Sunday, October 31, 2010

κάτι εκκωφαντικές σιωπές (ή αλλιώς ο δικηγόρος του διαβόλου)

Photo: a spaceship for Louis -- Prismes Photography


… είμαι ένας άνθρωπος καταπιεσμένος, θέλω να με πιστέψεις_
από παιδάκι μαζεύω, μαζεύω,

μαζεύω τα λόγια μου_ μιλώ όταν μου μιλούν ή όταν πρέπει, ή όταν το θέμα είναι ασφαλές_ όχι όμως και κάθε φορά που θέλω _ συνήθως καταπίνω τη γλώσσα μου και ακούω_

μαζεύω εικόνες που μου ήρθαν στο μυαλό, τις νύχτες που οποιοσδήποτε άλλος θα πέσει στο μαξιλάρι του ξερός από κούραση, εγώ τότε αρχίζω_ φαντάζομαι τους φίλους σε καινούριες περιπέτειες, τους γνωστούς σε άγνωστα μέρη, τις οικογένειες μέσα στα σαλόνια τους, τους νεκρούς να μας κοιτάζουν και να απορούν τι διάολο…, φαντάζομαι τις εκφράσεις των προσώπων τους «καλά όλο μαλακίες κάνουν αυτοί εκεί κάτω»_

σκέφτομαι τις μέρες που θα έρθουν και πώς θα εξελιχθούν εφόσον ακολουθούν εκείνες που ξεκίνησαν_
αναρωτιέμαι πότε άρχισαν να εξελίσσονται τα πράγματα, πού είχα πάει και έγινε εκείνο, το οποίο πυροδότησε το άλλο_
κι αν δεν είχα βρεθεί εκεί, πώς θα ήταν τα πράγματα, ποιον δεν θα είχα συναντήσει_ γιατί ήταν σημαντικό να είμαι εκεί;_
σε ποια τάξη γνώρισα ποιους _ με ποιους από αυτούς μιλώ ακόμη_ γιατί συγκεκριμένα με αυτούς κι όχι κάποιους άλλους;_
πότε έγινε το συμπαντικό «κλικ» που αποτέλεσε την αφορμή για όσα έζησα και όσα θα ζήσω_
και ποια να ήταν άραγε η τελευταία φορά που έκανα κάτι δίχως να το έχω σκεφτεί πρώτα κατ’ αυτόν τον τρόπο_

μαζεύω το γέλιο μου, γέλασα όταν δεν έπρεπε;_ γέλασα ενώ δεν έπρεπε;_ γέλασα με κάποιον ή σε βάρος κάποιου ενώ έπρεπε κανονικά να το βουλώσω;_

μαζεύω τη ματιά μου, να μην κοιτάξω ενώ θέλω να δω, να μην κοιτάξω με ένα ύφος γιατί θα με προδώσει_ να στραφώ από την άλλη κι ενώ δεν με κοιτάζουν να βλέπω;_

μαζεύω όλους τους φόβους μου (των σχέσεων, του μέλλοντος και του θανάτου) σ’ ένα κουτί και το τρυπώνω πότε σε τούτη και πότε στην άλλη σκοτεινή γωνιά_

το χειρότερο είναι ότι μόλις που καταφέρνω να ξεφορτωθώ αυτά τα βάρη και για χάρη σου να γίνω ένας άλλος άνθρωπος, έχει κιόλας ξημερώσει, και της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελάει…

ακολουθούν ασυνέπειες, ασάφειες, κίνδυνοι, και ανασφάλειες_

ιδεασμοί για το ποιος με ξέρει ή προσπαθεί να με μάθει ή νομίζει ότι μπορεί να προσπαθήσει_

ενοχές για τον αν αυτό που θα μάθει είναι εκείνο για το οποίο πάσχισα μια ζωή να πουλήσω_

στομαχικοί σπασμοί υπό τη σκέψη, του ότι εάν αποκαλυφθώ για αυτά που πολύ πιθανά είμαι, , θα ακολουθήσουν γέλια, κλάματα, ή φάσκελα _

αρέσω; _ είμαι αρκετός;_ είμαι καλός;_ είμαι όπως πρέπει;_ τι πρέπει;_ ερωτηματικά αναπάντητα εδώ και πολλά χρόνια_

κι αν δεν αρέσω;_ κι αν χρειάζομαι πολλή και δύσκολη δουλειά;_ εάν βρωμάω από το κεφάλι ως την ουρά;_ εάν είμαι βράστα κι άστα;_ αν κοπώ στις εξετάσεις της ζωής; _ και για στάσου… ποιος πούστης βαθμολογεί;_

κι ύστερα έρχεσαι εσύ που μοιάζεις να τα έχεις βρει με την πάρτη σου και μου λες ότι πρέπει να αφεθώ ; _ εσύ που έχεις κάνει τα ίδια και χειρότερα;_ εσύ που δεν μιλάς όταν δε σου μιλούν_ που μου χαμογελάς μόνο όταν βρίσκονται δίπλα τα δικά σου πρόσωπα_ που ξενυχτάς αλλά όχι μαζί μου_ που δεν ξέρεις τι έχεις, τι θέλεις, τι φοβάσαι, σε ποιον χρωστάς, πού να φας πού να πιεις και πού να πας να το δώσεις;_ εσύ που αδιαφορείς μα στο βάθος νοιάζεσαι_ εσύ που ξέρεις και δε μιλάς_ εσύ που πιστεύεις ενώ δεν έχεις ιδέα_ εσύ αυτό το σκατό το πατημένο, που μας έβαλες καλά-καλά στη βράση και αρνείσαι να σηκώσεις το ξερό σου και να βάλεις επάνω το σίδερο;

κι ύστερα είμαι εγώ που ποθώ να έχω αφεθεί_ να σε μυρίσω_ να βουτήξω στο δέρμα σου_ να πάρω κάτι δικό σου και να το αποθεώσω_ να πάρω μια ολόκληρη ψυχή και να τη βγάλω για να εγκαταστήσεις εσύ την ασφαλή/επικίνδυνη και δικιά σου_ να ανακατώσω τα λόγια σου με τα σάλια μου, και τις αναστολές μου με τους ήχους που βγάζεις αντί για λόγια κάθε τόσο_ να πάω ένα βήμα παραπέρα_ να γίνω βρώμικος και χυδαίος_ κι έπειτα να τα σκατώσω λέγοντας «συγγνώμη δεν το ήθελα»_

και πώς στο διάλο νομίζεις ότι με αυτό τον τρόπο θα πάψω να καταπιέζομαι;


4 comments:

Christine said...

ax...

Anonymous said...

καλά είναι αυτά τα αχ... της προσμονής και του "καλού" καημού, σε καταλαβαίνω απολύτως

Anonymous said...

δεν ξέρω πώς βρήκα αυτό το κείμενο, διαβάζω blogs από το πρωί, αλλά ένα έχω να πω, διάβασα αυτά που σκέφτομαι εδώ και κάτι χρόνια.
Σάμος

Anonymous said...

mas douleveis? me tin kali ennoia:)