Wednesday, July 11, 2012

Ψάχνω



(Του Σταύρου Λεπίδα στη μητέρα μου)
 Λαμία, 24 Σεπτέμβρη του 1957
Ημέρα Τρίτη, 11¨58 


Ψάχνω στο φεγγοβόλημα
Ρωτώ τ’ αστρί το βράδυ
Να βρω σε θέλω
Να γεννώ ένα σου μόνο χάδι

Μα ποιος να ξέρει πού ‘σαι ‘συ
Ποιες στράτες να ‘χεις πάρει
Μαζί με την αγάπη μου
Και δροσερό βοτάνι
Δε βρίσκω ο δόλιος πουθενά τον πόνο μου να γιάνει

Ψάχνω σε μες τα τρίστρατα
Με πόθο, την ελπίδα
Ρωτώ τις μάγισσες
Ρωτώ την ηλιαχτίδα

Κι όμως αρνιούνται να μου πουν
Πού βρίσκεσαι, πού να ‘σαι
Μ’ άφησες μ’ απαρνήθηκες
Και δεν με συλλογάσαι

Ψάχνω και σε στέριεψ’ ο καημός
Μαζί του και το δάκρυ
Κι έμειν’ η πίκρα στην καρδιά
Πλάκωμ’ απ’ άκρη σ’ άκρη

Χωρίς κανένα γιατρικό
Χωρίς καμιά ελπίδα
Παρά μονάχα του καημού
Μικρή φωτολαμπίδα

Αναβοσβήνει στο μυαλό
Χάνεται απ’ τη σκέψη
Και μου σπαράζει την καρδιά
Το νου μου έχει πλανέψει

Για να με ρίξει στ’ άγνωστο
Ονείρατα να φτιάχνω
Με συντροφιά κάποιας μορφής
Που να βρω ψάχνω, ψάχνω_


 -----

το βρήκα στα χαρτιά του, χειρόγραφο/ το μπλε των γραμμάτων έχει μαλακώσει από το χρόνο, θάμπωσε, αλλά κρατιέται / μου το έχουν διηγηθεί: η Σία έκανε να του γράψει μήνες, γιατί πήγε ως την πόλη της και επισκέφτηκε το σπίτι της ενώ εκείνη έλειπε σε διακοπές, δεν της άφησε ούτε ένα σημείωμα να της πει τι νιώθει, τι θέλει, τι ζητούσε εκεί, του θύμωσε/ 
περίπου ένα χρόνο μετά τη συνάντησε τυχαία στο δρόμο/ δέχτηκε να πιει μαζί του έναν καφέ και ζήτησε να της επιστρέψει τα γράμματά της, δίνοντας του πίσω ένα δεμάτι με τα δικά του/ δηλαδή με χωρίζεις της είπε, παρόλο που είχε να τη δει πάνω από 13 μήνες/ ναι, γιατί δεν σε εμπιστεύομαι, είσαι επιπόλαιος και λες πολλά, τις περισσότερες φορές νομίζω ότι δεν τα εννοείς / αλλά ο πατέρας μου δεν χαμπάριαζε όταν ήθελε κάτι / όλοι λένε πως του έμοιασα/ θα το ήθελες;  _

No comments: