Tuesday, December 13, 2011

παθήσεις



οι υψηλοί βαθμοί μυωπίας συμφέρουν 
αν μου βγάλεις τα γυαλιά 
η εικόνα σου θολώνει _

άντε να κάνω να σε πιάσω ή να μιλάω μόνος μου_ 
άντε να με γελάει η μνήμη της οσμής σου σ' ένα ρούχο_
άντε να βγάλω μια ρυτίδα τόση δα στο κούτελο_
άντε να 'χουμε δράματα και πάλι _

μα στην καλύτερη των περιπτώσεων 
γίνεσαι ένα γλυκόχρωμο μποκέ 
γεμάτο αναμνήσεις χρωμάτων _




πέφτεις και σ' εκδικείται
με insomnia

σαν ερχόμουν από εκεί, λες, ήταν αλλίωτικα

ρωτάς 
"και τι έγινε με τα δικά μας;
τα τρυφερά πορνό
τα ασελγή τριφύλλια των χαδιών 
και της παράξενης αγάπης μας
τους δούλους τους οργανικούς;
πού είναι οι νύχτες μας;"

μην
κατσουφιάζεις 
δεν τις πούλησα
έφυγαν μαναχές τους
διότι έσκασαν οι ανάγκες σου
και βγήκαν τα μαμούνια
πήρε κάθε μαμούνι από μια ανάγκη στην πλάτη
και δρόμο τον ανήφορο _






3 comments:

ASOTO said...

Setty, ωραία τη γύρισες την αναφορά στο Ζήκο, όταν αποφασίζεις να κάνεις χιούμορ ζεματάει ε;

Setty Lepida said...

ΑSOTO, να είσαι καλά για τα σχόλιά σου, πάντα ευπρόσδεκτα, είμαι λίγο είρων το παραδέχομαι, αλλά αυτό είναι ένα από τα ευγενικά μου χαρακτηριστικά, χαχαχα

Ζωή Φερενικίδου said...

χμ, λοιπόν οι ανάγκες, ε, τι θα έλεγα...χμ, ναι, οι ανάγκες υπακούουν στην Ανάγκη, ξέρεις αυτή την τρελή και παγωμένη θεά που αγγίζουμε και κολλάει η γλώσσα μας πάνω της, κάπως έτσι τα νοιώθω, η μικρή, τα πράγματα, δε θα σε σχολιάσω άλλο, ξέρεις εσύ.