Friday, June 16, 2017

la la land




1"15 Masillia

Ακούω τα τελευταία τρένα ν' αναχωρούν από το St. Charles, άλλη μια μέρα μας έμεινε μέχρι να φύγω, ξέρω ότι όλο αυτό σε κάμποσο καιρό θα μου φανεί σαν υπνοβασία, τόσα που γίνανε που θα ξεχάσω από την πυκνότητά τους, θα θυμάμαι μόνο λίγα κομματάκια, όσα λένε οι φωτογραφίες που τράβηξα , όσα θυμίζουν κάτι, κι ίσως το διαμέρισμά σου, τον καναπέ σου που γίνεται κρεβάτι και δυσκολεύομαι να βρω τη βολή μου και να κοιμηθώ επιτέλους, εσύ με κοιμίζεις, με ταίζεις, με πλένεις, μου φέρνεις λουλούδια, με πας από δω κι από κει και χάσκω σαν καθυστερημένη γιατί όλα μου φαίνονται ωραία , στην Αιξ που με πήγες στη βιβλιοθήκη και στον κήπο με το αρχοντικό με το ένα του παράθυρο ανοιχτό, που κάναμε πικνικ στο πάρκο με παράξενα τυριά και ξερά λουκάνικα και το κρασί που κουβάλαγα όλη μέρα και βατόμουρα κι ύστερα τα στρέιδια και το μπλε σου σακάκι, ή μαύρο που εγώ είπες τα βλέπω όλα μπλε, και τις βόλτες και τα πάνω κάτω, το τραμ σας που είναι ήσυχο, το παγωτό σε σχήμα τριαντάφυλλου και τη μυρωδιά φλερ ντ' ορανζερ που μυρίζουν τα ναβετ που γράφονται όπως και τα λεωφορεία σας, και το Κασσις που λίγο κάτσαμε και φάγαμε ένα σκασμό, και τους φίλους σου τους Ιταλούς και τον ντροπαλό Έλληνα, θα θυμάμαι το ντους σου που δεν έχει βρύση; τα ντουλάπια σου και που με τρόμαξες ενώ έκανα σκούπα και μπήκες απότομα; ή τις πετσέτες σου και το στρογγυλο τραπεζάκι της βεράντας στον 7ο, τον ήλιο που μας χτύπησε κατακούτελα στην θάλασσα και τα βραχάκια και τους χίππιδες που νόμιζαν ότι χορεύουν καποέιρα, τις ταινίες μας, και τη σειρά που δεν θα έβλεπα αν δεν επέμενες, τα ριζότα σου και την κρεμ μπρουλε, το ότι γδύνεσαι και με κοιτάς μυστήρια, το ότι είσαι ένας άνθρωπος τρυφερός που δεν έχω ξαναβρεί παρόμοιο, το ότι με ανέχεσαι λίγο και μου χτενίζεις τα μαλλιά, το ότι σε πιάνω στον ύπνο σου και κάνεις ένα μικρό μι , τ ότι σ ακουω που στριφογυρνάς και δεν έχω ακόμα έρθει να ξαπλώσω, το ότι δεν έχεις τηλεόραση, το σουπερμάρκετ και τις κολονιες μου που σου πρηξα τον πούτσο να πάμε να τις πάρω, το κλείσε άνοιξε τα στόρια καθε μερόνυχτο, τις αγκαλίες που με κάνεις και τα μάτια σου που έχουν μέσα τέσσερα πέντε χρώματα και ότι μερικές φορές ψευδίζεις το αγγλικό σίγμα σε θ ,, το ότι καπνίζεις μαζι μου ενώ δεν καπνίζεις και που με παίρνεις στα σοβαρα΄, τα σαπουνια σου και τα ανάποδά σου παπούτσια, πόσα ακόμα ξεχνάω , τα δευτερόλεπτα ξεχνάω και το ασανσέρ σου που ανοιγοκλείνει πενήντα φορες πριν κλέισει και το ότι με φιλάς όταν είμαι ιδρωμένη και λες εισαι όμορφη ... τι να σου πω εγώ για όλα αυτά ... ότι δεν ξέρω τι μου γίνεται, ποτέ δεν ήξερα ,,, αλλά σ' ευχαριστώ για όλα τους 

No comments: