Friday, November 4, 2011

* *



μπροστά καθισμένοι κι από κάτω πεντακόσια σκαλιά, κήποι, νερά, γλάροι, τ' αγάλματα της σκάλας, τα φανάρια της μνήμης, κύκλοι, νεράτζια, παλιά συντριβάνια, μουχλίλα, υπόνομοι, αυτοί μες τους πίνακες, αυτοί που απλά περιμένουν, φλασάρονται, γνέφουν ... τι σου είπαν; αν σου είπαν μοιράσου το, αν τους είπες, ας το μαρτυρήσουν σ' εμένα... δε θα τα πω... δε θα τα πω σε κανένα...

πού είναι τα φιλιά, πού είναι το κρίμα;
τσιγάρα που σβήσαμε στο ίδιο μπουκάλι

θες ένα ξημέρωμα ; 
θες όνειρα, θες ένα δίκαιο αγώνα, σε ξέστρωτο στρώμα αγάπη μου, ξένες κουβέντες, κλειστά τα παράθυρα, πόδια ορθάνοιχτα, μεσάνυχτα κοιτάς τις σκεπές που δεν ρήμαξαν _ καλύτερα τώρα ν' ανάψουμε, πάρε ένα και δωσ' μου κι εμένα, δωσ' μου το στόμα σου... στις τσέπες σου βρήκα τα δίχτυα μιας άλλης... κι όταν ξυπνήσω θα έχω το χαμόγελο, το πρόσωπό της_


***

είχε κιόλας ξεχάσει τι υπήρχε πριν από αυτές, πριν τις τοποθετήσει τακτικά, τη μια δίπλα στην άλλη_
εφόσον ήξερε καλά ότι ζούσε για την επόμενη στιγμή, για το μηδέν και το ολόκληρο_ ελλείψει όμως μαντικών ικανοτήτων τις είχε ανάγκη _
ήταν εκείνες των μισοτελειωμένων φιλιών, ακουμπισμένες στα πιατάκια των καφέδων τους 
ήταν των αγγιγμάτων, απόηχος σκοτεινής αδηφαγίας, ταϊζοντας τον εαυτό σου τρέφεσαι
ήταν των φωνημάτων, μιας μεταξύ των γλωσσοπλασίας (αγαπεύομαι, ονείρωξέ με, σιγάλησέ μου μια φορά)
από τότε τους επιτρέπει να υπαγορεύουν εκείνη τη μεταίωρη αδημονία, κι οι τρεις τελείες έτσι ξέρουν να σου πουν
μάντεψε τη συνέχεια
έλα, μάντεψε

. . . 

No comments: