Tuesday, January 19, 2010

Μια σκέψη ύστερα από χρόνια


Photo: 'Twisted Not Broken', courtesy of thebunnycage

Προχώρα, έλεγε η μάνα μου όταν χάζευα στο δρόμο. Προχώρα, γιατί το φαί θα κολλήσει και θα φας τα ποδάρια σου στο τέλος. Κι εγώ με φανταζόμουν να τρώω τα ποδάρια μου, έτσι όπως ήταν κι αδύνατα, να σκύβω να τα πιάνω και να τα βάζω πεινασμένος στο στόμα, όπως κάνει ένα μωρό. Τα ποδάρια βέβαια των μωρών δεν είναι σιχαμένα. Είναι όμως των μεγάλων. Δε φταίνε τα παπούτσια τους, φταίνε τα μέρη που ‘χουν περπατήσει. Βρώμικα μέρη όλο λάσπη και σκατό, και τσιμέντο και μαύρη πίσσα κι αποτσίγαρα. Κι ένα περίεργο πράμα, δε θα ‘μουν πάνω από έξι-εφτά χρονών, κι όμως τα ποδάρια μου, μου φαίνονταν ήδη σαν του μεγάλου. Άφηνα λοιπόν τα φλιπεράκια και τα μαγαζά και κοίταζα ν’ ανασηκώσω τα ψώνια της και να τα κουβαλήσω όσο πιο γρήγορα μπορούσα, για να μην αναγκαστώ να την περάσω με το αηδιαστικό αυτό γεύμα. Και τόσο είχα σιχαθεί που ούτε λόγος για μπούτι από κοτόπουλο, αρνίσιο ή γουρουνίσιο ποδαράκι.

Αυτά όλα άλλαξαν όταν πρωτόειδα τη Φιλομένη, που φόραγε τακούνια με τις φτέρνες έξω χειμώνα-καλοκαίρι, και πηγαινοερχόταν στην αυλή μας ν’ απλώσει τα σεντόνια της, και έσκυβε και κοιτούσε ξωπίσω να δει μήπως της έπεσε τίποτε. Μια μέρα κάθισα και τη χάζευα με το στόμα ανοιχτό να ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας του Αγίου Γρηγορίου. Κι όταν έφτασε στην κορυφή και όπως συνήθιζε μου χαμογέλασε από ψηλά, σκέφτηκα, αυτά τα ποδάρια τα έτρωγα ευχαρίστως_

No comments: