Saturday, December 12, 2015

ξανά


μπορεί ο έρωτάς σου να είναι σκέτος πάτος 
να είναι έρωτας της τελευταίας γουλιάς 
μαλλιά έρωτας  μπορεί να είναι .. 
όμως δεν ένιωσες ποτέ δίψα ..;
τόση που απλά να θες 
να βρέξεις τα χείλια σου 
τόση που το αίμα σου να κελαηδάει
την ώρα που πίνεις ;
ακόμα και την πιο μικρή γουλιά 
το πιο μικρό, μικρότερο φιλί ..  


****
το πρωί 
πριν πιάσω να μαζέψω τα ρούχα μου
πριν να ντυθώ ... πριν 
πάω να ξεχάσω πού το αφήσαμε 
όταν μας πήρε ο ύπνος χτες το βράδυ
γέρνω το βραδινό μου σώμα 
πάνω στο δικό σου
μέχρι το στόμα μου να βρει το αυτί σου
και να σου πω με λόγια 
όσα το χέρι μου δεν πρόλαβε να πει 


****
διαβάζεις το βιβλίο είτε είναι καλό είτε άθλιο 
γιατί ακόμα και αυτά , τα άθλια βιβλία 
έχουν τις λέξεις έτσι βαλμένες 
ώστε να στέλνουν τα μυαλά σου 
μια γειτονιά πιο πέρα 
το ίδιο και οι άνθρωποι 


****
υπάρχουν και αισθήματα αδέσποτα
χωρίς καν όνομα 
γεννιούνται και περιδιαβαίνουν 
μπορεί να μοιάζουν με τη μοναξιά
μπορεί με λύπες, ή ίσως με μια ιδέα αγάπη 
που ψάχνει μια γαμοκαρδιά να κάτσει

μπορεί να τα 'χεις πότε-πότε
σαν άβολη ευχή να σε χρειάζονται 
στο τέλος της μέρας... μια ξαφνική 
παραπονιάρα επιθυμία ζεστασιάς, μπορεί 
κάποια δικά μου να την έχουν κοπανήσει
κάτι άγρια πράγματα που μου την έκαναν 
κι έχουν στο στόμα τους το όνομά σου 


****
εσύ και τα ζάρια μάτια σου
εσύ και τα χέρια σου τα απότομα
περπατάτε γδυτοί στον ύπνο μου
δεν μπορώ να σκεφτώ 
τι δεν θα σου κάνω
θα δούμε απλά τι έχουν να πουν αυτά
τα ζάρια μόλις πέσουν στο τραπέζι, θα δούμε 


****
είχες τα χέρια στα μαλλιά μου 
και δάγκωσα την άκρη από το ροζ της Κυριακής
ανάμεσα στα πόδια σου
άκουσα την ανάσα σου να σταματάει 
ήθελα να ρωτήσω τι θα γίνει 
αν ξέρεις ή αν σε νοιάζει 
αν έχει έλεος όλο αυτό ή αν χρειάζεσαι εσύ λιγάκι 
όμως ήταν αργά και το είχα σκάσει 
ή έτσι ήθελα να παραμυθιαστώ 
ότι καταλαβαίνω τ' ακαταλαβίστικα 
ότι δεν νιώθω τίποτα 
κι όλα αυτά είναι μια ωραία γιορτή 
που πίνει κανείς τζάμπα και πηγαίνει σπίτι του
λιγάκι πιο ευτυχισμένος 


****
αν κάνεις μέρες να φανείς 
η απουσία σου κάνει έναν ήχο μέσα μου
μου φαίνεται ότι οι άλλοι γύρω τον ακούν 
όταν έχει ησυχία στο δωμάτιο και σκέφτομαι
όσα λες πως θα κάνεις, όσα έκανες 
νιώθω μια άλωση
μια άλωση κι αυτόν τον ήχο που δεν περιγράφεται
σαν τον αέρα, σαν να χαμήλωσε η φωνή
μια αναίρεση, σαν ένα στάδιο γεμάτο θεατές
όταν η μπάλα είναι στον αέρα, όλοι αυτοί
και οι επιθυμίες τους
η ανάγκη τους αντικρουόμενη και τρομερή...
σηκώνουν τα κεφάλια τους και με κοιτάζουν 
λες και τα σώματά τους με κατάλαβαν 

****
ύστερα, κλαις 
μ' αρέσει αυτό ... η πηχτή μυρωδιά 
των δακρύων, ανάκατη μ' αγάπη 
το πρόσωπό σου κόκκινο και καυτό στο στέρνο μου
εκείνος ο τραχύς σου ήχος όταν τελειώνεις 
είναι τόσο πραγματικά, τόσο παρόντα 
με συγκινείς 
σαν ένα αγρίμι που αφοσιωμένο σκάβει 
τις λασπωμένες άκρες της καρδιάς μου
που ετοιμάζει ένα λαγούμι 
για να φυτρώσει κάτι απ' την αρχή 

****



1 comment:

Rick Forrestal said...

Nice composition.
Love this shot.
xo