Thursday, July 23, 2015

desert angels


Σαν, μη γελιέσαι, είσαι το ίδιο κάθαρμα που πάντα ήσουν, αυτές οι ευαισθησίες είναι ένα απλό διάλειμμα, σου χρειαζόταν, το πήρες, μεταστροφές υπάρχουν όμως κανένας δεν αργεί΄να ξαναγίνει ο παλιός καθίκης εαυτός του. 

Με αδικεί ρουφώντας απρόθυμα τη ζεστή κοκακόλα και μασώντας την άκρη απ' το καλαμάκι. Όπως γέρνει στην καρέκλα με αυτό το τζάνκι βλέμμα της καμμένης μαντόνας μου θυμίζει τις αδερφές μου και τη μάνα μου κάθε φορά που ο πατέρας μας άφηνε πίσω. Είμαι σαν αυτόν; Αυτό πάει να μου πει; Το πρόσωπό της, οι τρόποι της, αυτή η εμπάθεια που έθρεψε για την κατάστασή μου θα μπορούσε να είναι το εισητήριο επιστροφής για όλα όσα έχω χάσει. 

Μου έδωσε ευκαιρίες να  απολογηθώ για όσα αρνήθηκα να δώσω, να ομολογήσω ότι κοιτάω τις μελανιές που άφησα στα πόδια της και ντρέπομαι. Δεν είμαι έτσι, να της πω, έχω υπάρξει πιο δαρμένος και πιο μόνος απ' όσο αισθάνεσαι εσύ τώρα, αλλά πώς ανοίγεις το στόμα να εξηγήσεις, όταν δεν βρίσκεις το κουράγιο να πείσεις ούτε τον εαυτό σου. 

Κοντεύει μήνας τώρα που δε με χωράει ο τόπος. Κράτησα κάμποσο καιρό με σφιγμένα δόντια, να δουλεύω ασταμάτητα, να είμαι στον αυτόματο πιλότο, να βρίσκω ουσία και στα πιο άνοστα, όμως οι τελευταίες βδομάδες έχουν φουντώσει μέσα μου ένα σκατένιο θάνατο για καθετί, που όσο πάει μεταβάλεται σε ειρωνεία, σε θυμό, και δυσπεψία. 

Σκατόπολη κι αυτή, έχω πει, θέλω να φύγω, όμως με βρίσκει το πρωί ν' ανοίγω τα μάτια στο ίδιο παράθυρο, να κάνω όμοια βήματα, πλέον μετρημένα, να θέλω να ξεχάσω ότι κάποτε σ' αυτό το μέρος που κάθομαι τώρα, σ' αυτό το τραπέζι, ήμουν ο πιο αθώα ευτυχισμένος άνθρωπος. 

Λάθος εποχή διάλεξες, της απαντάω, αυτό είναι όλο

Λάθος εποχή,  επαναλαμβάνει μισοκοιμισμένα ή με απογοήτευση, δεν ξέρω πιο απ' τα δυο. Η απογοήτευση θα προϋπέθετε ότι αξίζω τον κόπο. Να είχε σκαλώσει κάπου στο κεφάλι της ότι αν προσπαθούσε ακρετά θα μ' έφερνε πίσω; Έτσι έδειχναν όλα εκείνα τα χαμόγελα, έτσι έδειχναν όλα εκείνα τα λεκτικά χαϊδολογήματα της αρχής. Αυτή τα έκανε όλα, χωρίς κανένα δράμα χωρίς παραμικρή απαίτηση για ένα δικό της μερίδιο. Όμως να που τώρα είμαι το ιδιο κάθαρμα που πάντα ήμουν, οι ευαισθησίες και οι αρνήσεις μου είναι ένα διάλειμμα

Μπορείς να φύγεις .. λέω αδιάφορα, δεν συμπληρώνω αν θες, αφού η απάντηση θα είναι "πάω" . Εγώ ο ίδιος δεν θα καθόμουν μαζί μου. Το μόνο που δεν έχω κάνει ακόμα είναι να σπρώξω την καρέκλα της. 

Μπορώ 

Αλλά, δεν θες ; 

Όλοι είμαστε τα ίδια καθάρματα που πάντα ήμασταν Σάννυ .. μου απάνταει. Ανάβει ένα τσιγάρο. Βγάζει το χέρι απ' τον καβάλο της και χαϊδεύει τον σκούρο ίσκιο που της χάρισα κάτω απ' το μπούτι. Η πόλη έξω βράζει, πίσω αλλάζουν βάρδιες, το ντάινερ αδειάζει. Όπου να 'ναι θα σηκωθεί αυτή η αρρωστημένη σκόνη της ερήμου και θα καθίσει στις βεράντες. Μου φαίνεται σα να έχουν περάσει δέκα χρόνια που έχω να κοιτάξω αστέρια μα όπως ρίχνει αυτό το βλέμμα πάνω μου χωρίς άλλες κουβέντες , σα να μοιάζουμε περισσότερο απ' όσο παραδέχτηκα ως τώρα _ 

No comments: