Tuesday, October 4, 2011

THE HAND WAS SWEET_


{ήχος μπαταρίας που αδειάζει}

πετάχτηκα


σωθήκαμε
έχοντας καταπιεί 
κι όχι χωνέψει 
καθένας τη μερίδα του  


ήρθες σ' εμένα είχες πει
και σου είχα πει
και μου είχες πει
και είπαμε
και ξ-είπαμε
σωθήκαμε


τι κι αν μιλούσαμε;
άλαλος ο παράδεισος



αδέξιες ζάχαρες
του σώματος
έγλειφα απ' την παλάμη σου
κυβάκια



πηχτό και ζεστό και υγρό ένα σκοτάδι
εκεί που με συνήθισαν να κυνηγώ
κι εσύ να με χτύπας με προβολείς ομίχλης
και να φωνάζεις "έλα" ;


σώνομαι
όχι γλιτώνω _

λήγω _ παύω


εκείνη η επιθυμία...
εκείνο το περπάτημα
όταν το βήμα είχε άλλο τρόπο
όταν ήταν αργό
με σκοπό
όταν το χέρι χάιδευε
τα πιο ανώφελα
ως σπουδαία
με μια γραμματική αχαλίνωτη_
σωθήκαμε_




1 comment:

Carlito said...

Μακάρι να σωθούμε όλοι.. Θέλει βήμα ταχύ. Προς τα ιδανικά, μακριά από τα πισωγυρίσματα και τις αναλαμπές της μίζας και του ψευτοπατριωτισμού!

Καλησπέρα setty,