Sunday, November 20, 2011

το status σου ... η ζωή μου (ατάκα κλεμμένη, να εξηγούμαι)


σκέφτομαι εκείνη την κουβέντα του φίλου μου του Νικόλα

Όταν συμφωνούσα ΄στην ειδοποίηση της σελίδας ότι πρόκειται να διαβάσω κάτι με ευθύνη μου, σκέφτηκα για άλλη μια φορά πόσο ανειλικρινής είναι η κοινωνία μας."  

αναφέρεται βέβαια στην ειδοποίηση του blogger που εγώ είχα επιλέξει να εμφανίζεται κατά την είσοδο, πάντα ευγενικά _ καταννοώ και επιθυμώ να συνεχίσω_  πάντα ευγενικά να προετοιμάσω τον επισκέπτη μου ότι ποιος ξέρει τι θα διαβάσει ... εάν δεν είναι τόσο βέβαιος/η ότι το επιθυμεί,  μπορεί και να μην δείξει κατανόηση_

τι σημαίνει αυτό; κακές λεξούλες; εικόνες για μεγάλα παιδάκια; ανορθοδοξία; αντίσταση σε ό,τι politically correct; (χρειάζεται να αναφέρω την πατρίδα/προέλευση της φράσης;) ή μήπως βλασφημώ το φύλο μου (σαπφίζω ή ντεμπωβουάρω; ή όχι για στάσου, μήπως πιάνω μία πόζα, ενός σπουδαίου κωλόπαιδου και αποφασίζω ότι ΚΑΙ εγώ θέλω λίγη αναρχία, έτσι για να ανέβει το κασέ μου;)

σιγά-σιγά θ' αρχίσω να αναρωτιέμαι τι είναι το blog και τι μου προσφέρει_ μεταξύ άλλων ...
  • βήμα; (άντε πες κι εσύ τη μαλακία σου να τελειώνουμε)
  • αντίβαρο; (εάν θα ήθελες να ισορροπήσεις τη μουγκαμάρα / την ανυπαρξία/ την τρέλα που σε δέρνει προχώρα και μη φοβάσαι τίποτα)
  • ψυχίατρο; (τα ανωτέρω δύο περιλαμβάνονται και κόντρα σε αυτά λίγη γαλήνη)
  • εκδότη; ( δεν έχει την αίγλη του χαρτοδέτη, του τυπογράφου, του ατελιέ, όμως έχει σελίδες, στίξη, τζάμπα εικόνες, χρώματα ... το κάνεις κλικ κι ανοίγει, ούτε καν το κουβαλάς..)
  • καθρέφτη; ( βγάλε το μέσα-έξω σου- κοίτα μούτρα)
  • φίλους; ( κάποιοι με τα δικά τους blogs, κάποιοι περαστικοί, κάποιοι τυχαίοι, κάποιοι που σε κάνουν να νιώσεις άνθρωπος, τυχερός, εκτιμημένος, ανεκτίμητος

οι ζωές των άλλων είναι δικές τους

οι λόγοι τους μπορεί και να συμπέφτουν με τους δικούς μου 

η απόγνωσή τους διαμοιράζεται (;)

οι όψεις τους ταξιδεύουν στο διηνεκές (;)

οι συναντήσεις με το κάτι που ο καθένας είχε, έχει, ή θα έχει  ενδέχεται να συμφωνούν με τον πηγαίο και ακαταμάχητο κυνισμό του Bierce, όταν έλεγε ότι ότι η ελευθερία είναι ένα από τα πλέον πολύτιμα αγαθά της φαντασίας μας  ;

ο Χρύσανθος (http://xrysanthos.blogspot.com/) έγραψε 

" Μας λείπει το ΠΑΘΟΣ, αυτό φταίει πού δεν καυλώνουμε μεταξύ μας !!!
Μαράθηκε, ξεράθηκε, έπεσε και τώρα το κουβαλάν τα μυρμήγκια για μαμ στην φωλιά τους.
Πάν' τα χάδια, πάν' και τα γλυψίματα...
Έχουμε Ακαυλίες ανύπαρκτε αναγνώστη και βολευτήκαμε άνετα πάνω σε αυτές, βλέπεις αρεσκόμαστε στην καθημερινότητα, στην αίσθηση του χλιαρού, την βρίσκουμε με τα ανούσια, γουστάρουμε σπίτι - δουλειά σε αιώνια επανάληψη.
Το Πάθος μας βάζει φωτιά και δεν το θέλουμε, γιατί η φωτιά φέρνει καύλα και όποιος είναι καυλωμένος δεν έχει όρια, τρέχει γυμνός ουρλιάζοντας για αυτό που αγαπά, για αυτό που πραγματικά θέλει.
Στην δικιά μας την περίπτωση όταν ήρθε ο Προμηθέας με φωτιά, πήραμε το λάστιχο και τον καταβρέξαμε, γιατί είμασταν ούγκα και ζοντόβολα, το πιάνεις ?"

λίγο η ατμόσφαιρα, λίγο το κρασί, λίγο τα λόγια του παπά...
θέλω να πω, δεν έχουμε ακριβώς ακαυλίες, θέλουμε να φαινόμαστε 'εντάξει' , άλλο αν στα κρεβάτια μας έχουν τεντώσει οι σούστες απ' τις γυρβολιές, γιατί εκεί είναι ο λάκκος της φάβας, δεν είμαστε πλέον αυτοί που το μοιράζονται, αλλά αυτοί που το απορροφούν και το κλώθουν_

θα μου πεις, τι λες βρε άσχετη, στην εποχή του share και του like, και του blogger ; ναι κάνουμε το share στο facebook, με μια κρυφοκατανυκτική αυτοσυντήρηση/αυτοάμυνα ... θα τους αρέσω; θα με εγκρίνουν; θα μου πουν "όπαλα μάνα μου;" ρε λες να φάω χώμα; ρε λες να με περάσουν για ανώμαλο;

τύψεις... τύψεις... τύψεις για όλα !!!

εντάξει, δεν είναι όλοι έτσι (σ' το λέω γιατί θα σκεφτείς ότι εσύ δεν είσαι καθόοοοολου τέτοιος τύπος) 
όμως είσαι, κι εγώ είμαι, έεεεελα παραδέξου το ... μια στάλα, έστω όσο πατάει η γάτα; αφού το ξέρεις και το ξέρω : του κασίδη το κεφάλι και της πουτάνας ο κώλος δεν γερνάνε ποτέ ... )

και γιατί σου τα λέω όλα αυτά; για να τ' ακούσω κι εγώ... όχι γιατί είμαι μάγκας, δεν είμαι_
το μόνο που κατάφερα, είναι να ξεκολλήσω την ταμπέλα "μπες με δική σου ευθύνη" , έτσι κι αλλιώς ό,τι κάνεις κι ό,τι δεν κάνεις δική σου είναι η ρημάδα η ευθύνη _ μήπως δεν την έχεις όταν ανοίγεις την εφημερίδα, την τηλεόραση, και το παράθυρό σου το πρωί; _



2 comments:

ASOTO said...

ΑΣΩΤΟ ΚΑΛΕΙ ΚΥΡΙΑ ΛΕΠΙΔΑ, ΔΕΝ ΕΞΙΣΤΑΜΑΙ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΠΟΡΩ, ΚΑΙΡΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΤΑ ΣΑΠΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΒΛΕΠΟΜΑΣΤΕ ΟΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ, ΔΗΛΑΔΗ Μ' ΑΡΕΣΕ ΑΥΤΟ ΛΕΩ_

kalliopi said...

egw pantws to blog mou to vlepw san ton psyxiatro mou :P ,foverh ayth h frash "τρέχει γυμνός ουρλιάζοντας για αυτό που αγαπά, για αυτό που πραγματικά θέλει"