Friday, November 20, 2009

Τα καλομαθημένα

Έτσι μεγάλωσαν αυτά τα παιδιά, όπως το λένε και οι Άγγλοι, μ’ ένα ασημένιο κουτάλι στο στόμα. Μόνο που στη δική τους περίπτωση το κουτάλι δεν ήταν από ασήμι, αλλά επώνυμο με μια υπογραφή ‘να!’. Και πάει στην ευχή το κουτάλι.

Αλλά και το πιρούνι, και το πιάτο, και το τζίν, και η σάκα, και το παπούτσι, και το πανωφόρι, και το σπίτι, και το φροντιστήριο, και όλα για να μην τα πολυλογούμε, ήσαν σινιέ και φίρμες. Κι από τότε που μπορούσαν να θυμηθούν τον εαυτόν τους τα παιδιά έκαναν όνειρα, ότι να δεις πόσο ακόμη καλύτερα θα είναι όταν θα μεγαλώσουμε, που θα ‘χουμε τα ωραία μας τα σπίτια, και τις κούρσες μας, και θα ‘μαστε και σπουδαγμένοι, οπότε δε θα μας λείπει τίποτε.

Λίγο οι γονείς από τη μία, λίγο η τελεόραση που ιδιωτικοποιήθηκε κι άρχισαν να προβάλλονται σειρές τίγκα στο αμερικάνικο όνειρο, με ωραίους νεαρούς και τσαούσες νεαρές, να διάγουν ανεξάρτητοι, και που ενώ να φάνε δεν είχαν (στο ρόλο), νοίκιαζαν λοφτ στο Γκάζι (κι αυτό ντιζάιν) επιπλωμένο και με ψυγείο SMEG, κόκκινο, θαλασσί, ή ότι βάλει ο νους σου… ήρθαν και φούσκωσαν τα μυαλά των.

Τελειώνοντας το λύκειο, τους έκατσε καλά και το πανεπιστήμιο, και ύστερα από τόση καλοπέραση, βγήκαν στον κόσμο για να βρουν δουλειές.

Και πού οι δουλειές; Άρχισαν να ανακαλύπτουν ότι το ασημένιο κουτάλι, έπρεπε τώρα να γίνει πλαστικό, γιατί δεν ζούσαν και σε καμία Σάνγκριλά, η ανεργία ήταν στο κόκκινο, το δημόσιο δεν τους παίρνει όλους, κι άμα τους πάρει, όχι το SMEG δεν έφτανε ο μισθός για να αγοράσουν, ούτε παντόφλες απ’ τη λαϊκή.

Κι έτσι που ήταν καλομαθημένα, σιγά μην πήγαιναν να ρίξουν τα μούτρα τους, να παίρνουν τρεις κι εξήντα, να μένουν σε μια γκαρσονιέρα δύο επί τρία, να δουλεύουν οπουδήποτε, για μεροκάματα και να τους πιάνει και τον κώλο ο κάθε εργοδότης. Δυο τρόποι υπήρχαν, ή να το ρίξουν στις πιστωτικές και τις δανειοληψίες, ή να τους τρέφουν οι γονείς κι αυτά να κάθονται. Έκαναν καλού-κακού και τα δύο, με αποτέλεσμα να παραπονιούνται οι γονείς, πώς έγινε έτσι η κοινωνία, και τα καημένα τα παιδάκια μας δε θα ‘χουν μέρος ν’ απαγκιάσουν.

Κι απ’ τα κανάλια των πλάσμα τηλεοράσεων τώρα βλέπουν το κραχ στην Αμερική, και λένε ευτυχώς που δεν έγινα εξέκιουτιβ με τόσες σπουδές.

No comments: