Wednesday, April 30, 2014

**** **

Είχες πει, ήταν η καλύτερη που είχες ποτέ. Το πίστεψα βέβαια, γιατί να μην ήταν; Πρώτα απ' όλα για τα δεδομένα της υπήρξε πανάκριβη, the real deal, όχι μαλακίες, σκληρή όσο έπρεπε, με σχήμα ό,τι έπρεπε, και φυσικά δικιά μου. Δεν το λέω από ψώνιο, το εξηγώ, γιατί το ίδιο σκεφτόμουν κι εγώ. Μόνο και που την ακούμπαγε το στόμα σου, μόνο και που υπήρχε αυτή η μυστήρια μοιρασιά μεταξύ μας, κάτι πάθαινα. Πάθαινα ... παρατατικός (τον φρόντισες). 

Λοιπόν έχω σταθεί μεγάλος συλλογάκιας στην πορεία μου. Η πρώτη συλλογή ήταν τα πινέλα. Όλα τα μεγέθη. "Φαλλικό σύμβολο, να το προσέχεις", θα μου έλεγες τότε, αν ήξερες όσα ξέρεις τώρα. Όμως τότε ήσουν αγέννητο. Αυτά και μερικές ξυλομπογιές (καρά-φαλλικό και αυτό). Τις τρύπωνα αυτές τις μικρές πούτσες κάτω από το ψαθί στις καρέκλες της τραπεζαρίας, σε συρτάρια και σε κουτιά, με άλλα λόγια, όπου χώραγαν, και μετά από μέρες τα έψαχνα, ή απλά κούναγα την καρέκλα να πέσουν, ή μέχρι να εκνευριστώ εάν είχαν σκαλώσει μέσα σε κάποιο ελατήριο. Πολύ συχνά μάλιστα κατέληγα στο συμπέρασμα ότι η καρέκλα (είχα μανία με αυτές) τα χώνεψε. Αλλά και πάλι κανένα αγώνα δεν παράτησα, και πάντα, παρά το συμπέρασμα αυτό, κατάφερνα να τα βγάλω έξω και να το ανατρέψω. Γιατί η πούτσα μπορεί να κρυφτεί, αλλά όχι να χωνευτεί. Πάντα θα κάνει την εμφάνισή της. 

Η επόμενη συλλογή μου ήταν πλαστικά κουταλάκια, party spoons. Άαααλο κι αυτό. Με περισσότερες καμπύλες, με κανονικό κεφάλι, κυρτό και μαλακό, όπως το καταλάβαινε η τότε αφή μου, αλύγιστο, εάν επέμενες έσπαγε, αλλά με σώμα ατροφικό και άκρο ίσως αδιάφορο. Τα κουταλάκια μάζευαν όμως. Περισυνέλεγαν όχι μονάχα την τροφή, ή οτιδήποτε υγρό (είχαν ένα κοινό με τα πινέλα που μάζευαν μπογιά), αλλά κουβαλούσαν κιόλας. Κουβαλούσαν διπλάσιο του βάρους τους, όπως ένα αυγουλάκι (αν ήξερες πώς να το κάνεις), ένα φανταστικό υλικό που θα μπορούσε εάν χυθεί απ' το κουτάλι να φέρει διάφορες μετατροπές στο παιδικό μου παιχνίδι, χρυσόσκονη και λοιπά. Ίσως το κουτάκι να ήταν μια πούτσα με μυαλό, παρόλο που έμοιαζε κούφιο. Μπορεί να ήταν ακόμα και το δικό μου πράμα, που έμελλε να κουβαλήσει μέσα του τα μελλοντικά υγρά κάθε ύλης που φτιάχνει ζωή. Σημασία έχει ότι τα κουτάλια μου δεν τα παράχωνα στις καρέκλες. Τα τακτοποιούσα σε ασφαλή θερμοκρασία, καθαρά και με σειρά μεγέθους, και το κυριότερο απ' όλα ... τα απαιτούσα. Είχα ταράξει τις φίλες της μάνας μου στην τράκα, σ' όποιο σπίτι φιλικό πηγαίναμε τις ρώταγα εάν έχουν στην κουζίνα πλαστικά κουταλάκια, και εάν μπορούσαν να μου χαρίσουν ένα. Είχαμε προφανώς περάσει στην ηλικία της "φαντασιακής διάστασης" που θα έλεγε κι ο Lacan στην τριαδική κατανομή του. Το κουτάλι, αν μη τι άλλο, αφορά και την απόλαυση, και πιο πολύ το πλεόνασμα της απόλαυσης. Plus – de – jouir δηλαδή. Αν έχεις διαβάσει το Cat in the Rain του Hemingway θα δεις και πάλι τα ίδια συμπτώματα. Πόσο σημαντική ήταν λοιπόν αυτή η συλλογή κουταλιών για τη μετέπειτα εξέλιξή μου δεν φαντάζεσαι. 

Πέρασαν χρόνια από τότε, κι άλλες συλλογές, που δεν χρειάζεται να σου εξηγήσω, θα νυχτώσουμε. Αλλά το ξέχασα, εσύ νυχτώνεις συχνά. Αλλιώς τι θα έκανες τώρα εδώ ; νύχτα με διαβάζεις, και το ξέρω.

Η τελευταία συλλογή όμως, κι εδώ είναι το ζουμί, ήταν από εσένα. Ως γνήσιο αρχίδι που είσαι μου έδωσες ως πρώτο της κομμάτι κάτι που είτε ήξερες, είτε έλπιζες (;), είτε ένας θεός ξέρει τι, ότι δεν θα τολμήσω να πετάξω ποτέ. Ένα βιβλίο. Βλέπεις, στα χρόνια που καλλιεργούσα τη συλλογική διαδικασία, δεν ήταν διόλου περίεργο να αναπτύξω μια βαθιά σχέση με τα βιβλία, καθώς και μια ασυγκράτητη ενοχή, που να μην μου επιτρέπει ποτέ μου να απορρίψω κανένα τους. Και σκατά να είχαν μέσα, και τον αντίχριστο να προπαγάνδιζαν, δεν θα τα πέταγα. Ίσως τα άφηνα διακριτικά σε μια γωνιά να σκονιστούν και να κουκουλωθούν ένα αδιάβαστο πεπρωμένο. Φρόντισες, με άλλα λόγια, να μην μπορέσω να ξεφορτωθώ ποτέ την ανάμνηση του περιτυλίγματος, της μυρωδιάς σου τη μέρα που το έφερες, του ξεφυλλίσματος της κάθε σελίδας , αλλά και την απόλυτη, αγανακτισμένη, αγωνιώδη σκέψη ότι ήρθε σε εμένα από του λόγου σου. Τότε το κράταγα σαν κόρη οφθαλμού, τώρα μη ρωτάς που το έχω καταχωνιασμένο, αλλά δεν το πέταξα, πούστη, μαλάκα. 

Μου έδωσες και άλλα. Αυτά έφυγαν για τον κάδο με μεγάλη άνεση. Με την αποφασιστικότητα και το σταθερό καρπό ενός χειρούργου που πραγματοποιεί μια επέμβαση ρουτίνας. Και αυτή είναι η αλήθεια, αν αναρωτηθείς, όπως πολύ πιθανό το βρίσκω. 

Κι ένα ακόμη κράτησα. Αυτό, όχι γιατί το 'δώρισες' εσύ, αλλά γιατί το κουβάλαγα εγώ μαζί μου, και για εσένα. Αυτή ! Την καλύτερη που είχες δοκιμάσει, όπως έλεγες. Την πιο σωστή για τα στόματα και των δυο μας. Αυτή που και στο κουτάλι μου να την είχα χώσει θα την έβαζες στο στόμα σου για να με πείσεις ότι έλεγες αλήθειες, σε όλα αυτά που πρόφερες με χαμηλή φωνή. Αυτή λοιπόν την κράτησα για όλες τις δουλειές. Έχει περάσει μέρες που η καλύτερη της ώρα είναι όταν αφαιρεί τα λίπη από τις γωνίες του νεροχύτη, τις πιο βρώμικες και μολυσμένες σκατούλες απ' το πλακάκι. Έχει βγάλει τη λάσπη από τα τακούνια μου, το χώμα απ' το γλαστράκι και το γράσο από τις πόρτες, έχει σκοτώσει ένα νεογέννητο μυγάκι. Οι τρίχες της έχουν γυρίσει ελαφρώς (επειδή ήταν ακριβή δεν λέει να το βάλει κάτω) και πλέον είναι λίγο καφετιές. Όμως το ωραιότερο είναι ότι κάθε φορά, ό,τι απαίσιο κι αν πιάνει, το απολαμβάνω. Σκέφτομαι ότι τη βάζεις στο στόμα σου, ότι βουρτσίζεις τα κατάλευκα σου δόντια με αργές κινήσεις, ότι όλα όσα έχει περάσει, καταλήγουν εκεί, στην πηγή όλων των άθλιων παραλογισμών και παραισθήσεων, στο στόμα της πιο ψεύτρας γλώσσας που πέρασε ποτέ πάνω στη δική μου. Και πολύ γουστάρω.
















No comments: