Saturday, May 9, 2015

ζ η τ ι α ν ι έ ς *






[* ο τίτλος είναι αναφορά σε μια παλιά κουβέντα του φίλου Alex. Prod.  (να σαι καλά όπου είσαι),  που ήταν αναφορά σε στίχους των Τρυπών, που ήταν αναφορά σε μια ιστορία του στιχουργού, που ήταν αναφορά ποιος ξέρει σε τι...]


σκέφτομαι εκείνα τα φαντάρια (όπως τα είδα στο band of brothers- αν έχεις δει τη σειρά θα καταλάβεις) που πήγαν στη Βαστόνη χωρίς όπλα, χωρις φαί και χωρίς σακάκια, κάποιων τα πόδια τουμπάνιασαν, κάποιων τα έντερα σάπισαν, όλοι το ήξεραν ότι ίσως δεν γυρίσουν απ' το μέτωπο και άστραφταν μες το χιόνι μαύροι από το χάλι τους  και πήγαιναν αδιάβαστοι, και άκλαφτοι, και αγάμητοι, και λοιπά, κι εμείς φτάσαμε να παθαίνουμε αλυσιδωτές εκπλήξεις, μη μας στομώσει κάποιος, πάμε να γίνουμε μάγοι, κουνάμε την κουφοξυλιά και ξεκινάμε τ' αφοπλίσιους πώς να προλάβουμε να κάνουμε τον άλλο να καταπίνει τη γλώσσα του 

ξέρεις τι ζημιά κάνει αυτό, ε; αν είσαι αφοπλίσιους, λίγο μποέμης, λίγο gitane και όλα αυτά τα σκατά, δεν αργείς να την ψωνίσεις, μετά την παλεύεις με μία πάρτη από πίκρα, μελαγχολείς με τη ζωή, καπνίζεις κάτι μυστήριες ώρες, αρχίζεις με το να φυτρώνεις λέπια και να μην κόβεσαι τόσο απλά, και καταλήγεις να κοιμάσαι όρθιος φορώντας και τις παντόφλες, λες ντάξει αφού προσπάθησα να δώσω μια στάλα ζωή στη ζωή του άλλου και δεν την ήθελε γάμα τον

ύστερα από λίγο σε τρώνε οι τύψεις, σκατιάζεσαι, κάνεις αντίποινα κι άμα δεν σκοτωθεί ο άλλος λες δε γαμιέται, τι σάμπως πού θα φτάσει αυτό το βιολί, να καταντήσω και ζητιάν ; ζητιάνος αγάπης, τι φοβερό, να φοβάσαι τα ίδια σου τα σάλια, μη μπλέξεις με τον έρωτα και σου πηδήξουν το εγώ σου οι φόβοι, οι ρομαντισμοί, ο χειρισμός της τσίπας σου από τις προσταγές της καρδιάς σου

ξανά βγαίνεις στο δρόμο κουκουλωμένος μια δύναμη που δεν έχεις, αμάν-αμάν say hello to my little friend, τρελαίνεται το κεφάλι σου, χτίζεις και κάτι αναχώματα (εδώ που τα λέμε τα χτίσατε παρέα- καθένας το δικό του) και ας παίξουμε το σκοπευτήριο

όποιος πετύχει καλύτερα τον άλλο στα ψαχνά ή ακόμη καλύτερα βρει κόκκαλο κερδίζει αρκουδάκι

αρχίζουν οι απώλειες - κάπου λυπάσαι, κάπου σηκώνεσαι, ακόμα δεν έμαθες ποιος την έχει μακρύτερη και φοβάται ο γιάννης το θεριό και το θεριό το γιάννη , αλλά συνεχίζεις εκεί 

κάπου σε πιάνει και μια να ξεράσεις απ' το μπραβάντο σας, τώρα καλά το στήσαμε, πώς γίνεται να βγούμε και οι δυο αναίμακτοι;  αγγούρια θα βγείτε αναίμακτοι, θα τελέψετε πνιγμένοι στο αίμα σας - μετά από λίγο ο καθένας θα φτύνει τα μούτρα του και θα γαμοσταυρίζει _ άμα πιστέψεις ότι είσαι καλός θα δεις και πόσο κακός θα φτάσεις_

όμως αν κοίταγες μέσα σου  και αύτωνες τ' αυτά σου , θα έφτανες κι εκεί : πόσο διττή είναι η αγάπη των ανθρώπων,  πόσο ακραίοι και σιχαμένοι είμαστε όλοι μας, πόσο αθώοι και πόσο αγνοί

σε αγαπώ όταν μου τρως το μεδουλι, σε αγαπώ όταν σε σπάζω στα δυο, με αγαπάς όταν σου πριονίζω τις χορδές, με αγαπάς όταν μου στρίβεις το λαρύγγι

μήπως, ανά μέρα να χάνω και να γονατάω παρακαλώντας έλεος
μήπως, ανά μέρα να κάνεις ότι σε πέτυχα και να ξαπλώνεσαι σε σλόου μόουσιον στα πόδια μου 

εσύ χάνεις εν' γνώσει σου ; 

χάσε κι ό,τι γίνει ας γίνει
χάσε τα πάντα σου
χάσε κι άσε με να σε βρω

εγώ σκοπεύω να χάσω και σήμερα και αύριο
θα χάσω τα πάντα μου
θα με βρεις με μια τρύπα όλο μουτζούρα στο στέρνο και θα χαμογελάω σαν πούστης που με σκότωσε το στόμα σου_




No comments: