Wednesday, May 18, 2016

+ +



+

Ανάσκελα όπως την κοίταζες 
Δεν είχε τίποτε να σου συγχωρέσει
Άμα όμως σηκώνονταν και πήγαινε 
Ως την άκρη της κάμαρας έβλεπες 
Ένα σπίτι να ξεφυτρώνει απ’ τους μηρούς 
Κι αυτή τη συμπονετική συγγνώμη
Που σου επιτρέπουν αυτές που - όπως υπέδειξε
Ο τρόπος σου -
Πρέπει σιγά-σιγά ν' αρχίσουν να ντύνονται_


+

Το Σε θέλω _ δεν θα σ' το πω 
Τι είναι άλλωστε αυτό; Δυο λέξεις παραμύθι
Λέγεται για να παρηγορηθεί μια εκκρεμότητα
Κάτι που αφέθηκε να αιωρείται σαν βρώμικος 
ψαλμός "αλληλούια" 
Όταν κοιτάζεις εκεί χάμω (στο πάτωμα κοιτάζεις όλο) 
Όταν με βλέπεις έτσι, χωρίς να θέλω τίποτα από εσένα
παρηγοριέσαι; 
Είχες χαραγμένη στο αριστερό σου μπράτσο 
μιαν άφεση αμαρτιών 
μίαν ακόμη στο δεξί 
Τη βρήκες άραγε ποτέ; 











No comments: