Monday, December 26, 2016


δεν θυμάμαι αν είδα τ' αστέρια εκείνο το βράδυ ... θυμάμαι όμως πόσο μαύρο ήταν το νερό γύρω μας, πόσο απότομα και πόσο θαραλλέα κατάπινε τα φώτα της πόλης 

μια μέρα ό,τι έκανες, μια μέρα αυτό το πλάσμα θα σηκωθεί από τη θάλασσα, θα πλύνει τα πόδια του στη βρύση, θα κάτσει στον πισινό του και θα βλεφαρίσει απορρημένο με τον κόσμο, θα κάνει κάτι βήματα θολά, θα προσπαθήσει να φάει στέρεη τροφή

λίγο αργότερα θα θέλει να τρυπώσει σ' ένα αμάξι, να κάτσει χαμηλά και να οδηγήσει όπου βρει ερημιά, θα πιει και θα μεθύσει και θα χορεύει με τα εσώρουχα με έναν πόνο που δεν βρίσκεις από πού έρχεται, μια δίψα μόνιμη σαν τη δικιά σου 

γι' αυτό στο διάολο και τα χέρια σου μέσα στο φόρεμά μου, στο διάλο και η γλώσσα σου μες το λαιμό μου σαν σωλήνας οξυγόνου 

φαντάσου να γελάς σα να το κέρδισες 





No comments: