Monday, November 30, 2015

κι αυτό δεν είναι δουλειά κανενός



Κοίτα, ξέρω ότι δεν είμαι η μόνη. Στο σκληρό φως της μέρας υπάρχει πάντα μια αμφιβολία που θα τρυπώσει ακόμα και στις πιο πυκνά πλεγμένες πεποιθήσεις, θα βρει αυτή ένα κόμπο όχι τόσο επιδέξια σταυρωμένο και θα χώσει την πουτσούλα της. Θα βρεθεί ένας άγγελος προστάτης να σου πει ότι ο τύπος πηδάει ό,τι κινείται ... πράγμα που σε καθιστά τον άμεσα ενδιαφερόμενο, αφού το μαθαίνεις τελευταία... αυτό κάνει μήνες τώρα από τότε που χώρισε, μην χαίρεσαι τόσο, σε παρακαλώ, κράτα λίγο το αίσθημα κούκλα, καταλαβαίνεις;  

Συνάντησα τον Τζώνυ το απόγευμα στην παμπ, ξέρεις τώρα ο Τζώνυ είναι πάντα εκεί, είναι ο άνθρωπος που σκέφτεται και φιλτράρει και προστατεύει τους πάντες, ακόμα και τον εαυτό του από τους επιτήδειους. Ο Τζώνυ είναι ο πιο αγαπημένος μου, απ' όλους, Αν τον είχα γνωρίσει σε ένα άλλο σύμπαν θα τον παντρευόμουν, αλλά τον γνώρισα σε τούτο και γι' αυτό δεν θα τον παντρευτώ ποτέ. Το ίδιο θα σου πει κι αυτός για εμένα αν τον ρωτήσεις, οπότε ξέρω ότι η πρόθεσή του δεν είναι να διασκεδάσει με τους πόνους των άλλων, νοιάζεται για εμένα. Ίσως και για εσένα. Εσένα που δεν ήθελε να βρίσει κατάμουτρα, αλλά θα σε πλάκωνε στο ξύλο αν με πλήγωνες. 

Γελάω γιατί τα ξέρω όλα αυτά. Δεν θέλει δα και τρομερή ευφυΐα για να καταλάβει ένα θηλυκό πότε η γάμπα της αποτελεί περιστασιακό καυλωτικό επεισόδιο, πότε το βυζί της είναι μια πρόφαση αϋπνίας και πότε η μαεστρία της να σε ταλαιπωρεί και να σε δέρνει ψυχή και σώματι έχει αναχθεί σε προσκύνημα στη Γάζα. Γελάω του Τζώνυ πάνω από τα έρλι ντρινκ μας γιατί τα ξέρω όλα αυτά. Και παρά τις αντιρρήσεις του πάνω στο τι θέλει, τι χρειάζεται η ζωή μου (με ξέρει σαν κάλπικη λίρα), παρά τις δικές μου ενστάσεις και θεωρίες, που όπως λέει είναι πάντα η τέλεια αντιδικία... εγώ έχω ήδη σιγουρευτεί ότι σε γνωρίζω. Ή μήπως να πω σε ... αναγνωρίζω. Δεν σ' αδικώ τελοσπάντων. Δεν μπορώ να σε κρίνω γι' αυτό ή για οτιδήποτε άλλο. Aν δεν έχω κάνει τα ίδια έχω κάνει χειρότερα. Όχι με τον ίδιο τρόπο, με χειρότερο. Κι αν είναι αλήθεια όλες οι γλαφυρές λεπτομέρειες που κατέθεσε με αγάπη (μη μου τον αμφισβητήσεις), που ασφαλώς και είναι, οπωσδήποτε αυτό δεν συμφέρει την καρδιά μου. Κι από σκατά να είναι κανείς φτιαγμένος θα πονέσει. 

Είμαστε ποτισμένοι το δηλητήριο της μοναδικότητας από πολύ νωρίς. Όταν χέρια μας χαϊδεύουν στην κούνια, όταν μάτια γυαλίζουν την ώρα που ρουφάμε αλλήθωροι τη ρώγα για τροφή, όταν μας κάνουν μπάνιο και μας τυλίγουν στα ζεστά και μας αποκαλούν "θησαυρέ μου" δεν αργούμε να το πιστέψουμε. Ότι οφείλουμε να είμαστε το ένα και μοναδικό, το χρυσόμαλλο δέρας ολωνών εκεί έξω. Κι αυτό προσπαθούμε να τους πείσουμε, αυτό τους διεκδικούμε, να πουν είσαι το νούμερο ένα κι άλλο σαν εσένα κανένα. Ρώτα με όποια στιγμή θες, αυτό είναι το φιξάκι μου εμένα, από αυτό πάσχω και αυτό θα με σκοτώσει πριν το σκοτώσω εγώ. Γιατί το 'χω πιστέψει τόσο που κάνω τα πάντα για να το πετύχω. Και πιάνει. Γίνομαι το ένα. Κι όταν δεν έγινα, ή όταν κινδύνεψα να μην είμαι την έκανα. Τόσο καθίκι είμαι. Κι ας λέει ο Τζώνυ ότι είμαι το πιο τρυφερό πλάσμα του κόσμου, αυτή που δίπλα της κοιμούνται οι άγγελοι. Πάντα το ψάχνω και πάντα θεωρώ ότι δεν το πήρα όλο. Κι αν το πήρα δεν μου 'χει φανεί αρκετό ποτέ. Ούτε εσένα, πάω στοίχημα ό,τι θέλεις. 

Αν λοιπόν όλα αυτά που ξέρω για εσένα, αν όσα παρατηρώ χωρίς να προβαίνω σε δηλώσεις με πληγώνουν, αν κάνουν τη χαρά λίγο λιγότερη, τη μαγεία λιγότερο μαγική. ή το λοβ στόρυ μου κάπως πιο ... θλιβερό.. έχω να πω το εξής. Ρισκάρουμε την ψυχή μας με κάτι τέτοια. Ερχόμαστε για να κατεθέσουμε, όσο κι αν είναι τρομερή η εικόνα των ανθρώπων που δέρνονται από πόνους κάθε λογής, δεν είναι τρομερότερη από αυτή της μιζέριας τους όταν δεν δίνουν τίποτε, όταν κοιμούνται όρθιοι ότι είναι ασφαλείς..επειδή μέτρησαν με άλγεβρες την εξέλιξη των πραγμάτων. Εγώ δεν ήρθα εδώ για την καυτή σου καύλα. Παρόλο που το φιλί σου μπόρεσε να πυρακτώσει μια ολόκληρη πόλη από την πρώτη ως την τελευταία λυχνία σε μιλισεκόντ, παρόλα αυτά που είδες και όσα ακόμα δεν είδες, ήρθα γιατί είδα μέσα σου ένα άλλο φως, που ο άγγελος προστάτης μου, αυτός του δικαιώματος, αυτός του δεν παίρνεις όσα δίνεις, δεν έχει εντοπίσει. Και το κυριότερο, είδα σ' εσένα εμένα. 

Τι, μη με πεις χαζούλα; ονειροπόλα; οπωσδήποτε μπορείς να το κάνεις, αν ήδη δεν το έκανες. Να φέρεσαι για τον πούτσο, να με αντιμετωπίζεις με την διακριτική ταπείνωση που όλοι αρσενικοί και θηλυκοί φέρονται όταν ετοιμάζονται να αλλάξουν ζωή, όταν περνάνε τη φάση δύο, ή τρία, ή το επίπεδο τέσσερα ή πώς στην ευχή το λένε αυτό που περνάνε μετά από μια σαρωτική και αγωνιώδη μάχη να αντισταθμίσουν όσα έκαναν, ή όσα δεν έκαναν. 

Ο Τζώνυ με παίρνει απ' το χέρι. Δεν ήθελα να τα ξέρεις όλα αυτά. Ήθελα να μην υπάρχουν, ήθελα να είσαι επιτέλους ευτυχισμένη, ξέρεις; και δεν ... σταματάει. 

Έξω το απόγευμα ανακατεύεται με το κρύο και νωθρεύει τα βήματα των περαστικών. Στο βάθος ακούγονται κουταλάκια να χτυπάνε στις άκρες των φλυτζανιών, ποτήρια να γδέρνουν γλυκά τα μαρμάρινα τραπεζάκια, μια μουσική μπλουζάδικη και λίγο από το βουητό των νυσταγμένων θαμώνων. Από τα παιδικά μας χρόνια όταν ένας από τους δυο μας εκνευρίζεται τον πιάνει φαγούρα, εγώ περισσότερο. Μα τώρα τον βλέπω πίσω από το πόνυ γκλας του, πίσω από τον καπνό του τσιγάρου του να τρίβει το λοβό του αυτιού του που έχει κιόλας κοκκινίσει.

Θέλω ν' ανάψω τσιγάρο κι εγώ αλλά δεν βαριέσαι,  το μυαλό μου καπνίζει αλλού, κάπου πολύ μακριά από εκεί, φουμάρει αργά πίσω από μια πλακέτα που αναβοσβήνει, ή μήπως είναι τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια μιας απέναντι βεράντας; Είμαι σ' ένα δρόμο μαρμαρωμένο απ' την υγρασία, τα τζάμια έχουν θολώσει, η ησυχία είναι πηχτή όσο και το σκοτάδι και αν δεν υπήρχαν αυτά τα φωτάκια να χοροπηδάνε πότε-πότε πάνω μας, θα μπορούσες ν' αποκαλέσεις τη νύχτα κομμάτι άγρια (ή έστω μη εξημερωμένη). Είμαι εκεί μαζί σου και πατάω κουμπιά που δεν ξέρω τι κάνουν. Αν αφεθούμε αυτά τ' αγγίγματα θ' αρχίσουν να πονάνε. Κι έτσι πρέπει. Aν δεν πονάει κάθε ακούμπημα δεν έχει κανένα νόημα. Αν το φιλί δεν σου ματώνει τα σωθικά μην φιλάς και μην φιλιέσαι. Αν δεν υποφέρεις μετά από κάθε διαολεμένη νύχτα, δεν το έζησες. Είναι τόσο απλό. Μπορεί να βρεθώ να ιχνηλατώ το πρόσωπό σου, το λαιμό και το σώμα σου με το ένα δάχτυλο και να θες να γαμοσταυρίσεις προς κάθε κατεύθυνση. μπορεί να κάνεις κι εσύ το ίδιο σ' εμένα..

να αλλά... μπορεί να με περιφρονήσεις γι' αυτές τις θελήσεις, όπως θα ρίχνει σαν κέρμα στο τζουγκμπόξ ο κάθε Τζώνυ μέσα στο κεφάλι μου και να να πεις ... έλα μία σαν όλες είσαι κι εσύ.. όταν ξανάρθει η σειρά σου τα λέμε τότε... 

Όλοι όσοι δεν ξέρουν, σε μια τέτοια δήλωση θα έσκυβαν ηττημένοι το κεφάλι.
Μα εγώ έχω ήδη ηττηθεί πολλές φορές ως τώρα.
Όχι από τα νέα για την πάρτη σου ...  αλλά από τα προγνωστικά,
από τις κυκλοθυμίες σου
από τα όσα αγαπάς, που είναι ίδια με όσα αγαπώ κι εγώ
από το σχήμα που έχουν τα χέρια σου
από την παγωμάρα που τραβάς όταν σε πλησιάζει άνθρωπος που θέλει να γίνει άνθρωπός σου κι όχι μια σκέτη σάρκα στη νύχτα σου,
από το πόσο σε πικραίνει ο εαυτός σου όταν του επιτρέπεις να συμπεριφέρεται ως ο γαμιάς της γειτονιάς,
από όσα σε κάνουν να γελάς, που είναι ίδια με όσα κάνουν κι εμένα να γελάω,
από το αγέρωχο ύφος σας έχω όλους χεσμένους που παίρνεις ενίοτε,
από την αυτόματα αντιδραστική σ' αυτό ευγένειά σου,
από τις νύχτες που δεν ήρθες,
από τις μέρες που εξαφανίστηκες,
από το πόσο καθαρός κι ατσαλάκωτος εμφανίζεσαι πάντα,
από το παιδί σου που κάνει παρέα με το δικό μου,
από αυτά που ονειρεύεσαι, που μοιάζουν με αυτά που ονειρεύομαι εγώ,
από το γέλιο σου που μου κάνει αυλακιές όπως η βελόνα στο ξύλο,
από το χαμόγελό σου όταν κοιτάζεις τους φίλους σου ή τα παιδιά στις αγκαλιές των γονιών τους,
από το ότι παρά τη μαγκιά μου κοκκινίζω και ντρέπομαι,
από το ότι παρά το κοκκίνισμά μου είμαι ξεδιάντροπο πουταναριό
από το στόμα σου που καμιά φορά είναι ξεδιάντροπο πουταναριό
από την κάθε πρόθεση που έχεις και από όσες δεν έδειξες, ή δεν διαθέτεις καν για εμένα, έχω ηττηθεί ήδη ... όμως είναι μια ήττα που δεν έζησα ακόμη, δεν μ' έχεις νικήσει τελείως όσο δεν είσαι εκείνος στην εκείνη μου, όσο δεν με αγκαλιάζεις λέγοντας χαμηλόφωνα "μείνε".. 

κι αυτό, δεν είναι δουλειά κανενός
ούτε καν δική μας ... 
όχι ακόμα ... 


No comments: