Wednesday, September 4, 2013

Με ποιον



Να μόλις πέταξα ένα σπίρτο στο τασάκι, το φύσηξα και δεν έσβησε, το βλέπω να σηκώνεται αργά και να φλέγεται αργότερα, το πιάνω και το ξαναφυσάω, το πετάω πάλι δεν έσβησε. Πουτάνα, αυτή τα φταίει όλα, ένα δωμάτιο πιο δίπλα, ή έτσι μου φαίνεται εμένα. Μεσοτοιχία ή πέντε ή διακόσα χιλιόμετρα πιο πέρα, γαμιέται και την ακούω, και δεν ξέρω ποιος είναι αυτός ο πούστης. Και την ακούω να βογγάει γι’ αυτόν και να χτυπάει τα πόδια της στο ξύλο του πατώματος, φαντάζομαι τον παίρνει κάθε μέρα, μία φορά την ώρα, της τη βαράει και τον παίρνει και ωρύεται, και πού τον βρίσκει όλο αυτό το βρόγχο, ποιος της το κάνει αυτό να παίζει μαζί της τόσα εικοσιτετράωρα, ζωή δεν έχει ; όλο σε δουλειές τρέχει λέει στο τηλέφωνο, πήγε μια βόλτα στην πλατεία και αχχχχχ θέλει τώρα να τη γλείψει, αχ μακρύ που φέρνει στα τσίνορά μου ένα τικ που δεν έχω. Μες το αυτί μου κολλάνε τα γόνατά της να τρίζουν, κρακ μέσα σε ρίγες βαμβακερού, σαν μέρμηγκας πηγαινοέρχεται κοπανώντας τον καυλωμένο υποψήφιο. Τον έχει βαλσαμώσει με τα υγρά της και τον κρατάει εκεί κλεισμένο, τον ταΐζει τον καπνό της. Είναι σκύλα.

Ωραία και τώρα δεν βρίσκω την πλάτη απ’ το σπιρτόκουτο. Πάω ν’ ανάψω και γλιστράει. Μου φεύγει σα να είμαι σπαστικός. Ασυγχρόνιστος. Το πάω μια από δω και μια από κει. Αλλάζω πλάτη, έχει χαλάσει. Έχει βραχεί, έχει σακατευτεί, τρέμουν τα χέρια μου. Να βγω μια στην αυλή, λίγο αέρα , να βγω και να κοιτάξω τον άδειο δρόμο, το σκοτάδι της πόλης, τα σκουπίδια, οτιδήποτε. Να βγω αλλά θα με βρει. Θα με βρει ανυποψίαστο και δεν θα βγάζει το σκασμό. Σκουπάκι είναι αυτό ή πριόνι; Το βάζει μπροστά. Τι κάνει στον άνθρωπο; Τι κάνει και δεν μπορεί να της απαντήσει; Του δείχνει , του λέει τι κάνει, βήμα το βήμα, τον έχει μουγγιάσει σκύβοντας και σκουπίζοντας τα πόδια του απ’ τον εαυτό της. Ό,τι του αφήνει το παίρνει πίσω με το στόμα, α στο διάλο κι αυτός, κουνήσου γαμώ το χριστό σου, ένα λεπτό αρκεί, σ’ ένα λεπτό θα έχεις φτάσει ως την πόρτα. Θα της την κοπανήσεις. Θα την ξεφορτωθείς. Στάσου. Τι έγινε τώρα; Κλαίει; Όχι, δεν είναι κλάμα, το ξέρω αυτό το παιχνιδάκι. Το έχει ξανακάνει. Παριστάνει τη χαζή, την μικρή αθώα, και αμέσως μετά του μιλάει αργά και καθαρά. Του έχει πιάσει τον πούτσο και τον μαλακίζει και δεν προστάζει τίποτα. Του φιλοσοφεί τη στάση του απέναντι στον κόσμο. Χωρίς εκείνη. Βγαίνει απέξω του, κάθεται πάνω του και βγαίνει απ’  τη ζωή του. Τώρα είναι μια καλή κυρία με έλεος. Τα καταλαβαίνει όλα τα προβλήματα, έχει απαντήσεις για το αύριο, και για το χτες. Όλα ξεκίνησαν από αυτή σου την πράξη, καταλήγουν στην εκείνη σου αντίδραση, τον προκαλεί; Γελάει τόσο δυνατά. Του δείχνει πώς να κάνει τι, λες και δεν ξέρει τίποτα, λες κι είναι βρέφος. Αν ήμουν εγώ θα την είχα στείλει, θα την είχα πλακώσει στα… θα την είχα… Σταμάτα να του χώνεις τη γλώσσα σου μωρή, άφησέ με να τελειώσω τι θα σ’ έκανα. Βούλωστο ! Με πόσους έχεις πάει και σ' έμαθαν να τα κάνεις αυτά ; Με όλους είμαι σίγουρος. Με ποιον θα πας απόψε; Ναι, κάνε πως ενοχλήθηκες κιόλας. Α δεν ενοχλήθηκες, γελάς αρχίδι; Πάψε , σκάσε ! 


Επιτέλους _ έσκασε_ σταμάτησε ο θόρυβος_ κεφαλάκι μου _ δόξα τω θεώ_ ησυχάσαμε _ μας είχες πρήξει τα παπάρια τόσες ώρες _ μας τα ζάλισες _ φτάνει _ ακούς; _ εγώ θα σου γάμαγα τα νεύρα και τη ζωή _ θα σου σπαζα τα μούτρα αν τολμούσες να με κατευθύνεις _ έτσι _ θα σε χόρευα στο ταψί _ να μη μιλάς _ να μην ακούω την ανάσα σου καν _ να μην είσαι ούτε δίπλα _ να κρατάς αποστάσεις_ θα σ’ έστρωνα _ θα σ’ έκανα σκαμπό_ θα σ’ έβαζα να κουλουριαστείς στο πάτωμα τσίτσιδη, θα σταύρωνα τις γάμπες και θα σουν το υποπόδιο_ θα σ’ έδενα  για να μην κάνεις κιχ _ και δεν θα σου τον έδινα παρά μόνο όταν βαριόμουν _ θα είχα εσένα κι άλλες εκατό _ και θα έπεφτες στα τέσσερα να πεις ευχαριστώ_ όχι παιχνιδάκια _ κάντο με όποιον θες θα σου έλεγα και δεν θα ήθελες _ θα έλιωνες απ’ το κακό σου _ έχω δουλειές _ πολλές δουλειές_ δεν χωράς καν στο πρόγραμμά μου _ θα με καλοπιάσεις _ ξέρεις εσύ τι κάνεις γαμιόλα _ ευτυχώς που δεν μιλάς γιατί δεν σ’ αντέχω _ όταν γυρίσω να ‘σαι εδώ _ να σε δω _ να είσαι _ να μην πας πουθενά _ να μείνεις _ να βγάλεις το υγρό σου εσώρουχο και να το τρίψεις στη μούρη μου _ να γελάσεις _ θα σε κάνω να γελάσεις_ θα σου πω ακόμα κι αυτά που δεν λέγονται _ και θα σου δείξω _ θα σου δείξω ποιος είμαι _ ακόμα κι όταν δεν με βλέπεις θα με βλέπεις _ ανοιγμένο και σκοτωμένο_ και ξεκούμπωτο_ και θα κάνω ό,τι θες_ ξέρω τι σ’ αρέσει_ έχω μια λίστα απ’ όσα θες κρατημένη εδώ, στο κεφάλι μου  _ να φοράς το άρωμά σου_ και να σκύψεις πάνω μου _ μην φεύγεις ακόμα_ εδώ είμαι κι εγώ _ 

3 comments:

Anonymous said...

Ε ρε Σεττούλα, μας έκανες κομμάτια, σα να ήμουν εκεί. Λένα από Καφέ

Rick Forrestal said...

There you are!

So nice to see your comment, hear from you . . . and yes, it DOES look like a bunny.

I miss you.
And love your occasional posts -- like THIS ONE.

Always connected,
Ricky

Anonymous said...

made us horny missy, you're a cunt and we love ya
M.F.