Monday, January 30, 2017

your eyes blaze out

when I'm alone 
I paint my lips red
a silent cry for you

___
her lower lip
was an orange
mint. and 
I was a crying
little boy
in the candy store.


_Ron Padgett



Είναι όλες αυτές οι χώρες κάτω από το χάρτη. Κάτι πίτες που λένε από πού φεύγουν κι έρχονται μέχρι εδώ. Οι αριθμοί επί τοις εκατό και τα συστήματα που τους μετέφεραν. 

Έρχονται αυτοί, αλλά δεν μου μιλάνε. Δεν ξέρω ποιος είδε τι, ξέρω ότι τόσοι είδαν αυτό και τόσοι το τάδε. 

Δεν ήμουν καλή με τα νούμερα ποτέ. Τα οικονομικά μου είναι θάλασσα όπως και τα τετράδια των μαθηματικών μέχρι να βγάλω το σχολείο. Μου έδιναν καλούς βαθμούς παρόλο που δεν ήξερα πού παν τα τέσσερα. Ίσως και για τον ίδιο λόγο να μην φαλίρισα ακόμη, κάτι που θεωρώ σίγουρο στο μέλλον. Θα φτάσω τα ογδόντα και θα είμαι η γριά που δεν έχει να φάει αλλά φοράει ακόμα μια κίτρινη τσάντα σανέλ κι έχει μέσα μόνο τα κλειδιά και τα τσιγάρα της. 

Δεν ήμουν καλή ούτε με τους άντρες. Δεν ήξερα πώς ν' αγαπήσω τον καλόν και πώς να διώξω τον παπάρα. Προσπάθησα. Είπα ο καλός θα μείνει και ο παπάρας να πάρει το δρόμο του, άστον παιδάκι μου να πάει στα τσακίδια. Τον άφησα. Τους άφησα όλους να κάνουν όπως νομίζουν. Μείνε εσύ αφού το θες και φύγε εσύ αφού γουστάρεις. Θα φτάσω τα ογδόντα και θα είμαι η γριά που έχει το σημάδι σου στο χέρι της. Είμαστε η γενιά του μελανιού. Θα κάνουμε να πάθουμε άννοια και θα μας ψάχνουν με το αλέρτ από τα τατουάζ μας. 

Και τη θυμάμαι αυτή τη λούπα. 
Είχε μια θεία η Ελένη, την έλεγαν Κλειώ κι ήταν θεόμουρλη. Δεν είχε άλλο πράγμα να μας πρήζει όλη μέρα, όλο με κάτι αστρολογίες ασχολούνταν, μίλαγε ασταμάτητα για συναστρίες, α ναι, και για την κόρη της που είχε γεννηθεί ερμαφρόδιτο αλλά αποφάσισαν να την κάνουν κορίτσι ενώ εν' τέλει έμοιαζε με άντρα μεγαλώνοντας και είχε παντρευτεί έναν Άραβα, ξανθό παραδόξως. Δεν είχε πού να πει τα κουλά της και ερχόταν κάθε δεύτερη Τετάρτη πριν απ' τη λαική να μας μοιραστεί τα οικογενειακά της και τα ζώδια του μήνα. Μίλαγε και δεν την ακούγαμε, κουνάγαμε τα κεφάλια μας και κοιτάζαμε σα να βλέπαμε από μέσα. 

Τι ήθελε η Ελένη και τη ρώταγε για πλάκα; 
Αυτή δεν θα στεριώσει πουθενά της είχε απαντήση η μουρλο-Κλειώ. Είναι σκέτη καταστροφή είδα το χάρτη της. Όταν μου τα πε η Ελένη γέλασα. Ποιος τη χέζει μωρέ κάθεσαι και ακους τις μαλακίες της Κλειώς, σήκω να πάμε να ψωνίσουμε μπλουζάκια στους Ρώσους και χέστηνα. 

Μπορεί να μην πιστεύεις σε Κλειούδες και λοιπά αλλά καμιά φορά όταν σε παίρνει από κάτω, λίγο περισσότερο απ' το συνηθισμένο, σου επιστρέφει η φάτσα της με το ένα μάτι να φεύγει πέρα και σ' τη δίνει. 

Είναι που λες όλες αυτές οι χώρες κάτω από το χάρτη. Κάτι πίτες που λένε από πού φεύγουν κι έρχονται μέχρι εδώ. Οι αριθμοί επί τοις εκατό και τα συστήματα που τους μετέφεραν. 

Καμιά φορά βλέπω τη χώρα σου ανάμεσά τους κι αναρωτιέμαι αν είσαι εσύ. Μ' αυτά τα σκατά τα Ίνσταγκραμ στόριζ ξέρω ότι με βλέπεις. Δεν μου μιλάς, όμως είσαι σχεδόν κάθε μέρα εκεί, σα να μου λες "γεια" εδώ είμαι. Δεν θέλω ακόμα να δεχτώ τη βαρεμάρα ως αιτία για όλο αυτό, αν και δεν είναι δα και τίποτε σπουδαίο. Κι εγώ προχώρησα το δρόμο μου και ας είναι πότε-πότε λίγο πληκτικός. Ξέρω ότι σου λείπω, ότι για όσο ήμασταν υπήρξαμε όμορφα μουρλοί, ότι μας έδενε ένα αόρατο κορδόνι που δεν άφηνε χώρο για τίποτε άλλο, κι ότι όσο κι αν προσπάθησες να το εξηγήσεις γιατί αυτό γινόταν τόσο άφοβα, τόσο αβίαστα, δεν βρήκες εξηγήσεις. Έβαλα τ' άπειρα κουτάκια του σκεπτικού μου όπως τα έλεγες κι εσύ στην άκρη. Το ένα μέσα στο άλλο και δεν ρωτάω πια, δεν μ' άφησες και περιθώρια.  

Παίρνω την κίτρινη σανέλ που από τώρα έχει μέσα μόνο τα κλειδιά και τα τσιγάρα μου, καμιά φορά κοιτάω το σημαδεμένο όνομά σου στο χέρι μου και λέω "να εκεί είσαι κι εσύ" και βγαίνω ν' αμολήσω τη συνέχεια ελεύθερη. Και που 'σαι... ακόμα μου χρωστάς μια οδοντόβουρτσα ...την έταξες και δεν την έστειλες ποτέ... κάποτε σκέφτηκα να σου πω κράτα τη και βάλ' τη στον κώλο σου ... αλλά τι ψέμα θα ήταν αυτό ε; κόβει κανείς το χέρι του; δεν το κόβει. 



No comments: