Monday, November 16, 2009

Tango por dos


Εμάς αυτός ήταν ο καυγάς μας. Κάθε μεσημέρι. Καθόμασταν στο τραπέζι, σέρναμε κουτάλια και πιρούνια στα πιάτα, κόβαμε τα ψαχνά.

Μου έριχνε το αλάτι στο φαί, και το ‘κανε σα να ήταν οι κόκκοι βλήματα. Μπα-πα μπου-πα πολυβόλο το αλάτι, κι έλεγε «θέλεις άλλο ή εντάξει;»

« Φτάνει ευχαριστώ, πόσες φέτες;» πριόνιζα ψωμί και του ‘βγαζα την κόρα, γιατί δε την έτρωγε.


« Δυο » απαντούσε ίσα για να του φτάσουν ως τη δεύτερη μπουκιά και ύστερα να πάρει τις δικές μου.


« Νερό ή κρασί;»
« Κρασί!»
« Εγώ νερό!»
« Ωραία, ένα ποτηράκι » και δεν έπινε.

Και στις γιορτές και στις νηστείες, είτε φακές είτε παπί με πορτοκάλι, είτε άγριο γουρούνι, είτε φάβα, τσουγκρίζαμε –πες σα να είχαμε κι οι δύο κέρατα- και λέγαμε εις υγείαν και ζωή μακρά, και ο θεός να σ’ έχει άντρα μου καλά, κι εσένα γυναίκα μου στα χέρια σου θε να μείνω. Κι υπέφερε μαζί μας κάθε πιάτο και κάθε υλικό, γιατί να ξέρεις, άμα είσαι όλο λόγια και θυμούς δε βγάζεις τίποτα. Τον άνθρωπο τον χάνεις με τη σκέψη, και με τη σκέψη τον βρίσκεις πάλι άνθρωπο.


Δεν τσακωθήκαμε εκτός του τραπεζιού, καμιά φορά. Κι όταν τον έχασα σε ποιον να σκίσω τα βερίκοκα και ποιος να μου διαλύσει τους ντολμάδες που με πειράζει το λάχανο;

No comments: