Friday, November 12, 2010

una musica brutal



συχνά κανονίζουμε κοντά σε μετρό
σε πλατεία ή απέναντι από αυτή
ώρες που η κίνηση σου σπάει τα νεύρα

κάθομαι υπομονετικά
ξεφυλλίζοντας κάτι διαφημιστικό
κάποιο κατάλογο για κινητά ή υπολογιστές

πότε-πότε σηκώνω τα μάτια
χαζεύω τα πόδια των περαστικών
τα παπούτσια τους

με πλησιάζει ένας μαύρος με σιντί
με τσάντες ή ρολόγια
οπότε το ρίχνω πάλι στο διάβασμα

σκέφτομαι ότι αργείς
όμως ξέρω ότι έχεις ξεκινήσει
οπότε εντάξει

δεν θέλω να με δεις
με μάτια γουρλωμένα
να σε ψάχνω ανάμεσα στους ξένους

γι' αυτό διαβάζω το φυλλάδιο
για μια δεύτερη και τρίτη φορά
δίνοντας προσοχή στις λεπτομέρειες

έτσι κι αλλιώς δεν τις καταλαβαίνω
κι αυτό δίνει στο διάβασμα μια άλλη διάσταση
αυτή του ενδιαφέροντος για το περιεχόμενο

σκέφτομαι "ο κώλος μου έχει παγώσει"
" έχει γίνει πλακέ από το πολύ καθισιό"
σηκώνομαι, ακόμα διαβάζοντας

τα μπουλούκια του υπογείου
ξεχύνονται ανά τέταρτο
δεν είσαι ανάμεσα σε κανένα τους

χωρίς να βλέπω σε καταλαβαίνω
με λαχάνιασμα κομψό
φτάνεις απέναντι, σε λίγο

μπορώ να δω τα πόδια σου_
θα ήθελα κάτι κινηματογραφικό
ένα αγκάλιασμα στον αέρα

κάτι να δείχνει ότι αυτή η συνάντηση
είναι πολύ σημαντική
και για τους δύο

αρκεί όμως κάτι απλό
και ένα "πού τρώμε;
ξέρεις τίποτα καλό;"

ξέρω πολλά καλά είναι η αλήθεια
όμως όταν σε βλέπω
τα ξεχνάω

κατευθυνόμαστε στα γνωστά
φαϊ εκεί, καφέ παρακεί
συνηθισμένα πράγματα

περιμένω ν' αδειάσεις το πιάτο σου
περιμένω να χορτάσω
θέλω να πω περισσότερα

θέλω να πω αυτά που σκέφτομαι μήνες_
όλως παραδόξως αρχίζω να σκέφτομαι
τελείως διαφορετικά πράγματα

πράγματα που ίσως σου έλεγα
εάν είχαν τελειώσει όλα τ' άλλα
ίσως και ποτέ

κι όμως, να 'μαι εδώ, να σου λέω αυτά
κοιτάζοντας το ρολόι στον τοίχο
να νιώθω ότι κάποτε πρέπει να το βουλώσω

δεν γίνεται να σώνουμε το χρόνο μας
με τέτοιες μαλακίες_
δεν έπρεπε να έρθουμε εδώ

ανάμεσα σε τόσο κόσμο
που ακούει και βλέπει και νομίζει διάφορα
έπρεπε να είναι νύχτα

να είμαι μισο-τύφλα
γιατί ακριβώς συναντηθήκαμε;
πότε θα σε ξαναδώ;

σε ένα χρόνο; δύο; ποτέ;
κάθε φορά λέω να μη σε ξαναφέρω εδώ
κι όλο εδώ καταλήγουμε

μου έχεις προτείνει να αλλάξουμε στέκι
και σου έχω πει "ναι οπωσδήποτε"
και τα χρόνια περνάνε

κουβεντιάζουμε για τους άσχετους
γινόμαστε περισσότερο γνωστοί
οι γνωστοί κουβεντιάζουν για τους άσχετους

όταν φύγουμε θα μου έρθουν τα μοσχάρια
όσα σκέφτομαι μήνες
θα επιστρέψουν στη γλώσσα μου

ότι μας φανταζόμουν αλλιώς
ότι παλιά ήταν καλύτερα
με το χαμηλό φως και την ησυχία

και τις πιθανότητες
και τις αμηχανίες σου
που τώρα έχουν εξαφανιστεί και είσαι cool

ήταν ωραίος
ο φόβος ότι στο φως της μέρας
ήμασταν δυο άλλοι παίκτες

με την ίδια μοιρασιά

4 comments:

Anonymous said...

Oi Oi Oi!!!skinhead and boots.(OMERTA).

Angela said...

τέλειοο!!

Anonymous said...

Ποια ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα κάτι παρόμοιο; α, ναι, σήμερα. Σε διαβάζω από το γραφείο και παρηγοριέμαι. Καλή μέρα

Αθηνά, Μαρούσι

Ilka von Torok said...

nice title! and also nice song!

Greetings Ilka!