Tuesday, October 4, 2011


το αγαπημένο παιχνίδι
όλα δικά σου
οι πέτρες
το ανυπόκριτο
εσύ_
το ερμάριο της ηδονής
εσύ_ το κλοπιμαίο
το βουβό φως
εσύ_
σ' απανωτά
κορμιά χλοερά
που τον κρουνό ραμφίζουν
της ανάγκης τους
εσύ
που στάζεις
παγκόσμιες ανατροπές
 _ της μάνας σου ο γιός
εσύ_


μία φωνούλα έβγαλα
ένα αόματο "κι εγώ; ... "
και με γάμησες_ _
και με γάμησες_



1 comment:

Daemon said...

Βρέθηκα στο blog σου από μια φωτό που μου έκανε κλικ, και έχω να πω ότι γράφεις καταπληκτικά !!! Πολύ ωραίες οι σελίδες. Καλησπέρα_