Saturday, March 13, 2010

District 9_ Νot your average alien























Βράδυ Παρασκευής = DVD night in
Παρακολούθησα λοιπόν με πολλές επιφυλάξεις στην αρχή, το District 9_ σκηνοθεσία Neill Blomkamp και Peter Robert Gerber, σενάριο Neill Blomkamp και Terri Tatchell, παραγωγή Peter Jackson. Και λέω με πολλές επιφυλάξεις γιατί το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι, αν και δεν θα έπρεπε, όταν πρόκειται για σινεματικούς εξωγήινους, είναι "καταστροφή του ανθρώπινου είδους", "αφανισμός της γης", "εχθρικά tri-pods" και γενικά ό,τι έχει ως τώρα προβληθεί ανά τις δεκαετίες, με έξαιρεση τους πολέμους των άστρων, και τα τρεκς.
Κι επειδή κάπως έτσι φαντάζομαι αισθανόταν και ο ίδιος ο Jackson, έκανε μία ταινία, στην οποία- επιτέλους- το εξωγήινο σκάφος "παρκάρει" όχι πάνω από κάποια πρωτεύουσα της Αμερικής (να γιατί και στην animated ταινία monsters vs aliens της Pixar, είναι ακριβέστατη και η ατάκα "the only place on earth where aliens seem to land in"), αλλά πάνω από το Γιοχάνεσμπεργκ. Παράλληλα έχουμε να κάνουμε με τον εξαθλιωμένο τύπο του εξωγήινου, που υποσιτισμένος και δύσμοιρος (όχι αλλά E.T.) γίνεται αντικείμενο κακομεταχείρισης από τον άνθρωπο, πράγμα λογικό , αν το πάρεις ότι όση τεχνολογία κι αν έχουν, ναι μπορούν να ξεμείνουν από φαγητό, ναι μπορούν να μεταβολίζουν τόσο εύκολα που κάποια στιγμή θ' αρχίσουν να ρίχνουν τον κλήρο να δουν ποιος θα φαγωθεί, κι ότι αν και προτιμούν τη γεύση της γατοτροφής, ίσως να την πέσουν και σε κανέναν άνθρωπο αν έχουν να φάνε από το Πάσχα. Λογικό επίσης ότι αν και έρχονται από τόσο μακριά, τα όπλα μας τους κάνουν ζημιά, και τους ματώνουν, αλλά τα δικά τους, εάν μπορέσουν τελικά να τα σηκώσουν από την πείνα, και κατόπιν δικού μας τσαμπουκά, μπορούν να μας "γα....σουν"! Λογικό το ότι θα θέλουν να πάνε πίσω στο σπίτι τους, και όχι να αποικίσουν την άθλια γη, η οποία ήταν απλά το μέρος στο οποίο "έμειναν από λάστιχο". Κι ενώ μας δίνει μια γερή δόση του πώς είναι να πέφτεις θύμα της ανθρώπινης περιέργειας, αφήνει όλα τα ανθρωπιστικού υποβάθρου υποννοούμενα 'αρετής', τα οποία θα μπορούσαμε να διδαχτούμε από εμάς, αν δεν ήμασταν τόσο απασχολημένοι να επικρατήσουμε. Συμπαθέστατο εντέλει το δίδυμο μπαμπά και γιου του είδους "Prawn" -όπως τους ονόμασε ο άνθρωπος, γιατί μοιάζουν ολίγο με γιγάντιες γαρίδες- ταλαίπωροι και καταϊδρωμένοι, αλλά με το κούτελο καθαρό. Νοt your average alien, είπαμε.
Αξίζει να το δεις, έστω κι αν αμφιβάλλεις. Το μόνο που ελπίζω είναι να μη βγει το District 10 (θα καταλάβεις τι εννοώ στο τέλος της ταινίας) και το γυρίσουμε και πάλι στα κλασσικά που έντεχνα αποφεύχθησαν με το 9.
Τέλος να πω ότι αν δεν έχεις blu-ray θα χάσεις λιγάκι από τα γραφικά.


No comments: