Wednesday, March 14, 2012

έτσι

le baiser - Paris - Circa 1935- 1937



αγαπιόμαστε εμείς 
με το διάπυρο σκοτάδι
στο χαλίκι με τα γόνατα
όπως ζυμωνόμαστε, κορμιά 
με ανθόνερο, άνθρωποι 
με πολλά μηδέν
πού σ' είχα χάσει; γιατί σε βρίσκω τώρα; 
πόσο εκείνη την αμείλικτη 
παρόρμηση 
μην κοιμηθούμε και ξυπνήσουμε
σαν Ριπ Βαν Γουινκλ 
με ξηλωμένα στόματα 
να παρθούμε σε λίγο 
για λίγο ακόμη 
σεαύριοσεαπόψεσετώρα 
με το ανθόνερο και το αμπέλι 
ξέφραγο
έτσι αγαπιόμαστε εμείς

θυμάσαι; 



3 comments:

Xazh Danah said...

Αχ, έτσι αγαπιόμαστε εμέις. Θυμάσαι;;;

rainmaker's phantom said...

όμορφο*
Καλό απόγευμα=)

Felisberto Junior said...

Hello, Good evening / night!
Thanks for your interest in my blog!
Very happy and honored!
Good Thursday!
Kisses!