Sunday, July 1, 2012

(μια ιστορία της διπλανής ξαπλώστρας)


'



κάτι μέσα του τεντώνεται_ δεν ξέρει τι, ή αποφεύγει να το παραδεχτεί, του αφήνει μία γεύση καψαλίλας στη γλώσσα_ ζει σε ρυθμούς αδύνατους, ρυθμούς που δεν είχε φανταστεί, που δεν ήθελε να μπορεί να φαντάζεται_ τα ωράρια δίνουν τη θέση τους σε μία ημιλιπόθυμη αιώρηση, μια limbo που δεν γιατρεύεται, λουφάζει όμως, με σκληρότερα ωράρια_

πολλές φορές νιώθει ότι βαδίζει σε όνειρα, αποσπάσματα άλλων ονείρων, πλασμένων από χρόνο καυτερό και μαύρο_

σ' αυτά τα όνειρα πηγαινοέρχονται νεκροί ή ζωντανοί ήρωες, τεχνητοί γονείς (γονείς όπως θα τους ήθελε, όχι όπως τους είχε) , μεταβλητές των δικών του ανθρώπων, που όταν λαχανιάζει να τους προλάβει, εκείνοι εξαφανίζονται μουτζώνοντας _

ακολουθούν αστραπές περισσότερων φαντασμάτων , κυρίως με μορφές γυναικών που γυρεύουν να ξύσουν τη φαγούρα τους με το δικό του χέρι _ δεν τον κοιτάζουν , δεν τον αγγίζουν , μονάχα τις αισθάνεται στο σβέρκο του αμίλητες_ κι όταν αποφασίσουν μια κουβέντα αυτή είναι "μπράβο σου, μαλάκα!"

υπάρχουν και οι αληθινές βέβαια, όμως αυτές είναι χειρότερες_ δεν τις φοβάται, μα είναι βέβαιος ότι τις τρομάζει_ τις παρασέρνει  με καταλυτικές κουβέντες - με το κουτάλι το γλυκό σε κάθε στόμα, κι ύστερα πνίγει τη μία στον ασβέστη της επόμενης

παρατηρεί τη βίαιη αρχιτεκτονική των προσώπων στους δρόμους, τις διακλαδώσεις των ήχων τους όσο βράζουν σε ουρές και αγγαρείες, δουλεύουν βουτηγμένοι ως το λαιμό σε χρέη , οι πιο τυχεροί, αποφαίνεται, είναι αυτοί που χρωστούν μόνο λεφτά

(δεν ανήκει στους τυχερούς)




- πριν ... στάσου, πότε ήταν αυτό; - 

είμαι σε διακοπές, είμαι ωραίος, είμαι και γαμώ, έχω γκόμενα, με νικάει στο τάβλι (επειδή την άφησα), σηκώνει τον κωλάκο της από τη διπλή ξαπλώστρα και στέκεται από πάνω μου με τα χέρια ανοιχτά "αγόρι μου έχασες, όλα εδώ πληρώνονται" , την κοιτάζω και σκέφτομαι, δεν πα να 'χασα, σε χουφτώνω όλη μέρα, χαλάλι !

δεν τρομάζω γι' αυτή της τη δήλωση, δεν έχω ιδέα - και πώς θα μπορούσα άλλωστε; - τι εννοεί_
ούτε εκείνη καταλαβαίνει, ότι θα είναι διαρκώς η ίδια γυναίκα, ότι η μοίρα της τη θέλει να κατατροπώνει τον αντίπαλο (κάποιον σαν εμένα) και να του το ανακοινώνει με τα χέρια ανοιχτά κοιτάζοντάς τον από πάνω, αυτόν που νομίζει ότι κερδίζει αλλού, επειδή απλώνει τα κουλά του στον κωλάκο - αγνοώ ότι θα είμαι διαρκώς ο ίδιος χασοτάβλης, ότι η μοίρα μου με θέλει να χρωστάω

δεν έχει να κάνει με τον έρωτα αυτό, σε διαβεβαιώ, είναι κάτι πολύ βαθύτερο, ένα αποτέλεσμα, απ' την αρχή δεν το είχα - το θέμα είναι : γιατί;

προς το παρόν στρίβω τσιγάρο, λιάζομαι, κουνάω το μόλις λίγων ετών τριχωτό μου πόδι στον αέρα, διδάσκω στους άλλους την τέχνη της αραχτής πρέφας (αν και, πρέφα δεν έχω πάρει), την ιδέα του νυχτερινού μπάνιου, το στραβό καπελάκι παναμά και το μπλουζάκι με το γιακά σηκωμένο σαν το κολάρο της μπέρτας του δράκουλα, είμαι και γαμώ

με φωνάζει με το επίθετό μου σαν λοχίας
"Πουλόπουλε αγόρι μου, να σε κεράσω ένα καφέ να παρηγορηθείς;"

κάτι ακόμη που αγνοώ είναι ότι θα συνεχίζω να κερνιέμαι καφέδες της παρηγοριάς, ότι τα καλύτερα δώρα θα τα κάνω μόνος μου στον εαυτό μου γιατί τίποτε δε θα μ' ευχαριστεί , από κάποιο σημείο και μετά ούτε καν αυτά, ότι θα κάθομαι με την πλάτη στους άλλους, ότι οι τέχνες μου θα πολλαπλασιαστούν σαν τα αυγά της μύγας, όμως οι άλλοι θα είναι απασχολημένοι να χρωστούν λεφτά, κι έτσι χέστηκε η φατμέ στο γενί τζαμί για τις διδασκαλίες μου

είμαι ωραίος, έχω ακόμη κανά δυο σπυράκια, αλλά αυτά θα τα ψήσει η θάλασσα,
κάντε στην άκρη ρεεεεεε.... , βουτάω





ξέρω καλύτερα από τον καθένα τι πάει να πει "θα ..."  το λέω συχνά 

λέει καλύτερα από τον καθένα το "θα ..."  , το λέει συνέχεια 













PHOTOS
Desperate Hands - As found in Düsseldorf's altstadt
Nessie- piccsy.com 
Amgine - Martin Waldbauer



5 comments:

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Όποιος σκοντάφτει, σκοντάφτει.

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

I'm not a robot

Setty Lepida said...

Maria_Adouaneta, δεν έχεις άδικο, πήδηξα τα τοιχαλάκια και πέρασα από τη γειτονιά σου, εξαίρετα !!!

Setty Lepida said...

Αν είσαι είσαι πολύ advanced i.e. , αν όχι, το ίδιο !

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) said...

Οποιος είναι έγινε. ΑΝ δεν είναι δε θα γίνει ποτέ. Βαρύ, αλλά αλήθεια κωλοκαλοκαιριάτικα.