω από 1000. Εάν γράψω ονόματα φτιάχνω τηλεφωνικό κατάλογο - χρυσό οδηγό !!! (κι αν λέω ψέμματα να πέσει πάνω μου η κατάρα του Evan Williams - εάν δεν ξέρεις ποιος είναι έλεος!)

Αυτά για σήμερα, χαζονύχτωσε...

ΒΑCK SHORTLY ...

the turns we took

2011-10-22T11:23:00.000+03:00

It was there in the morning when I got up early and felt the absence_ clearly the room was empty of you, but that was no absence, it was mere time off; Our time together has always been completely relevant , I don't need to have you in to know you are here ,no_

And what of the jaggedly-cutting poverty feeling down to each bone of the soul, the seed of can we endure another ten? can I preserve that laccolith of faith in us? are we for some noiresque quietus, for some afterimage, what?

Sometimes you do things, things only I could guess the meaning of _ your own motu proprio _ better to stay in today_ better to keep listening to that absence of yours breathing warmly on the floor, because this little arrangement is ours_ and ours only_

THE HAND WAS SWEET_

2011-10-04T05:24:00.000+03:00

{ήχος μπαταρίας που αδειάζει}

πετάχτηκα

σωθήκαμε

έχοντας καταπιεί

κι όχι χωνέψει

καθένας τη μερίδα του

ήρθες σ' εμένα είχες πει

και σου είχα πει

και μου είχες πει

και είπαμε

και ξ-είπαμε

σωθήκαμε

τι κι αν μιλούσαμε;

άλαλος ο παράδεισος

αδέξιες ζάχαρες

του σώματος

έγλειφα απ' την παλάμη σου

κυβάκια

πηχτό και ζεστό και υγρό ένα σκοτάδι

εκεί που με συνήθισαν να κυνηγώ

κι εσύ να με χτύπας με προβολείς ομίχλης

και να φωνάζεις "έλα" ;

σώνομαι

όχι γλιτώνω _

λήγω _ παύω

εκείνη η επιθυμία...

εκείνο το περπάτημα

όταν το βήμα είχε άλλο τρόπο

όταν ήταν αργό

με σκοπό

όταν το χέρι χάιδευε

τα πιο ανώφελα

ως σπουδαία

με μια γραμματική αχαλίνωτη_

σωθήκαμε_

2011-10-04T02:11:00.000+03:00

το αγαπημένο παιχνίδι

όλα δικά σου

οι πέτρες

το ανυπόκριτο

εσύ_

το ερμάριο της ηδονής

εσύ_ το κλοπιμαίο

το βουβό φως

εσύ_

σ' απανωτά

κορμιά χλοερά

που τον κρουνό ραμφίζουν

της ανάγκης τους

εσύ

που στάζεις

παγκόσμιες ανατροπές

_ της μάνας σου ο γιός

εσύ_

μία φωνούλα έβγαλα

ένα αόματο "κι εγώ; ... "

και με γάμησες_ _

και με γάμησες_

alegría

2011-10-02T16:06:00.000+03:00

come

wash away my stains

stripped of the fitted sheets

in seisures

interior to love

in spiral echoes

spool me back

bare

streched into notes

adored and kissed and foxed

to the eleventh hour

{gasps}

roadman

2011-09-24T20:33:00.000+03:00

μικρό μου, είπε_

με σπούδασε
ως την κόκκινη τελεία ενός φιλιού

( σε λίγο θα διαλυθεί όπως ο χρόνος )

το εγκόσμιο ηλεκτρικό να κόψεις

έτσι
χωρίς διακόπτες
ατμίζει

μια πιρουνιά ζωής

στο πιάτο του κρεβατιού_

θυμάμαι εκείνη τη μέρα

που γύρισες

με το κλειδί της μηχανής στο χέρι

ένα άγριο τελευταίο θέλοντας

πριν γίνεις, πίσω από οικεία μάτια
ο γνωστός _

HENRY LEE

2011-09-14T20:32:00.000+03:00

Κάποτε ονειρευτήκαμε ένα Βαν φορτωμένο απαραίτητα και κονσέρβες, με προορισμό τ’ οπουδήποτε και γυρισμό όταν τελειώσουν τα λεφτά.

Μιαν άλλη φορά αγκομαχήσαμε μέχρι τα χαλάσματα μιας επαρχίας σε μεγάλο υψόμετρο και τραβήξαμε φωτογραφίες στο ποτάμι, εκεί που έπεσα, χάλασα το παντελόνι και δανείστηκα την πετσέτα σου χωρίς να την επιστρέψω.

Περάσαμε τεσσεράμισι καλοκαίρια σε μια παραλία γεμάτη τριβόλια και γκαζάκια, πίνοντας ζεστή μπύρα, ακούγοντας κασέτες σε δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι, ενώ αποκοιμιόμασταν απ’ την πολλή κουβέντα και ξυπνούσαμε πουντιασμένοι και θεονήστικοι. Πόσα τσιγάρα καπνίσαμε ούτε θυμάμαι, αλλά ηχογραφούσα που και που σε κασέτες (αχρείαστες-να ‘ναι) τις φωνές.

Get down get down, little Henry Lee

And stay all night with me

You won’t find a girl in this damn world

That will compare with me

And the wind did howl and the wind did blow (εγώ)

La la la la la

La la la la lee

A little bird lit down on Henry Lee (εσύ)

Τότε δεν είχαμε δουλειές, μόνο διαβάσματα και εξετάσεις, μια παλιά κοκκαλί Τογιότα, πετονιές ψαρέματος και λασπογαρίδα, μια λάμπα πετρελαίου, πετσέτες για τη θάλασσα, τραγούδια και μια κιθάρα που δεν ήξερε κανένας απ’ τους δύο να παίζει.

Στα τραγούδια ήσουν καλύτερη a capella, κι έβγαζες από τα πνευμόνια σου μια παράξενη μουσική. Μύριζες χώμα, βιβλίο και ιθαγενή Flindersia oxleyana.

Σε μια φωτογραφία από τότε, είχες μαλλιά κοντά σαν τα δικά μου κι έμοιαζες με τον Τομ Σώγιερ. Το σώμα σου ήταν περίεργο, ήταν αλλού ψάρι κι αλλού σπίτι, Μπονσάι, κούνια, τσεκούρι, υδράργυρος, σφολιάτα, πελαργός, πράσινο άλογο ή κουτάλι, σφυρίχτρα, αμερικάνικη ταινία σε ντράϊβ- ιν, δίχτυ, κάκτος και περίστροφο.

Πιο πολύ από όλα μου άρεσαν ο δείκτης και ο αντίχειράς σου, γιατί παγίδευαν τον πόνο με μια Ιαπωνική τέχνη. Τη χρησιμοποιούσες για να μου διώχνεις τους πόνους στην πλάτη και τα χέρια. Με έτριβες χωρίς να με ρωτάς. Άπλωνες τα χέρια σου στο δέρμα μου, έσερνες τα μήλα από κάθε σου παλάμη στην κοιλιά μου, τυχαία στην αρχή, ύστερα εσκεμμένα και ζεστά, κι εγώ ένιωθα πως θα κάνω εμετό από το σφίξιμο. Φοβόμουν όταν έβλεπα τα χέρια σου, έτοιμα να τεντώσουν και να ελέγξουν τους πόνους. Θύμωνα που μπορούσες -και πιο πολύ που ήξερες ότι μπορείς - να ελέγξεις την πίκρα. Το έκανες όμως καλά, κυρίως όταν είχα αποτύχει σε κάτι.

Δε μου άρεσε να σε βλέπω σε χέρια ξένα, δε μου άρεσε να σε καταναλώνει το τίποτα, αλλά καταλαβαίνεις, δεν ήξερα πώς να σου λέω αυτά που ήδη γνώριζες καλά. Κι εσένα σου άρεσε –πρωτίστως- να σου λέω πράγματα, ακόμα κι αν τα ήξερες ήδη. Σου άρεσε να χάνεις και να κερδίζω.

Ένα απόγευμα προς το τέλος του Αυγούστου, πήγαμε στο διπλανό χωριό να δούμε το ποτάμι που άδειαζε στη θάλασσα. Πέρασες το σιδερένιο γεφυράκι και κατευθύνθηκες στον παλιό μύλο. Είχες βγάλει τα παπούτσια, και γέμιζαν τα δάχτυλα των ποδιών σου σκατά προβάτων και φύκια. Φοβήθηκα μήπως μια μέρα λιώσεις και γίνεις ένα με αυτά, μήπως σε πάρει η θάλασσα και σε κάνει σχεδία για κάποιον Οδυσσέα.

Πάντα με τρόμαζαν τα γεφυράκια και τα σκατά. Δεν ήθελα να ξυποληθώ. Με φώναζες με το χαϊδευτικό, κουνώντας χέρια ‘έλα πέρνα απέναντι, δε θα πέσεις’, αλλά εγώ εκεί, στήλη άλατος με το τσιγάρο στο στόμα, πεισματικά ακουμπισμένος στο καπό, να σκέφτομαι ‘μη φύγεις’ ή ‘φύγε, ίσως να είμαι ελεύθερος να κάνω ό,τι θέλω ύστερα’.

Αυτή ήταν η σκακιέρα σου. Αν έμενες, δεν είχα άλλη επιλογή, παρά να κάνω τον ιππότη της βασίλισσας. Αν έφευγες θα είχα ελευθερία, και τόσους άλλους ρόλους να υποδυθώ. Δεν ήξερα αν μπορώ ή αν θέλω να τους δοκιμάσω.

Τελικά δεν έφυγες εκείνο το απόγευμα. Γυρνώντας από τον παλιό μύλο ήρθες πιο κοντά και μύρισα την ανάσα σου. Ήταν μια ελεύθερη ανάσα, από αυτές που κατοικούν σε τρύπια πνευμόνια, κι αφήνουν μυρωδιά από μπαρούτι και μελάσα.

Μίλαγες, μίλαγες ατελείωτα, κι εγώ το έραβα, το έραβα διαρκώς, ενώ στην ουσία, μπορούσα να πω περισσότερα και καλύτερα απ’ τα δικά σου. Δεν μπορούσα να το δεχτώ. Όχι το παραμιλητό σου, αλλά τ’ ότι θα άφηνες να σε χρησιμοποιήσει σα να ήσουν πλαστικό πιάτο, αυτός που όλα τα χρόνια έσπαγε το κεφάλι του να βρει δικαιολογίες για να μην έρχεται να σε δει, αυτός που τα κατάφερνε να σε κρεμάει σαν ακουστικό και να ψιθυρίζει παρακαλώ αναμείνατε στη γραμμή σας μέχρι ν’ ακούσετε το χαρακτηριστικό ήχο. Τι χαρακτηριστικό ήχο μπορεί να έβγαζα, ακόμα να καταλάβω. Και τι παιχνίδι να σου έπαιζα πίσω από τις τεταμένες μέρες που εξαφανιζόμουν και δε σου ‘λεγα ούτε πού είμαι, ούτε πού να απευθυνθείς για να με βρεις σε περίπτωση κρίσης. Εσύ πάλι με το always-happy-go-lucky-on-a-crisis χαμόγελο του χαρωπού χιονάνθρωπου μέσα στην κρυστάλλινη σφαίρα, έβλεπες το χάος γύρω σου κι επέμενες να χαιρετάς τους απέξω.

Όταν αρχίσαμε να τηλεφωνιόμαστε αραιά δεν ανησύχησα. Δεν διάβασα τα σημάδια, ούτε τις παύσεις, ούτε τη φωνή σου, που από μεγαφωνική είχε γίνει μια φωνούλα, και αδιάφορα μου απαριθμούσε τι θα φοράς, πού θα στέκεσαι, τι θα μου λες και πώς θα με κοιτάζεις. Άκουγα αυτά που ήθελα ν’ ακούσω και δεν κατάλαβα ότι το ίδιο λεπτό είχες αποφασίσει κιόλας να με πηδήξεις, για πρώτη, και μόνη φορά.

Βρεθήκαμε σ’ ένα αλσύλλιο γεμάτο κρωξίματα νυκτόβιων πουλιών και φραγκοσυκιές. Έριχνε καρεκλοπόδαρα, και προσπαθούσα να καταλάβω αν είχα μπερδέψει τις εποχές, αν έπρεπε να είχα έρθει σ’ εσένα πιο νωρίς, το καλοκαίρι, ή αν το καταχείμωνο μας ταίριαζε καλύτερα.

Έσβησα τη μηχανή και δεν ήξερα τι άλλο να σου πω. Όλα όσα είχε προβάρει το μυαλό μου ενώ οδηγούσα για να σε φτάσω, έμοιαζαν ανοησίες και τραυλίσματα. Είχα βάλει τα χέρια στο τιμόνι και δεν έλεγα να το αφήσω, λες και περίμενα μία καταστροφή απ’ τον ορίζοντα, να έρθει και να σκάσει στο παρμπρίζ, μήπως και μαζευτούμε από εκεί και μείνει πάλι ο δρόμος μας στη μέση. Σκεφτόμουν πως με την πρώτη αφορμή θα λέγαμε « εντάξει είδαμε μέχρι πού φτάνουν τα κότσια, ας πάμε τώρα σπίτια μας, αφήνοντας τον πόθο στην ανάγκη του, και ας μιλάμε απ’ το τηλέφωνο όπως πάντα, ως δύο φίλοι, όπως με έμαθες και σ’ έμαθα.»

Μετά από λίγο άλλαξα γνώμη. «Επέλαση!» ακόμη κι αν ο πόλεμος θα με έβρισκε χαμένο.

Φορούσες, όπως είχες υποσχεθεί, την άσπρη φούστα και το μαύρο ζιβάγκο και κάτι μπότες που δεν είχα ξαναδεί. Τα χέρια σου είχαν ξεχάσει την Ιαπωνική τους τέχνη και άδειαζαν πράγματα στο χώμα. Τα νύχια σου είχαν σκουρύνει και μ’ έσκαβαν. Σου έταξα το κεφάλι μου στο πιάτο για να με συγχωρήσεις που δε μίλησα νωρίτερα, αλλά το μόνο που ήθελες ήταν ν’ ανταλλάξουμε μια χειραψία σωμάτων. Έτσι την είπες. Έτσι μας φέρθηκες ανάμεσα στα δέντρα και τις ομίχλες, μήνα Γενάρη, ανήμερα των γενεθλίων σου.

Μα δεν είχες αλλάξει γνώμη για εμάς (τώρα το καταλαβαίνω). Μόνο που πια δεν ήθελες ούτε εσύ ν’ αφήνεις τα παπούτσια σου κοντά σε μέρη με σκατά_

Veinte años

2011-09-11T17:07:00.006+03:00

Έψαχνε ακόμη το αριστερό της παπούτσι όταν χτύπησε το κουδούνι.

Ένας γκρίζος λύκος, στέκεται στην είσοδο με πόδια ανοιχτά, και τα χέρια στις τσέπες ενός χοντρού παλτού. Πίσω του ο αέρας κατεβάζει το πρώτο χιόνι παρασέρνοντας κομμάτια από εφημερίδες, νάιλον σακούλες, φτερά περιστεριών. Πριν κλείσει τα μάτια για να τον αγκαλιάσει, προλαβαίνει να δει το βιβλίο των σουντόκου βρεγμένο και σκορπισμένο στις τριανταφυλλιές. Σκέφτεται πως δεν έχει σημασία, θα αγοράσει ένα άλλο τη Δευτέρα. Αφήνεται .

Έψαχνε ακόμη τι θα πει όταν το δάχτυλό του πίεζε το κουδούνι.

Μια φακιδομύτη αλεπουδίτσα ανοίγει λαχανιασμένη αλλά με πλατύ χαμόγελο. Είναι ξυπόλυτη. Πίσω της ο αέρας είναι θερμός. Μυρίζει σουπιές κρασάτες, καφέ και μισοφέγγαρα λεμονιού. Ένα κομμάτι υγρής ακόμη ζύμης λερώνει την άκρη της παλάμης της και το σημείο απ’ όπου κρατά την πόρτα. Ετοιμάζεται να την καλησπερίσει όταν του ορμά.

Το λερωμένο χεράκι του αγκαλιάζει το λαιμό, το σαγόνι της κλειδώνει στον ώμο του, μια κόκκινη, φρεσκολουσμένη τούφα του γδέρνει τρυφερά τη μύτη. Ανακαλύπτει έναν παλιό σπασμό στο βάθος του στομαχιού του. Έχει χρόνια νιώσει την αρχή εκείνου του μυστήριου κολικού. Σκέφτεται αν πρέπει να την αγκαλιάσει κι εκείνος. Τυλίγει γύρω της τα χέρια του, αλλά δεν προλαβαίνει να την ακουμπήσει.

Ανακαλύπτει ένα ίχνος πικρής κολόνιας και ζεστού βαμβακιού στο γιακά του πουλόβερ, αλλά συνειδητοποιώντας ότι το αγκάλιασμα έχει κρατήσει περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε, τον καλεί μέσα.

- Δεν είμαι καλή στην υποδοχή, σε άφησα να ξεπαγιάζεις …

- Μικρό το κακό, όπως βλέπεις είμαι καλά ντυμένος

- Και κόκκινος , βιάστηκε

- Περπάτησα από το μετρό, εξηγεί ενώ ξεκουμπώνει το παλτό, αψήφησα την ανηφόρα, ή μάλλον υπερεκτίμησα τις δυνατότητές μου …

Ρίχνει κλεφτές ματιές στο σουλούπι του. Εκ’ πρώτης όψεως φαίνεται νεότερος απ’ ό,τι τον περίμενε, οι μικρές ρυτίδες γύρω από το στόμα και τα μάτια αρνούνται να προδώσουν τα χρόνια του. Ζωηρά μαύρα μάτια. Ψηλός, φαρδύς κορμός. Κρατιέται καλά. Τον αφήνει να προπορευτεί στα σκαλιά και ακολουθεί τα πόδια του με το βλέμμα.

Από παιδί της άρεσε να κοιτάζει τα βήματα των άλλων και περισσότερο της μητέρας της, που ανεβοκατέβαινε τη σκάλα του σπιτιού τουλάχιστο δέκα φορές τη μέρα, συνήθως τραγουδώντας εκείνο το σκοπό.

"βέιντε άνιος τι θα πει, μαμά;"

- θα πει πως όταν αγαπήσεις κάποιον θα τον βλέπεις πάντα είκοσι χρονών

Δεν είναι σίγουρη αν τον έχει αγαπήσει, οπωσδήποτε του τρέφει μεγάλη συμπάθεια, και προφανώς θα της πάρει λίγο περισσότερο να τον φανταστεί είκοσι χρονών.

Στα τρία χρόνια που αντάλλασαν e-mails δεν θέλησε να του ζητήσει φωτογραφίες, αν και της πέρασε από το νου χιλιάδες φορές. Κυρίως κάτι παγωμένες εβδομάδες που όλα πήγαιναν στραβά, ένα μικρό δείγμα, ένα μικρό εικόνισμα για να πειστεί ότι δεν είχε γράψει στο κενό. Κι αν άλλαζε γνώμη; Κι αν όλη αυτή η διαδικασία του εκ’ του μακρόθεν δούναι και λαβείν τον κούραζε, κάνοντας τον να αποφασίσει ότι έπρεπε να σταματήσουν; Να μην έχει τουλάχιστο δει το πρόσωπό του; Τι πιθανότητες θα είχε να τον αναγνωρίσει αν κάπου-κάπως-κάποτε, σε μια παράλογη συμφωνία συγκυριών τύχαινε να περάσει από δίπλα της; Όταν όμως την τελευταία μέρα κάθε μήνα, έβλεπε το όνομά του στα εισερχόμενα, ηρεμούσε. Θεωρούσε ότι ήταν δυνατό να περιμένει λίγο ακόμα…

- Την τελευταία μέρα κάθε μήνα;

- Ναι έτσι έχουμε συμφωνήσει…

- Δεν το καταλαβαίνω, έχετε συμφωνήσει; ούτε ένα τηλέφωνο; Είναι ό,τι πιο εύκολο.

- Στην αρχή ήταν δύσκολο και για εμένα να το καταλάβω. Αλλά…

- Αλλά;

- Δουλεύει διαρκώς και …

- Τι σόι δικαιολογία είναι αυτή;

- Όχι, είναι καλά… δεν μου ταιριάζει άλλωστε να κάθομαι πάνω από ένα μηχάνημα προσδοκώντας. Είναι προτιμότερο να ξέρω ακριβώς πότε να περιμένω κάτι. Εάν δεν έρθει το μήνυμα θα ξέρω ότι κάτι δεν πάει καλά, οπότε μπορώ να ανησυχήσω…

- Είσαι για δέσιμο !

- Αυτό είναι κάτι που δεν διορθώνεται, αν ισχύει, οπότε…

Ο ίδιος διάλογος είχε επαναληφθεί κάμποσες φορές με τους φίλους και σε διάφορες αποχρώσεις. Μετά τον πρώτο χρόνο σταμάτησαν να ρωτούν ή να επιμένουν, και αποδέχτηκαν το σύστημά της μαζί του σαν κάτι δεδομένο. Ήταν βέβαιη ότι συνέχιζαν να μη το θεωρούν φυσικό, αλλά το σέβονταν.

Άλλωστε ήταν αυτός ο σεβασμός που είχε χτίσει γύρω από τη διαδικασία, που της επέτρεψε να τους μιλάει για εκείνον και τα όσα μάθαινε. Τα ηλεκτρονικά του μηνύματα σύντομα έγιναν πολυσέλιδα γράμματα, για τα μέρη όπου ταξίδευε και τις μικρές ή μεγαλύτερες περιπέτειές, για τις δουλειές που άφηνε στη μέση από χούι, για τις αγαπημένες του τροφές και μουσικές, για τα βιβλία του, για τους παιδικούς του φίλους και τους συνεργάτες, για τις ατυχίες του επαγγέλματος, για τα Χριστούγεννά του κοντά σε παράξενες φυλές, και για τις νύχτες του στους δρόμους των πόλεων, για τις ιδιοτροπίες του (είχαν πολλές κοινές), για το πώς και για το τι. Κάθε γράμμα ήταν μια αλλιώτικη ιστορία, με την οποία αποκοιμόταν την τελευταία νύχτα κάθε μήνα.

Ανεβαίνει ένα-δύο-τρία-τέσσερα-πέντε σκαλιά. Οι τοίχοι του χολ είναι γεμάτοι φωτογραφίες. Κάποιες πολύ παλιές, κοκκινισμένες, ροδαλές, κιτρινωπές, ασπρόμαυρες. Άλλες ζωηρόχρωμες, θαμπές, επεξεργασμένες, αποτέλεσμα των φίλτρων και ενός έμπειρου χεριού. Τις προσπερνά με την αίσθηση ότι τον παρακολουθούν. Αυτό δεν έχει να κάνει με κάποια ιδιοτροπία. Δεν είναι η εντύπωση της ίδιας της παρακολούθησης που τον αναστατώνει. Στις χιλιάδες διαδρομές του έχει πλέον συνηθίσει τα μάτια των άλλων, τα μάτια που σε διερευνούν ή σου ζητιανεύουν, που σε χαζεύουν ή σε θαυμάζουν, που ανιχνεύουν για οτιδήποτε μπορεί να κρύβεις στο μυαλό ή ακόμα και στις τσέπες σου. Όμως αυτά είναι τα μάτια των δικών της φωτογραφιών… των δικών της… αυτά τα μάτια δεν τα νοιάζει τι έχεις στις τσέπες… α το κουτάκι ! Να της το δώσει τώρα; Να περιμένει μετά το φαγητό ; Όχι , τα δώρα τα δίνεις όταν φτάνεις.

Ο ήχος από κάποιο ξυπνητήρι στέλνει το βλέμμα του στο βάθος του σπιτιού.

- Είναι απ’ την κουζίνα. Συγγνώμη, θα σε αφήσω λίγο μόνο. Να κλείσω το φούρνο… βολέψου εσύ, δεν θ’ αργήσω.

Κανένα πρόβλημα της κάνει με το χέρι.

Εξερευνά το χώρο της. Όπως τον είχε περιγράψει στα ρομαντικά της γράμματα. Γεμάτος αταίριαστα αντικείμενα προφανώς συναισθηματικής αξίας, κουτιά με καρτέλες το ένα πάνω στο άλλο ‘κορδέλες γραφομηχανής’/ ‘αρνητικά’/ ‘αποκόμματα 1/2/3/4/ με ημερομηνίες/, μια τεράστια κλασσική ταινιοθήκη, μια ακόμη μεγαλύτερη συλλογή από βινύλια, αναμνηστικά ταξιδιών, κρυστάλλινες σφαίρες με αλογάκια, με μνημεία, με έναν απλό χιονάνθρωπο, πολλές μολυβοθήκες στο γραφείο, κι άλλες φωτογραφίες, τοπία, κομπολόγια, δυο ταμπακιέρες η μία ασημένια τσακισμένη, ρολόγια που δεν λειτουργούν, δυο ξύλινα σπαστικά παιχνίδια, ο υπολογιστής της καλυμμένος με χαρτάκια ποστ-ιτ , χαρτοκόπτες, μια στοίβα κάρτες δεμένες με πράσινη κορδέλα. Στη βιβλιοθήκη που πιάνει ολόκληρο τον τοίχο μετρά 29 παχιά χαρτόδετα σημειωματάρια. Όλα στο ίδιο χρώμα, μπλε. Τα περισσότερα από τα βιβλία της τα έχει διαβάσει κι ο ίδιος, μερικά έχει απαγορεύσει στον εαυτό του να τα διαβάσει, και κάποια άλλα δεν θα ήξερε πώς εφόσον δεν γνωρίζει σουηδικά. Του θυμίζουν εκείνα που βλέπει στα ράφια ενός πολυκαταστήματος απ’ όπου έχει αγοράσει έναν καναπέ. Μαζί θυμάται ένα από τα γράμματά της. Του είχε διηγηθεί μια ιστορία με ένα σαξοφωνίστα και τα δυο χρόνια που έζησε στη Στοκχόλμη σε ένα κτίριο της εποχής του Έστμπεργκ, που είχε περίπου την ίδια ηλικία με το Στάτζχάσετ. Είχε χρειαστεί να αναζητήσει σχετικές πληροφορίες στους διαδικτυακούς χάρτες για να καταλάβει περί τίνος επρόκειτο, αφού η ξυπόλητη αλεπουδίτσα συνηθίζει να του αναφέρει μέρη και ονόματα χωρίς να δίνει όλες τις απαραίτητες επεξηγήσεις, λες και ο ίδιος είναι παντογνώστης.

Αποφασίζει να μην αρμενίσει άλλο στα πράγματά της.

***

Τον παρακολουθεί να τρώει. Δεν ακουμπά τους αγκώνες του στο τραπέζι όπως εκείνη. Μασά αργά, δε μιλάει με το στόμα γεμάτο, πίνει το κρασί του και καταπίνει αθόρυβα. Σκουπίζεται μετά από κάθε μπουκιά.

Όσο τρώνε της ρίχνει ματιές, κυρίως όταν σκύβει πάνω από το πιάτο της. Δίχως να σηκώσει τους αγκώνες από το τραπέζι του βάζει και του ξαναβάζει κρασί στο ποτήρι (έχει σκοπό να τον ζαλίσει;), του προσφέρει περισσότερη σαλάτα, περισσότερο ψωμί. Νιώθει ήδη χορτάτος αλλά δεν του κάνει καρδιά να της αρνηθεί. Είναι τόσο χαμογελαστή. Κοκκινίζει όταν της λέει πόσο νόστιμα είναι όλα, ότι έχει καιρό να φάει σουπιές. Ότι είχε ξεχάσει τη γεύση της αληθινής ντομάτας, και το κρασί της είναι μεθυστικό.

Της αρέσει να τον κοιτάζει. Σιγά-σιγά τα μάτια της αρχίζουν να τον συνηθίζουν σε αυτή τη θέση. Απέναντί της, ούτε πολύ κοντά, σίγουρα ούτε μακριά. Προσέχει τα καθαρά του δόντια, τη διάμετρο του ανοίγματος στα χείλη του, το αξύριστο σαγόνι με την εγκάρσια τομή, ένα παιδικό του τραύμα όπως της έχει εξηγήσει. Αποκτά μία μικρή ιδέα πώς θα ήταν νεότερος. Λιγότερο χαλαρά μάγουλα, πιο ανασηκωμένα ζυγωματικά, πιο αδύνατος (;). Όμως τα χέρια είναι σταθερά. Η στάση στο τραπέζι όρθια. Ωραία δάχτυλα, μεγάλα χέρια, καλά σχηματισμένοι καρποί. Όση ώρα μιλούν για την κίνηση, για τον καιρό, για τα πολιτικά της χώρας, δεν έχει κοιτάξει ούτε μια φορά το τετράγωνο ρολόι του. Της αρέσει αυτό. Αγαπάει τα ρολόγια, όμως έχει από καιρό αφήσει τα δικά της να σταματήσουν, και τώρα νιώθει το λιγότερο ερωτευμένη μαζί του, γι’ αυτό και είναι σημαντικό που δεν κοιτάζει την ώρα.

Τι να σκέφτεται πίσω από τα περί ανέμων και υδάτων που κουβεντιάζουν; Τι όμορφο κορίτσι που είναι… θα μπορούσε να την κοιτάζει ατελείωτες ώρες. Τόσο καθαρό δέρμα, στολισμένο αυτές τις ροδαλές σταγονίτσες… Δεν ήξερε πώς να την περιμένει. Στο βάθος ήλπιζε να μοιάζει με κάποια που αγάπησε βαθιά, και πάλι να μη μοιάζει με καμία. Να είναι το δικό της πρωτόλειο εκμαγείο, σημαιοφόρος της αγνώστου ομορφιάς, η μήτρα της ανεξακρίβωτης καλλιγραφίας των ανακατεμένων γονιδίων… τώρα είναι η στιγμή…

Βάζει το χέρι στην τσέπη του και ανασύρει το κουτάκι. Χωρίς να σηκώσει τα μάτια το ακουμπά στο τραπεζομάντηλο και το σπρώχνει αργά μπροστά της. Άραγε θα μπορέσει να τραβήξει το χέρι του πριν του το αγγίξει; Διακριτικά όμως, σα να παίζουν ένα παιχνίδι ισορροπίας, όπου η παραμικρή απότομη κίνηση ίσως ανατρέψει την κατασκευή.

Σαφώς μπορεί να την αφήσει να τον αγγίξει, σηκώνοντας το βλέμμα στο φως που βγαίνει από το ελαφρά ασύμμετρο πάνω χείλος της που πλέον εκπνέει τόσο κοντά του. Σαφώς μπορεί να της πει ότι από την πρώτη στιγμή που είδε αυτό το αντικείμενο θέλησε να της το χαρίσει. Ότι θέλησε να της διηγείται μια ιστορία κάθε φορά που θα το κοιτάζει περασμένο στο δάχτυλό της. Δύσκολο για την καρδιά του να χορτάσει εκείνο το υπερκόσμιο ρίγος που θα του φέρνει η θύμηση αυτής της στιγμής. Πριν δύο μόλις ώρες τον αγκάλιασε. Ναι, τον αγκάλιασε και δεν ήξερε πού να βάλει τα χέρια του. Αυτό όμως το άγγιγμα θα είναι διαφορετικό.

- Προς τι αυτό;

Η φωνή της τον συνεφέρει. Για λίγο νιώθει βλάκας. Όμως υπάρχει ένα ακορντεόν στο βάθος των πνευμόνων του, μια μικρή μαντεία, που λέει να μην τραβήξει ακόμη το χέρι. Μήπως αναρωτιέται αν κάνει να το δεχτεί; Μήπως δε το χρειάζεται; Ή μήπως δεν έπρεπε;

Την αντιμετωπίζει σοβαρά με μια έξοχη σφήνα δισταγμού.

- Είναι για τα γενέθλιά σου.

- Μα τα γενέθλιά μου είναι τον Αύγουστο,

του απαντάει τελικά, γοητευμένη κι απλώνει να του σφίξει το χέρι. Το σφίγγει. Την αφήνει.

Αυτό ήταν !

***

Του προσφέρει ένα τσιγάρο το οποίο αρνείται ευγενικά, αντίθετα με το μισοφέγγαρο λεμονιού το οποίο σπεύδει να τιμήσει για τέταρτη φορά. Εκείνη ανάβει ένα και το καπνίζει με μεγάλη χαρά. Κάθε που το φέρνει προς το στόμα τα μάτια της πέφτουν στο σμαράγδι. Δεν τη νοιάζει αν είναι αληθινό, της αρκεί που είναι από εκείνον. Μέσα της δεν μπορεί παρά να νιώσει κραδασμούς της συγκίνησης και της αναγνώρισης, μια χαρά που παρέμενε χρόνια κρυμμένη σε κάποιο κελάρι της ψυχής και τώρα γεμίζει κάθε αγγείο. Ξαφνικά θέλει να μάθει πράγματα που δε τον ρώτησε ως τώρα. Πόσο καιρό ήταν χήρος; Πώς; Είχε παιδιά; Ναι είναι σίγουρη πως θέλει να μάθει ακόμη και όσα φοβήθηκε.

Ακούει για μεγαλώματα, για γενέθλια, για σπουδές, για μετακομίσεις, για ταξίδια, συγκινήσεις, για ξενύχτια, για διλλήματα... μαθαίνει για τα τέσσερα χρόνια αρρώστιας της γυναίκας του, για τα νοσοκομεία και τα σωληνάκια, για ένα μυστικό που της είχε κρατήσει και επέλεξε απάνθρωπα να της μοιραστεί λίγες ώρες πριν τη χάσει, για τις ενοχές του απέναντι σε αυτή τη γυναίκα, απέναντι στα παιδιά του, απέναντι στον ίδιο τον πλάστη. Απλώνει το χέρι της να κρατήσει το δικό του τρυφερά. Υποφέρει και διηγούμενος την μακριά πικρή ιστορία, που αυτή τη φορά δεν μοιάζει με τις άλλες που την έβαζαν για ύπνο την τελευταία μέρα κάθε μήνα, τον παρακολουθεί να λιώνει.

Της περνάει από το νου να πάει ακόμη πιο κοντά. Να τον αγκαλιάσει, να τον φιλήσει, να τον παρηγορήσει, να του πει ότι τώρα που βρέθηκαν τα πράγματα θ’ αλλάξουν, και δεν πρέπει πια να λυπάται για όλα αυτά. Ή έστω να την αφήσει να του απαλύνει τον πόνο με ό,τι τρόπο μπορεί…

Ίσως όμως είναι ο εγωισμός που την εμποδίζει, ή η ζήλια (;)_ όπως και να έχει πλέον αψηφά τη γοητεία του, και υπερβαίνει όλα όσα του έχει δείξει, τη δεκτικότητα, την κατανόηση, και εν’ τέλει τον εαυτό της.

- Μπαμπά,
τα μάτια της είχαν θολώσει σαν τις φωτογραφίες του χολ,

γιατί δεν θέλησες ποτέ σου τη μαμά όταν συνέβαιναν όλα αυτά; Λυπάσαι που είπες στη γυναίκα σου για εμάς πριν σου πεθάνει; Και τι με τη δική μας τη ζωή; Τι έγινε με όλα όσα εμείς αναγκαστήκαμε; Μεγάλωσα με δύο πατεράδες. Ο ένας ήταν ο εδώ και ο άλλος ο κανένας...

Έλεγε, έλεγε, έλεγε… δεν ήξερε πού ή δεν ήθελε να σταματήσει… Σηκώνει το κεφάλι για να την αντιμετωπίσει, αλλά κάτι στο πρόσωπό της, ή στον τόνο της φωνής, την έχει κάνει να μοιάζει τόσο στη μητέρα της, που τον διαλύει.

Άρχιζει πάλι να της μιλά. Με διαρκώς αυξανόμενη ταραχή, κάνει ένα μακροβούτι σε αναμνήσεις, που στο δικό του νου ισοδυναμεί με έκκληση για εξιλέωση. Τις αγαπούσε, ίσως περισσότερο από όσο είχε υποφέρει η ζωή του, ίσως και η δική τους. Αντάλλασαν γράμματα με τη μητέρα της, ένα στο τέλος κάθε μήνα. Ένα που φρόντιζε με κάθε τρόπο να τη φτάσει όπου κι αν ήταν. Ένα στη μία και μόνη που τον αποδέχονταν όπως πραγματικά ήταν χωρίς ποτέ να του ζητήσει ανταλλάγματα. Ακόμα κι όταν ήταν νέοι και αδέσμευτοι. Εφόσον από τότε ήταν βέβαιοι ότι δεν θα μπορούσαν να αντέξουν μαζί. Εφόσον είχαν αγαπηθεί με τρόπο που κανείς δεν καταλάβαινε, και βρίσκονταν από το ένα μέρος του κόσμου στο άλλο, μόνο για να κάνουν τον έρωτά τους, μόνο για λίγες μέρες και μετά ξανά μακριά. Ποιος θα μπορούσε παρά να καταδικάσει τη δική τους εμμονή με την ελευθερία του καθενός να αναπνέει τον δικό του προσωπικό αέρα; Κι ύστερα η Φωτεινή έμεινε έγκυος στο κορίτσι. Του ζήτησε να σταματήσουν. Του έγραψε και του είπε να μην περιμένει. Όμως περίμενε, βέβαιος πως θα αλλάξει γνώμη. Συνέχισε να στέλνει γράμματα, να της τηλεφωνεί. Εκείνη τίποτα. Μέχρι που κάποια στιγμή έλαβε ένα γράμμα της από την Ιταλία.

Σηκώνεται, πηγαίνει ως το κρεμασμένο του παλτό και βγάζει ένα -απ’ ό,τι μοιάζει -χιλιοδιαβασμένο χαρτί διπλωμένο στα τέσσερα.

Το τραβάει από το χέρι του. Παραλίγο να το σκίσει… Αρχίζει να το διαβάζει μεγαλόφωνα.

Καλέ μου,

Στην ακτογραμμή της Τσίνκουε Τέρρε, πίσω από ελαιώνες και αμπέλια που μοιάζουν να κουτρουβαλούν προς τη θάλασσα, βρίσκεται καρφιτσωμένο το χωριό της Μαναρόλα. Λέω καρφιτσωμένο, γιατί τα σπίτια του είναι τόσο σφιχτά χτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο, που αν κατεβείς στο πόρτο και κοιτάξεις προς τα πάνω, σου δίνουν την εντύπωση ότι προσπαθούν να κρατηθούν από τα βράχια για να μη τα παρασύρει το νερό. Η απόσταση του από τη Γένοβα είναι μόλις 80 χιλιόμετρα και κάτι …

…

Θα σε περιμένω εδώ. Και όταν έρθεις θα γνωρίσεις και τον άνθρωπο με τον οποίο σκοπεύω να περάσω μαζί την υπόλοιπη ζωή μου. Μπορεί όλο αυτό να σου φανεί μελό. Όμως πίστεψέ με δεν είναι. Ένα παιδί θέλει ένα σπίτι. Εμείς δεν θα είμαστε ποτέ σπίτι μεταξύ μας. Θα είμαστε πάντα το κάτι άλλο, και το ξέρεις, και το ξέρω. Θα έχω μαζί και το κορίτσι. Μπορείς να τη δεις. Εάν μου το ζητήσεις θα την αφήσω μαζί του. Του έχω πει για εμάς και καταλαβαίνει απολύτως. Δεν ξέρω εάν έχει άλλη επιλογή εδώ που τα λέμε. Μετά από αυτό βλέπουμε. Δεν είμαι βέβαιη πώς θα αντέξω χωρίς τα γράμματα και την αγάπη μας, αλλά θέλω να δοκιμάσω. Δεν είμαστε πια εκείνα τα παιδιά που ονειρεύονταν πίνοντας ρετσίνες στον Κάβουρα. Δεν είμαστε πια τόσο μποέμ. Καταλαβαίνεις;

…

Φωτεινή σου_

Έφερε τα χέρια στο στήθος και προστατεύοντας το θώρακά, σα να ήταν έτοιμος ν’ ανοίξει και να ξεχυθούν τα σωθικά του στο τραπέζι, ζήτησε από την αλεπουδίτσα ένα ποτήρι κρύο νερό.

Σηκώθηκε από τον καναπέ φανερά σκυθρωπή.

Μπορεί να έφταιγε το ότι μια ζωή η ιστορία που άκουγε για εκείνον τον πατέρα ήταν μέσα από τη ματιά του αντίπαλου δέους. Μια σχέση παράλληλων συμπάντων, άπατη με την πεποίθηση ότι μια μέρα θα μπορούσε να τον ξαναβρεί, ν’ αρχίσουν σα να είχαν μόλις γνωριστεί, όμως με όλη τους τη γνώση ο ένας για τον άλλο.

Αυτό ασφαλώς δεν είχε συμβεί, ούτε αφού έχασε τη γυναίκα του, κι ενώ η μητέρα της ζούσε, και ήταν χήρα.

Τι μεσολάβησε;

Άραγε να το γνώριζε η μαμά; Μήπως γι’ αυτό χρειάστηκε να μάθει πρώτα για το δικό της φύσημα, κι έπειτα να της επιτρέψει να τον πλησιάσει. Πώς γίνεται να αγαπήσεις έναν άνθρωπο τόσο αδιάθετο; Πώς γίνεται να αγαπάς και να παραμένεις αδιάθετη; Πόσο τρελή πρέπει να είσαι; Μήπως αυτός σε είχε κάνει να σκέφτεσαι έτσι; Μήπως εγώ; Για χάρη μου έκανες τη ζωή σου μισή; Γιατί έδειχνες πάντα τόσο ευτυχισμένη; Πώς;

Αυτά σκέφτεται μπροστά στο ψυγείο όταν ακούει την πόρτα να ανοιγοκλείνει και πιάνει την αντήχηση του βρόχινου νερού στα σκαλοπάτια.

Όταν μετά από ώρες αποφασίζει να συμμαζέψει τα αποφάγια, βρίσκει κάτω από το πιάτο του μία φωτογραφία. Την αναποδογυρίζει.

Απόκριες στον Κάβουρα, 1975.

Είκοσι χρονών_

HUNGER IS NON-NEGOTIABLE

2011-09-08T17:13:00.000+03:00

έργα του Ilan Manouach από τον κατάλλογο ΝOVO DOBA (2011)

Source : http://www.ilanmanouach.com/

δημοσίευση κατόπιν αδείας

Το επόμενο Σαββατοκύριακο, ήταν παράξενο. Ήταν αυτό που μου έλεγε κάποτε μια παλιά μου γκόμενα, όταν το «βόλι» αρχίζει και κρυώνει και δεν ξέρεις αν πονάς ή μουδιάζεις, αν σου πέρασε ξυστά από κάποιο ζωτικό όργανο ή ξέμεινε μέσα, εάν τη γλίτωσες ή την έπαθες χειρότερα, εάν εν τέλει μπορεί να έχεις τις ευκαιρίες σου με τα διόλια και τα τριβόλια ή εάν θα σε φέρνουν όπως θέλουν, βόλτα.

Στρίψιμο στο στομάχι δεν ένιωσα με καμία από τις δύο συναντήσεις μας. Μετά από την επαφή προέκυπτε όμως ένα παράξενο είδος αηδίας, σαν αυτό που σου φέρνει η μυρωδιά μιας γαριασμένης πετσέτας θαλάσσης, κάτι από σαλούφα ξεραμένη στον ήλιο, λαστιχίλα και αντηλιακό, και αναμνήσεις. Κι αυτή η αναγούλα μεταλλάσσονταν πότε σε κόμπο στο λαιμό, πότε σε έλλειψη γευσι-αίσθησης, πότε σε υπερκινητικότητα και πότε σε λιγούρα, αλλά κατά κύριο λόγο σε προσκύνημα στη λεκάνη.

Αυτό που στην αρχή επιδείνωσε αυτή τη φαύλη ναυτία ήταν ένα ξεχασμένο αποσμητικό χώρου. Πλησίασα το ηλίθιο κλούφι-μανιτάρι και το ξερίζωσα από τον τοίχο. Το δωμάτιο μικρό κι ακριβό, γεμάτο κούτες και κουτάκια, ξινό χρώμα στους τοίχους και τα παράθυρα, κόκκινες λεπτομέρειες με φουντωτό τελείωμα που αγωνίζονταν να σπάσουν τα μαονένια έπιπλα. Ήταν μια κάμαρα σαν όλες, αλλά πάλι όχι, βιβλιοθήκη με μεγάλα ονόματα, Miller, Hemmingway, Cummings, Keats, Bukowski, Hudges, Kerouac, Ginsberg, Snyder, Williams, Ferlinghetti, « είμαστε όλοι μουσεία του φόβου», «σίγμα, όπως … σκατά», «μια λέαινα ξαπλώνει στο χωλ σου, φόρα τη μάσκα σου , του λέοντος, και περίμενε»

Έπειτα , τα ‘βαλα με τα σεντόνια. Τα πέταξα στη μπανιέρα και άνοιξα το ντους. Μπήκα κι εγώ. Η χλωρή αίσθηση του κρύου και των μουσκεμένων σεντονιών που φούσκωναν κάτω απ’ τις γάμπες μου με συνεπήρε. Κοκκινωπά ζουμιά κατέβαιναν, βάφοντας το σιφόνι. Μάλλον ερεθίστηκα από την ιδέα ότι πάνω σ’ αυτά τα σεντόνια είχε ξεκινήσει να γράφει σπασμούς το μελαχρινό εκείνο σώμα κι ότι πάνω στα ίδια σεντόνια σταμάτησε να χορεύει.

Σκεφτόμουν τη σκηνή στην ταινία ο καλός κλέφτης με το Νικ Νόλτεϊ και τη ληστεία του καζίνο στη Ριβιέρα, που δένεται με χειροπέδες σ’ ένα κρεβάτι και κόβει την ηρωίνη για να συγκεντρωθεί στην κομπίνα που ετοιμάζει¨ ξερνάει και συναγωνίζεται κάτι που μόνος του ξέρει, ενώ μια απομίμηση Πικάσο τον κοιτάζει απ΄ τον τοίχο.

Κάπως έτσι ένιωθα με τη διαφορά που το θύμα δεν είχε να κάνει με χρήμα ή κομπίνα, κόκα ή κατανάλωση παγωτού, ιπποδρομίες ή μικρούλες.

Σβήστο το τελευταίο.

Η μικρούλα ήταν μάλλον μια από τις αιτίες _ και πάντα είναι με τον τρόπο της. Αν ήταν άλλος στη θέση μου θα έψαχνε μια δικαιολογία για τις πράξεις του, κάτι που μετά από σειρά συνειρμών ή συνδυασμό γεγονότων θα οδηγούσε σε ετυμηγορία υπέρ του και κατά συνέπεια σε κάποιου είδους αθώωση. Όχι εγώ. Είχα αιτία αλλά όχι δικαιολογία. Δε τη χρειαζόμουν κιόλας. Εγώ ήθελα απλά να πάψω να σκέφτομαι ότι υπήρχε αυτή η φυσιογνωμία κι ότι περπατούσε στο άπειρο, σε άλλες πόλεις ή ακόμα και χώρες. Με ενοχλούσε, δε μπορούσα να συνεχίσω τίποτε αν δεν έβγαινε απ’ τη μέση. Αν με έπιαναν θα ρωτούσαν «γιατί;» Κι εγώ θα απαντούσα ένα απλό : «γιατί μπόρεσα»

Το ζήτημα παρέμενε ότι όταν κάποιος πιάνεται επί το έργον, συμβαίνουν τα εξής τινά:

ομολογεί (1)

κάνει το μαλάκα (2)

κατηγορεί τρίτο/ ους (3)

ή και τα τρία μαζί (4)

Κι αν ομολογήσει, θα φάει λιγότερα, αν κάνει το μαλάκα, θα φάει το κεφάλι του, αν κατηγορήσει τρίτο/ ους, θα φάει τα διπλάσια και το κεφάλι του _ τέλος αν κάνει και τα τρία, έχει βγάλει τα μάτια του με μπατονέτες αυτιών.

Κρίνοντας από το συνδυασμό αηδίας και συναντήσεων, είχα επιλέξει την κουρτίνα τέσσερα Τώρα, είχα ένα ατού¨ λίγο χρόνο παραπάνω να κουκουλώσω ό,τι προλάβαινα, να το παίξω Κούρκουλος και να βάλω φωτιά στα έπιπλα της φτώχιας, χορεύοντας με στριφτό τσιγάρο «βρέχει φωτιά στη στράτα μου» από πάνω τους.

Και προς απόδειξη της μεγάλης εμπειρίας μου στο εν’ λόγω έγκλημα, έκανα το σκατό- παξιμάδι, μάζεψα τα κομματάκια και τα πειστήρια, τόσο προσεχτικά και τόσο έντεχνα, ώστε να δείχνει σαν ατύχημα μπάνιου ( ουπς, μου γλίστρησε το σαπούνι) και ιδού το λάθος.

Μιας και το δωμάτιο έβλεπε στο δασάκι πήγα με το πάσο μου. Μετά το πρώτο σιγύρισμα τεκμηρίων, έσυρα ήσυχα το διπλό καναπέ-κρεβάτι στη θέση του και τον κάλυψα μ’ ένα πανί, έστησα τα ηχεία στα πλαϊνά της τηλεόρασης, έκανα ρολό ένα παλιό περιοδικό και περιποιήθηκα μια κατσαρίδα στο χωλ. Σε μια στιγμή αδυναμίας στάθηκα για λίγο στο μπαλκόνι κοιτάζοντας από κάτω την κίνηση. Στ’ αριστερά μου ο παππούς του διπλανού διαμερίσματος άπλωνε ρούχα. Δε μπορούσε να με δει, ούτε να μ’ ακούσει, εγώ όμως μπορούσα να τον μυρίσω. Φαρμακίλα και γεροντίλα προσέφεραν μια σύντομη τουρ στην τουαλέτα όπου γονάτισα για ακόμη μία φορά πάνω από το πλεξιγκλάς καπάκι με τα κοχύλια.

Κάποιος θα ‘χε πολλά να πει εδώ για το ζήτημα των ενοχών. Θυμάμαι σ’ ένα καλοκαιρινό καφενείο να διαβάζω για τις ψυχοσωματικές αντιδράσεις, αλλά ολοκληρώνοντας, είχα τη βεβαιότητα ότι οι θεωρίες περί ψυχής δεν έχουν σε τίποτε να απαντήσουν στις κακές συνεννοήσεις του εντέρου με το στομάχι.

Έτσι, χαμογέλασα στο δαίμονα που κατάφερα ν’ αποτάξω ,τράβηξα καζανάκι, άναψα τσιγάρο με απόλυτη ηρεμία, έβαλα τις παλιές μου μουσικές, χαλάρωσα και περίμενα το πρωί για να κατεβώ στο κέντρο να ψωνίσω παπούτσια.

Γύρω στις οκτώμισι με ξύπνησε ένα τηλέφωνο. Την προηγούμενη είχα ξεχάσει την κάρτα μου σε κάποιο κατάστημα, και με περίμεναν να την παραλάβω. Ωραίος μαλάκας είσαι σκέφτηκα όσο έκανα δυο μετάννοιες να μαζέψω τις άκρες από το ποτισμένο με ιδρώτα κατωσέντονο που κρέμονταν. Κάθισα στον κώλο μου πάλι και ξύθηκα. Το φως ίσα που προλάβαινε να τρυπώσει από τα στόρια κι οι φωτογραφίες στον τοίχο είχαν χάσει το νουαρ τους, το ίδιο κι αυτή, σκέφτηκα. Ποιος τη χέζει εκεί που την έστειλα;

Ξανακοίταξα τις φωτό. Να οι διακοπές, το ψάρεμα στη Τζουμέρκα, ο Ανέστης με το παλιό αυτοκίνητο, παλιές γκόμενες, παραλιακές, συναυλίες στο δάσος, το ποσείδι, η Αυστραλία, η γηπεδάρα της αλάνας, εγώ μακρυμάλλης, φανταρικό στην Κω, αποκόμματα εφημερίδων, η αφίσα της φωτογραφίας του Doisneau: au bon coin, Saint- Dennis 1945 (εγώ, στην άκρη του μονοκρομάτικ δρόμου, με την πλάτη στραμμένη στο φωτογράφο), οι αδερφές και η μάνα μου, ο ξένος μου πατέρας, ο απών_ και δίπλα το φωτιστικό ακόμη αναμμένο, ο κορμός του πρασινωπός και κοντός, με γραμμές άτσαλες σα δάχτυλο νεκρού ποδιού.

Πρέπει να βουρτσίσω λίγο τα ούλα μου, πρέπει να πληρώσω τα κοινόχρηστα, πρέπει να φάω μπριζόλα στη λαδόκολλα, πρέπει να ξεθάψω τον παππού τον άλλο μήνα, λήγει η προθεσμία..

Η ζέστη χτυπούσε τα μηλίγγια μου κι ήταν μόνο εννέα και κάτι.

Αν δεν είχα χρησιμοποιήσει όλες τις πετσέτες και το πανωσέντονο..

η ταπετσαρία του τοίχου με ζαλίζει.

Το ρολό της μπαλκονόπορτας τινάχτηκε σαν να το χτύπησε ρεύμα. Κοίταξα στον ακάλυπτο και το ξανάκλεισα, γιατί το σκυλί του γείτονα με κοίταξε παράξενα.

Με το στόμα ξερό σα σόλα, καθάρισα το τασάκι, έβγαλα τα σκουπίδια και τα φωτιστικά από τις πρίζες. Κλείδωσα το σπίτι με νωπή ακόμη τη μπόχα του αίματος. Κατέβηκα την κεντρική λεωφόρο και πέρασα στη Βασιλίσσης Σοφίας.

--------------------

Κοντοστάθηκα , κοίταξα τη σκουριά της πόλης, τα θερμά, βαριά οπωροφόρα και τις γριές στις στάσεις των λεωφορείων. Μια απ’ αυτές, γύρω στα ογδόντα στρογγυλοκάθονταν στο σιδερένιο παγκάκι με τις κάλτσες ως τη γάμπα να της κόβουν το αίμα και το ένα γόνατο σημαδεμένο από λεύκη. Στις μύτες απ’ τις παντόφλες της η άσφαλτος έβραζε. Μετανάστες με λερωμένα τζιν, παραδίπλα παιδί με χαρτομάντιλα και στυλό διαρκείας, σχολιαρόπαιδα με επώνυμα ρούχα, κοκότες, ψωνισμένοι, γλυκανάλατα Δυτικά Προάστια που ονειρεύονται τα Βόρεια, ιππότες της ασφάλτου με φούστες, ισλαμικές μαντίλες, σκουπίδια και βιβλιοπωλεία, τρίμματα από τυρόπιτες στο μπλουζάκι, βυζάκια, πουλάκια, ραδιοφωνικά πρωινά, brunch στο King George ΙΙ, κινέζες, Ελβετοί, μανάδες με μίνι ως το σαγόνι, κοστούμια κι απολιθώματα του χρυσού αιώνα, γύφτοι, κατακόμβες ερώτων, πουταναριά, τζαμόπορτες- καθρέφτες, χρωματιστές αγελάδες, βεβηλωμένες πλατείες, κάλτσα με πέδιλο στα μνημεία, polis, ένα μεγάλο κατσαρόλι γεμάτο πλαδαρά κομμάτια κρέας, όπου οι ρόδες των ταξί κυλούν σαν κεφάλια off- black κάτω από αφίσες άρτ. Στο μουσείο Κυκλαδικής τέχνης διαφήμιζαν τις εκθέσεις του Καραβάτζιο και του Ροντέν.

Το να έχεις αποκεφαλίσει μια οντότητα με τόσο καλλιτεχνικό τρόπο δεν έμοιαζε και τόσο ανώμαλο μπροστά στο να σκέφτεσαι : «κρίμα ρε γαμώτο, θα είχαμε πάει μαζί στην έκθεση» ή « σα να μου λείπει, λες να έκανα μαλακία;»

Δίχως άλλο, το ξεπάστρεμα εν πλήρη συνειδήσει έχει τους λόγους του, δεν είναι βρασμός ψυχής, ούτε «α, κι εγώ που δεν είχα πώς να σκοτώσω το βράδυ μου…» (κακή παρομοίωση)

---------------------

Έφτασα στο κατάστημα, παρέλαβα την πιστωτική σφραγισμένη σε κίτρινο φάκελο. Με την ευκαιρία, αγόρασα και τα παπούτσια. Δοκιμάζοντάς τα για μια στιγμή μου φάνηκε πως οι κάλτσες μου είχαν πιτσιλιές αίμα. Έκανα να τις σκουπίσω αλλά εξαφανίστηκαν σαν ολόγραμμα. Η πωλήτρια μου χαμογέλασε. «Μη μου χαμογελάς πολύ γιατί δεν ξέρεις τι κάνω τα βράδια …» ωραία ατάκα θα ήταν, αλλά με την Αθήνα όλα να τα περιμένεις. Το πολύ να μου απαντούσε ένα: « γιατί ρε μαλάκα, ξέρεις τι κάνω εγώ ;».

Αυτά είναι.

Βγαίνοντας προς πλατεία Κολωνακίου είχα μια επιφοίτηση. Δε θα ‘ταν ωραία να υπάρχει ένα μαγαζί που να συχνάζουν μόνο δολοφόνοι; Ένα απλό μέρος, διακοσμημένο με παραστάσεις φωτός , να μπορείς να πας και ν’ ανταλλάξεις ιδέες για το πώς και το «α, τι λες; Εγώ θα το είχα κάνει με εντελώς διαφορετικό τρόπο». Ίσως τελικά έπρεπε να ‘χα ρίξει την ατάκα στην πωλήτρια, όμως τι να σου κάνω; είχα απομακρυνθεί απ’ το κατάστημα.

Ήπια ένα καφέ στα γρήγορα για να βάλω κάτι στο στόμα μου, γιατί στο μεταξύ η σιχαμάρα είχε επιστρέψει μαζί με ρίγη και έλκωμα. Θα ‘ναι από το ξενύχτι. (Ίσα που είχα προλάβει να την πέσω και να πάρω τον πρώτο όταν με πήραν για την κωλο- πιστωτική.) Αυτό που δεν είχα υπολογίσει ήταν ένας ύπουλος εχθρός που με πλησίασε με την πρώτη γουλιά.

Κόψιμο_ γαμώτο_

Όταν τον τακτοποίησα όπως του άξιζε ξανακάθισα με αίσθημα κομπλέ αυτοκυριαρχίας.

Εκεί, στα τραπεζάκια με θέα τα ιδρωμένα μπούτια των φοιτητριών, ήρθε και το δεύτερο κύμα έμπνευσης. Έβγαλα ένα μπλοκάκι με στυλό κι άρχισα να γράφω. Είχα που είχα μια εμμονή με το θάνατο, τώρα είχα και επίσημη δικαιολογία. Το γράψιμο πήγαινε τη μία σαν καρπός χειρούργου, ήπια κι επιδέξια και την άλλη σα γάτα που της τραβάς την ουρά, έτοιμο να βγει απ’ τη σελίδα και να σου ορμήξει στο μάτι. Όμως έπρεπε, το νιωθα, ήθελα να της γράψω κάτι..

την πουτάνα μου... αφού είπαμε τη σκότωσες, άσε τον επιτύμβιο.... ή μάλλον γράψε της... γράψε της σα να την είχες απέναντί σου... καργιόλα....

... τα τελευταία μας λόγια, οι ακριβείς κινήσεις, η στίλβη στα μάτια, τα τρεμάμενα δάχτυλα, το πιπεράτο άρωμα του λαιμού και η γλυφή δοκιμή στο φάρυγγα όταν ξεκίνησε η διαδικασία, πόσες φορές πέταξε στο μπαλκόνι της βεράντας μια δεκοχτούρα που δεν έλεγε να το βουλώσει, οι παύσεις ή οι διακοπές, οι ασυντόνιστες χαμογελαστές φράσεις, η στάση των ποδιών, οι οπτικές γωνίες, το καρφωμένο μάτι, το στρογγυλό στόμα τη στιγμή του πόνου, το βαθύ ήχο της έκπληξης, οι σβόλοι των σκιών που κατέβαιναν όσο νύχτωνε, το κάψιμο στο πίσω μέρος του λαιμού, το τέντωμα των χεριών, η σπονδυλική στήλη που πάλευε άφωνα στο χρόνο και το χώρο, οι αναπνοές, το ξεφύσημα, το κόψιμο, τα ρούχα που βγήκαν ένα-ένα, μετά τα χέρια και τον κορμό, η πεταλούδα που χτυπιόταν στην τζαμόπορτα, τα μηχανάκια που μάρσαραν κάτω στο δρόμο, τα άλλα μηχανάκια που μάρσαραν μέσα στο δωμάτιο, το πνίξιμο της φωνής, ο βουβό πόθος για κατανόηση και ο ακόμα πιο βουβός για συγγνώμη ..... το πώς καρατόμησα εκείνον τον κορίτσαρο ..... ο γκρίζος τρόμος της επαφής, το αγκάλιασμα, το ξεψύχισμα.. ήταν όλα εκεί_

--------------------

Έφυγα για την επαρχία με την αμαξοστοιχία 1520 των 12:20. Μπαίνοντας στο βαγόνι πάφλαζε στ’ αυτιά μου το σούρσιμο της σκουπιδοσακούλας, το κλαπ του κάδου και του τέλους. Όλα τα μυστήρια εφέ σταμάτησαν όταν πιάσαμε Οινόη. Εκεί που πήγαινα κανείς δε θα υποψιαζόταν το φόνο, ούτε καν ο ίδιος ο πεθαμένος __ ο έρωτας, αυτός που δύο μέρες ύστερα μου τηλεφώνησε και ήθελε να με ρωτήσει πότε θα ξανακατέβω στην Αθήνα…

Ιούνιος /25/ 2006

όποια προβιά κι αν φοράς πάντα λύκος μένεις...

2011-09-04T19:01:00.001+03:00

photo collage by me, sources: weheartit.com / tumblr dashboard

Τους είδα από μακριά. Εκείνος -εννοείται- δε με γνώρισε. Εκείνη, πίσω από ένα τόμο βυθισμένη, τα πόδια τεντωμένα μπρος, κλεισμένα, σταυρωτά, το έτοιμο πάντα τσιγάρο της ανάμεσα στα δάχτυλα του δεξιού χεριού, και τα μαλλιά ριγμένα ανάμεσα στον εαυτό της και σ' εκείνον, σα να του έλεγε "άσε με, μη μου μιλάς, είμαι αλλού".

Ήμουνα βέβαιος σχεδόν πώς θα τη συναντήσω: πρωί της Κυριακής, κάπου σε μια πλατεία, έχοντας διανύσει αρκετά νυχτοχιλιόμετρα μόνο και μόνο για να πάρω μια ιδέα πώς περνάει, τι την κρατά εκεί, στον τόπο που κι οι δύο μεγαλώσαμε, στον τόπο που δεν σήκωνε τα βράδια μου, που διασκέδαζε την πλήξη σε πιατέλες με γαρύφαλλα, που έπνιγε τις δεκαετίες μας σε μια γουλιά νερό (τα ίδια και τα ίδια), κάνοντας τη να μοιάζει με μια πελώρια δεξαμενή γεμάτη εντόσθια προβάτων.

Τόσο άλλαξα; Αν της μιλήσω; Αν με ακούσει ... όχι... όχι ακόμα... Να πάω πιο κοντά;

Την ίδια στιγμή σαμποτάρισα την απόφασή μου και τράβηξα μια καρέκλα. Κάθισα δίπλα τους με πλάτη. Ούτε που αντέδρασε. Με μάτια υγρά και νευρώδη κατέβαινε τα σκαλιά των σελίδων, χωρίς να δίνει σημασία σε τίποτε άλλο. Μύρισα το τσιγάρο της, μύρισα τον καπνό της, μύρισα το διάφανο περίβλημα των βογκητών που κρύβονται στα χείλη της την ώρα που άπλωσε να δοκιμάσει τον καφέ.

"Μ.., καίει ακόμα"

είπε αθώα, σαν παιδί...

Όμως δεν ήξερε, δεν μπορούσε να υπολογίσει πόσο μικρός είναι ο χρόνος. Πόσα λεπτά χρειάστηκαν να κλείσω πτήση, να μπω στο αυτοκίνητο και να φτάσω στην πλατεία της (γιατί είναι ξεκάθαρο ότι αυτή πλατεία της ανήκει. Είναι ξεκάθαρο πως θα άνηκε σε οποιαδήποτε γυναίκα δεν διστάζει να διαβάζει με ατόφια προσήλωση Μαρκήσιο Ντε Σαντ πρωί της Κυριακής πλάι σε μαμάδες και μπαμπάδες που κυνηγάνε τα μικρά τους, ανάμεσα σε άνοστα νυμφίδια που ξεφυλλίζουν και κοπιάρουν ό,τι παίζει στα ιδιωτικά κανάλια).

Πάντα μου έλεγε αστειευόμενη και μισοσοβαρή ότι είμαι θεόμουρλος. Ότι αυτή την τρέλα μου τη ζήλευε με την ψυχή της. "Εγώ είμαι δειλή, δεν ξέρω να πετάω, κάνω μονάχα δοκιμαστικά, και μόλις βλέπω το κενό από κάτω παθαίνω ίλιγγο" ... γι' αυτό δεν ήρθε να με βρει κι έμεινε τολμηρή στον τόπο που δεν είναι για χειμώνα.

Το σκέφτηκα. Μήπως αυτό δεν είναι θάρρος; Θέλει αρχίδια να ξυπνάς με πλάτες ακουμπισμένες στους κάκτους. Να βράζεις και να πίνεις το πικρό ζουμί σου, κρατώντας κάθε φιλντισένια ανάσα ώσπου να γίνεις μπλε. Κι αφού το συνηθίσεις, ξέρεις ότι η λύση που επέλεξες ήταν η δύσκολη, κι η ανοσία στο φαρμάκι ίσως σε σώσει μία μέρα.

Το ξανασκέφτηκα. Όχι δεν είναι θάρρος. Αν έχεις την ανάγκη να πετάξεις και δεν το κάνεις, δεν θα μάθεις ποτέ να ξεφορτώνεσαι τα σκατά που σε βιδώνουν στο χώμα. Μόνο οι δυνατοί μπορούν να φεύγουν. Μόνο αυτοί. Γιατί το δηλητήριο ίσως το συνηθίσεις, ίσως και να σε στείλει στα θυμάρια. Πενήντα-πενήντα δεν ζεις, πενήντα-πενήντα συμβιβάζεσαι. Τι καλό μπορεί να βγει από αυτό;

Με την άκρη του ματιού: Αγγίζονται όπως εμείς ποτέ. Του πιάνει το γόνατο, την κοιτάζει σα να τη μαλώνει.

Με την άκρη του αφτιού:

- Να σου διαβάσω;

- Τι αυτό; Δεν είμαστε καλά, με τόσο κόσμο...

- Τι πειράζει; Κοίτα τους, σαν αποκοιμισμένα περιστέρια είναι...

- Όχι, αν θες, στο σπίτι.

- Δεν πρόκειται, γελάει , ούτε στο σπίτι, ούτε στο κρεβάτι !

- Στο κρεβάτι που καπνίζεις εννοείς;

- Στο κρεβάτι που καπνίζω εννοώ, συνεχίζει να γελάει (;)

- Να το κόψεις !

- Με τίποτα !!!!

(ήχος τσακμακόπετρας)

(σιωπή)

(ήχος επιτηδευμένης ρουφηξιάς τσιγάρου)

(κι άλλη σιωπή)

(μυρίζω το τσιγάρο της, ο αέρας μου λιγοστεύει τόσο ωραία)

- Άντε διάβασε !

- Μιλάει η Ευγενία : Συνέχισε τίγρη !... ξέσκισέ με αν θέλεις... δεν δίνω δεκάρα... φίλα με, χασάπη, σε λατρεύω ! ... άπλωσε το χύμα σου στις πληγές *... ... ... ... ...

Μήπως είναι δύο οι τρόποι του κουράγιου; Μήπως κι αυτός που μένει κι αυτός που εκτρέπεται σε άτακτη φυγη ξέρουν τι κάνουν; Θα μάθω; Δεν θα μάθω;

(φωνάζει τη γκαρσόνα)

...

" Είναι κερασμένα από ... πού πήγε; "

ένα δρόμο παρακάτω τη φαντάζομαι να τους λέει ...

FORCED ENTERTAINMENT - TOMORROW'S PARTIES

2011-09-03T20:42:00.000+03:00

Following their highly successful sold-out shows Quizoola (2009) and Void Story (2010) in Athens, Forced Entertainment, the most dynamic devised theatre group in the UK, return to Bios with a new production entitled Tomorrow’s Parties.

Tomorrow’s Parties explores ideas and clichés of hope. Writing and collecting future scenarios as well as small narratives concerning optimism and despair, the company investigate the speculative nature of anticipation and the myriad possibilities the future holds in store ...

When: 30 September–2 October 2011, 9.30 p.m.

Where: Bios Main, 84 Pireos Street, 104 35 Athens

INFORMATION & BOOKINGS

For further information and to book seats, call Bios on 210 342 5335.

Kindly sponsored by SKAI and Aegean Airlines

Media sponsors: SKAI, SKAI 100.3, elculture.gr, deBop.gr

UNE SAISON

2011-08-31T14:30:00.001+03:00

ΜΙΑ ΑΤΜΟΜΗΧΑΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΧΥΡΥΘΜΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΜΟ

ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΑΓΟΡΙΩΝ

Οι Πατεράδες και οι Μανάδες, οι Μπαρμπάδες, οι Θείες, οι Κηδεμόνες, οι Δάσκαλοι και οι Δασκάλες των Οικοτροφείων και γενικά όσοι έχουν παιδιά τεμπέλικα, ατίθασα, απείθαρχα, πεισματάρικα, αυθάδικα, καβγατζίδικα, προδοτικά, φλύαρα, άθρησκα, ή που έχουν κάποιο άλλο κουσούρι, ειδοποιούνται ότι ο κ. Μπαμπούλας και η κ. Στρίγγλα εγκατέστησαν στην πρωτεύουσα κάθε δήμου της πόλης του Παρισιού, μια Ατμομηχανή, και δέχονται στα καταστήματά τους κάθε μέρα από τις 12 το μεσημέρι ως τις 2 το απόγευμα, όλα τα κακά παιδιά που έχουν ανάγκη να σωφρονιστούν.

Οι κύριοι: ο Λυκάνθρωπος, ο καρβουνιάρης Ροτομάγος, ο Φαταούλας, και οι κυρίες: η Πάνθηρα η λυσσασμένη, η Μπουμπούνα η ανελέητη και η Ξυλοποδαρούσα η αδίψαστη, όλοι φίλοι και φίλες και συγγενείς του κ. Μπαμπούλα και της κ. Στρίγγλας, σύντομα θα εγκαταστήσουν παρόμοιες μηχανές για να τις στέλνουν σε επαρχιακές πόλεις, όπου θα πηγαίνουν και αυτοί για να διευθύνουν τη σωστή λειτουργία τους. Η ευκολία της αναμόρφωσης που εξασφαλίζει η Ατμομηχανή, και τα καταπληκτικά αποτελέσματα που έχει, κάνουν τους γονιούς να τη χρησιμοποιούν τόσο συχνά, όσο το επιβάλλει η κακή διαγωγή των παιδιών τους. Επίσης τα αδιόρθωτα παιδιά τα παίρνουν οικότροφα και τα ταΐζουν μόνο με ψωμί και νερό.

(κείμενο από γκραβούρα –τέλη 18ου αιώνα- Ιστορικές συλλογές του I.N.R.D.P.)

- M. Foucault / Επιτήρηση και τιμωρία, η γέννηση της φυλακής

-----------------------------------

Αν δεν απατώμαι

ήταν εκείνο το παράξενο

μηχάνημα που είχες κι εσύ

κρυμμένο στο υπόγειο

του κορμιού σου

------------------------------

«Τελευταία μέρα του καλοκαιριού,» είπε πίσω από την απογευματινή του εφημερίδα, «τι θέλεις να κάνεις σήμερα;» γύρισε το φύλλο συνεχίζοντας την ανάγνωση, και σα να μην περίμενε απάντηση χάθηκε για ακόμη μισή ώρα στις σειρές που ανακοίνωναν τη συγχώνευση δυο τραπεζικών κολοσσών, για τις μακροοικονομικές επιπτώσεις και ένας θεός ήξερε τι άλλο.

- Σήμερα ξύπνησα ημίγυμνη και έκλαψα.

Έκλαψα από ευγνωμοσύνη για το αίμα που κυκλοφορεί μέσα μου.

Έκλαψα στην ωδίνη της απλότητας των πραγμάτων που δεν ζυγίζονται και δεν κατανέμονται ως γεγονότα, για τα υπέργεια βραδύκαυστα συμβάντα των μικρών ωρών, όπου ο χρόνος και ο τόπος ακινητοποιούνται, ίσα για να βαστάξουν τις σχίζες της καρδιάς μας.

Έκλαψα για όσες φορές υπήρξα παιδί, για όσα τρυφερά ‘ωτοστόπ’ κατάφερα σ’ εκείνη την ηλικία… δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ όταν λέω ωτοστόπ; Εννοώ τις φωτογραφίες που τραβήχτηκαν με την παλιά μηχανή του πατέρα μου, τα ρόδινα γκρο-πλαν των εκδρομών μας, όταν με έπαιρνε μαζί του στα ποδόσφαιρα (για τα οποία αδιαφορούσα, όμως πάντα αποτελούσαν μια καλή δικαιολογία για αμαξάδα), εννοώ τα χέρια του πάνω στο τιμόνι, και τη φωνή που μου έπλεκε ιστορίες, των οποίων ο ήρωας έφερε πάντα το δικό μου όνομα, εννοώ το φως που έτρεχε πίσω απ’ την πλάτη του καθώς με σήκωνε στα χέρια για να μου πλύνει τα λερωμένα μάγουλα, πώς ονειροπολούσαμε μαζί, πώς χορεύαμε με πόδια γυμνά στο μωσαϊκό του χολ, στα μαύρα μάρμαρα του σαλονιού, πώς ήταν οι απόκριες και το μαγνητόφωνο όπου ηχογραφούσε σε κασέτες τη φωνή μου να τραγουδάει… κι εγώ αναρωτιόμουν γιατί τόσο τον χαροποιούσε αυτή η διαδικασία…

Έκλαψα όχι επειδή τον έχασα, αλλά επειδή ίσως βρήκα ένα κομμάτι του κάπου μεταξύ της νύχτας και των δισταγμών που φέρνει το πρωινό φως.

Κι αφού θυμήθηκα αυτά, προσκάλεσα να έρθουν οι αδύνατες αγάπες, εκείνες που είχαν τους λόγους τους και οδηγήθηκαν στο τέλος τους όπως κάθε ωραίο καρναβάλι, του οποίου η θλίψη κι οι γιορτές τελειώνουν quarta feira…

Κάλεσα να έρθει η φιλία εκείνου του κοριτσιού που όταν μιλάμε κοιταζόμαστε στα μάτια χωρίς φόβο, χωρίς απειλές, που είμαι βέβαιη ότι θα αποδειχτεί μια απ’ τις μεγαλύτερες αγάπες της ζωής μου.

Κάλεσα και τις άλλες μου φιλίες, εκείνες που ο τρόπος τους με έμαθε να κάνω πίσω, να ηττώμαι, ν’ αντιστέκομαι, να περπατώ βλέποντας, να μη χάνω εύκολα την πίστη.

Κάλεσα τις άρπισες των θυμών, των συγχωρέσεων, τη σφοδρότητα των τραγουδιών, τα ακόμη ανεξήγητα ξεσπάσματα, τις πέτρες των σκανδάλων μου, τους παππούδες που δεν γνώρισα, τους βιολογικούς σπορείς μου, την ειμαρμένη, τα γράμματα που σου έγραψα και διάβασες σαν συνταγές γιατρού που μέλλουν να καταλήξουν σ’ ένα συρτάρι χωρίς ποτέ να πας μέχρι το φαρμακείο… κάλεσα τις μυρωδιές των φαγητών της μαμάς, τα χρυσά χέρια της θείας, τα γέλια του αξάδερφου, τις παλιές ταινίες, τη μυρωδιά των διαδρόμων της σχολής, τη στάχτη της κιμωλίας που χρόνια λέρωνε τους αγκώνες μου, ό,τι μπορούσα να μαζέψω κάλεσα…

Γι’ αυτό το μόνο που θέλω να κάνω σήμερα είναι να ζήσω… να ξυποληθώ, να τρέξω, να ζήσω κι άλλο, άπληστα, να κάνω έρωτα, να σπιθίσω ξανά … να… ακούς;

- Μμ..; … τι έλεγες;

- … … … (!;)

- Συγγνώμη, ήμουν αφηρημένος, διάβαζα για…

- .. τη συγχώνευση;

- Ναι, άκου εδώ…

…………………..

λοιπόν, δεν μου είπες… τι θέλεις να κάνεις σήμερα;»

- Εεε….

- Να πάμε σε κανά ταβερνάκι για ψαράκια;

της χαϊδεύει το μάγουλο.

- να … ας πάμε…

- ωραία !

- ωραία …

( ω ρ α ί α ; )

&

2011-08-29T16:15:00.000+03:00

never say never - by ImagoMundi find it on etsy.com

(S/HE

SAID)

μην μπεις στον κόπο

να επιβεβαιώσεις

όσα φαντάστηκα

άσε με να σε κατανοώ

μ’ αυτά τα λίγα

με τους υπαινιγμούς του "πώς"

με τον ηλεκτρισμό του "αν"

μη θυσιάσεις το μυστήριό σου

για τίποτε και για κανένα

μείνε _

AWAY FROM THE SPRAWL by CLARE WELSH

2011-08-26T13:19:00.000+03:00

PLASTIC HORSES

Photo: Courtesy of Shelby Ursu

Your space is a forest, roots

clutching dirt the way our mom must have clutched

the table cloth when you took her car. I was combing

plastic horses and thinking how, like a horse,

or some gypsy women, your space

never stopped moving. That night you called

from a pay phone in a city

that still had pay phones. I imagined you shivering

in our dad's army jacket. There was rain

of course, an orange streetlight thumping

in your mouth when you told me to get out

after high school, a white hallway

that in 1998 only existed on TV. A leaf unfurled
in my throat, and I knew I wouldn't see you

until the seed you planted shot out

my ears, a winter tree with leaves red

as tongues. Our mom hooked

the phone, and I lost you to a field

of plastic horses, cold

but for manes of human hair.

A book in process featuring poems by Clare Welsh and photography by Shelby Ursu.

A must visit http://shelbyandclaresbook.blogspot.com/

Dmitriy Lyalyakov TI KOSMOS !!!

2011-08-25T15:53:00.001+03:00

Κόσμος του οποίου την ύλη μου είναι αδύνατον ν' αποφασίσω... ένας κόσμος τριών τελειών... το λανθάνον άπειρο και η κατασκευή του Dmitriy Lyalyakov είναι ένα όνειρο, μέσα σε όνειρο, μέσα σε όνειρο... κι όμως μια ρίζα στο μελάνι του εικονογράφου, η ίσως γνώριμη, η τρυφερή, σχεδόν γυάλινη μελαγχολία, οι πλέξεις και τα άλλοτε τρομερά, και άλλοτε μαγευτικά παραμύθια της ρωσικής τέχνης ...

δες τι εννοώ

Ιllustrations- Courtesy of Dmitriy Lyalyakov

επισκέψου το site... http://www.art-grafica.ru/

κάνει καλό ...

πάρε να 'χεις να πορεύεσαι...

2011-08-24T23:10:00.000+03:00

το παρακάτω post είναι ένα reblog από το συνάδελφο υπερ-blogger marco... διάβασε και κλάψε κούκλα μου, και κύριέ μου, και σκέψου γιατί ξενυχτογλεντάς τις ψιλοκουβεντούλες σου δεξαριστερά _

----------------

ΜEZZALUNO

Όταν ξυπνάω αξημέρωτα έχω την αίσθηση ότι τίποτα δεν άλλαξε, ότι όλα έχουν μείνει στην ίδια χαμηλή βασανιστική, επώδυνη κατάσταση του πέρυσι, του πρόπερσι, του τόσο παλιά που αποκτά Σισσύφειες διαστάσεις...Έχω ξυπνήσει από τις 4:00, το τράβηξα μέχρι τις 4:30... έστειλα κάτι μέηλς σε έναν άνθρωπο κοντινό μου, που είχε κάποιες σκέψεις και τις μοιράστηκε μαζί μου και τώρα καταπιάστηκα εδώ... Περίεργο πράγμα οι διαθέσεις... Μπορούν να σε συντροφεύουν όλη μέρα και ξαφνικά να αλλάξουν και να σκέφτεσαι άλλα, πιο σημαντικά ή πιο ασήμαντα...

Ίσως πάλι διαβάσεις κάτι που δεν ξέρεις αν απευθύνεται σε σένα, ή ίσως και να έχει να κάνει μαζί σου... και μετά μπαίνεις σε αυτή τη διαδικασία να μιλάς με υπαινιγμούς, γιατί αυτός που το πρωτοξεκίνησε δεν έχει το θάρρος να στα πεί στα ίσα, να γλυτώσεις τουλάχιστον και την ταλαιπωρία της σκέψης, αν τυχόν ειπώθηκαν για σένα ή όχι...

Αλλά έτσι είναι τα "ποτέ" και τα "πάντα"... Διατηρούν το απόλυτο και είναι εκ φύσεως καταδικασμένα να αποτύχουν, ειδικά όταν έχουν να κάνουν με τον Έρωτα και την αγάπη. .

Υπάρχει βέβαια κι η περίπτωση ο άλλος να σε παίζει, προκειμένου να λαμβάνει το θαυμασμό που τόσο θέλει... Μεγάλη ιστορία... Θα κάνει τα πάντα, για να σου διατηρεί το ενδιαφέρον, ενώ παράλληλα κάνει τη ζωούλα του... Κι εσύ... ξενυχτάς με τη σκέψη κολλημένη σε αυτόν, αν τυχόν είπε έτσι γιατί εσύ είχες πεί εκείνο, που όταν αυτός είχε πεί το άλλο...

Η ουσία κι η αλήθεια είναι πως αν ο άλλος ενδιαφέρεται θα βρεί τρόπο να στο δείξει. Ακόμη κι αν στην αρχή στο είχε ξεκόψει... Πάντα υπάρχει τρόπος να σου δείξει ότι μετάνοιωσε, για κάτι που είπε αρχικά και σίγουρα δεν λέγεται με υπονοούμενα. Προφανώς κι είναι μια περίεργη κατάσταση, γιατί ξαφνικά πρέπει να υποστηρίξει κάτι που μέχρι εχθές απέρριπτε, όμως σίγουρα μπορεί να το δείξει. Χωρίς μισόλογα. Επομένως σχόλια, λέξεις, ανούσια σου'πα μου'πες, μάλλον έχουν να κάνουν με κάποιο ανόητο παιχνιδάκι, που ίσως θέλει να τονώσει τη ματαιοδοξία κάποιου, παρά με πραγματικό ενδιαφέρον... Το πιο άσχημο βέβαια είναι πως συνήθως αυτά τα κάνουν σε ανθρώπους που πραγματικά ενδιαφέρονται, με τον κίνδυνο να τους χάσουν από τη ζωή τους... Αλλά αυτό δεν τους ενδιαφέρει προφανώς...

Περίεργο πράγμα οι επιλογές. Ενώ προσωπικά δεν μετανοιώνω κι όσο περνάει ο καιρός, αυτό γίνεται και πιο συνειδητό, παρόλα αυτά σου δημιουργούν ένα φόβο, μη τυχόν και δεν βγούν... Δεν φοβάμαι μήπως έχω "επιλέξει" λάθος, ειδικά στον Έρωτα, γιατί απλά δεν υπάρχει λάθος, όπως δεν υπάρχει και σωστό... Άλλωστε δεν επιλέγεις ούτε καν εσύ. Αν μιλάμε για Έρωτα δηλαδή... Σου παρουσιάζεται κι έχεις και πορεύεσαι... Επομένως για τί ακριβώς να μετανοιώσεις;

Ίσως βέβαια για το αν θα το δείξεις, αν θα το μεταφέρεις στο πρόσωπο που σε ενδιαφέρει... Μεγάλη κουβέντα. Μεγάλο ποστ, μεγάλη σκέψη και σίγουρα μεγάλες επιπτώσεις μετά... Απαιτεί σύνεση και σοφία, μετά και σίγουρα κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει την ειλικρίνεια και τη δύναμη των συναισθημάτων... Αρκεί να μπορεί να τα εκτιμήσει. Είπαμε όμως... Σύνεση και σοφία...

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΕΣ.......... αμόλα μία στο blog

ΛΕΥΚΑ ΔΩΜΑΤΙΑ , για όσους/ες θέλουν τροφή για σκέψη !!!

http://doorofsecrets.blogspot.com/

Μάρκο τα ρέστα μου_

PREMOLAR

2011-08-23T20:33:00.000+03:00

Source : http://-ohvanillasourire.tumblr.com/

the sharp taste of blood my blood,

the pedigree that stings

that chews you up in a second

our words are

soft and whispered between meals

our hands caress the careworn soul

who picked the major route to find us

like sunken ports of call

our thighs consent

to all acceptors

solace the profligates

toll-free

my blood, my love, my wild one

how are you feeling today?

2011-08-22T14:53:00.000+03:00

a cavalcade , a jigsaw

the voicer of within

you stir

where is your niche_?_

are you some strange acerbic woe

that niellos all across my thirst

clone of a clone

after some sinister staminody?

my brave one_ ill with a patrimony

drenched in heroics_ my solfeggio

my solar apex _ severe and absolute

the one I can never resist_

CAROL P. ART BRAZIL

2011-08-22T11:46:00.002+03:00

word-culling hands

a hand, what is a hand

but a gesture, a hit

an endearment, or a crime?

at first lonely, hidden

in the pocket of my shock, our sin

inert but at full blast

a hand is above all

some open-and-shut kick-around,

about to arise from sleep –

necessary it is to move in on

an important task

from those who leave behind

the clamber of some secret –

and then to cuddle, keep off

store, feel for

or just silence

my hand is today… floating

it is weeping but hopping

as usual groaning but fluting

that I wish you could turn it into

something less secret, less private

such an unbearable flinch

to reach a low, even a low

canary flight

as all many others’ branches

my hand is today… dirty

not dirt of grass, of crap, of sex

not weariness to marvel, or to strain

no sweat, no bitter drop

an impossibility, maybe

to touch something

bigger and wiser or sharper

than this way back in many nights

where you can only hold and lift to your lips

a pure – a transparent – motion of delicacy

or some lie, one another crime

and fasten itself within

just to… stuff like that you always bite

my hand keeps still in its corner

and what to do when you feel torn down

or just absent, maybe étranger

to rise your hand and make it dance? –

as if culling beans, and tossing out the chaff

the scathing kernels, the heavy seeds –

and then it lasts the lead

the echo, the scream …

yes, like hearts or mouths

hands cry out, they parley

by drawing their own particular route

they stroll in days and nights

and they live, they catch

they break down, they breathe

they dance even when silencing

and jump out from obscure

or free-from-cloudiness pages

to make your words, your least or most vivid seed

lure you into this or that risk

my hand endured blue

today it is a bit more chummy

a little lost, cut, disguised –

as if in no-motion to anything

or to be carried away with –

but aware of its non-place

to penetrate deftly the kingdom of words –

where lie rabbits and birds

waiting to be freed from their state of dictionary

paralyzed, alone and dumb

but in no despair, as dwelled on time –

is to accept that a hand is alive

much more than synchronized

to hold its temper and come closer

to a thousand of secret faces

and then – still humid, even saturated with sleep –

to answer the question, “have you brought the key?

my hands, oh! my poor hands

are but a dream inside a no-entrance castle

where I am only impossible myself

not to touch, not to sense

nor to flute, nor even to dream

maybe to dance, or to cull that bean

into a land of crowded streets

a word delicate dance on our sins

---------------------------------------

her voice, her tone, her tenor, her seditiously seductive writing _

she never fails to trek me away, to wake me to the mystics

of the human heart, the major and the minor chords of poetry within it_

reading Carol is like drinking after years of thirst, lines have a new taste

a relentlessly distilled truth, an uncompromising and unceasing might _

the bend sinister of writing for the soul _

take your time

2011-08-14T13:58:00.000+03:00

lose me

i'm cruel

when it comes

to clocks

to words

that won't despair_

it's for your own

sake_

το είπε κι ο Cummings

το ψεύτικο είναι όμοιο

ψεύτικα δόντια_

# 10

2011-08-13T21:24:00.001+03:00

μισά _ όλα μισά

κι εσύ ολόκληρος;

πώς;

_ γίνεται _

_ είμαι σκληρός_

_ με τα μάτια σε πλένω _

στο αλυχτό σκοτάδι

η ράμπα της ορμής

_σβήνει_

_ανάβει_

λυόμενη στενάζεις

αγάπη μου_

φεγγριστή μου φόνισσα_

στην οθόνη του χώματος

εγώ μονάχα σώνομαι_

_σπαταλιέμαι

_ε σ ύ

μ ε

καταπίνεις_

2011-08-12T14:54:00.000+03:00

i-phone wallpapers

Photo source : www.weheartit.com

_ no angles_ no brackets_

_ just mists of your voice moving in me_

_scar after scar_

_you multiply_

_undressing the woman

console the moloch_

_the caliber can wait_