Monday, November 16, 2009

Σάμερ ιν δε σίτυ


Οrizon πάνω από τον Ατλαντικό- φωτό: Σέτη Λεπίδα


Όταν ο Αύγουστος έδιωχνε και τις τελευταίες υποψίες βαβούρας, στην πόλη γίνονταν ωραία πράγματα.


Φάντο, Γιορούμπα, ραγκά, τάνγκο κανθιόν, φλαμένγκο, σάλσα, προγκρέσιβ, ωλτέρνατιβ, τζαζ, ρούμπα, κονγκολέζικη μαρίνγκα, ρέγκε, γιου-γιου, κάντρι, μπένγκα, σκα, Μορικόνε, Σοστακόβιτς, ροκιές…

Και δεν ήταν μόνο αυτό. Από νωρίς πλάι στα αυτοκόλλητα δρομολογίων του μετρό, τα φεστιβάλ των Αθηνών και Επιδαύρου είχαν αναρτήσει τις ημερομηνίες των παραστάσεων.

Τι Πίντερ και τι Μήδειες, Όρνιθες, Βάκχες, Βάτραχοι, Μίλερ, Τέννεσσί Γουίλλιαμς και Νιλ Σάιμον, Τσέχοφ και Στρίντμπεργκ, Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω, Στανισλάβσκι, Μολιέρος, Κόνγκριβ, Κάρλο Γκολντόνι, Μπέκεττ, Μοράλιτι Πλέιζ, Κομέντια ντελ Άρτε, Μπουρλέσκ, δράματα, Μοσχοβίτικα μονόπρακτα…

Έβαζαν τα λινά τους οι αθηναίοι, ξεκουβαλιόνταν και οι κουλτουριάρηδες από την επαρχία, κι έπιαναν το στασίδι τους στα βραχάκια και τα ακρωτήρια απολαμβάνοντας την ωραιότητα που αρμόζει στους πολίτες του κόσμου. Καλή η Μύκονος και τα ξανθόμαλλα, καλά τα μελανούρια και τα ούζα μετά χταποδακίου και φολκλόρ μεζεδακίων, αλλά το καλοκαίρι της πόλης είχε αυτή τη γλύκα στην ανάσα, και την ελπίδα ότι μαθαίνουμε για τη ζωή τόσο από τον ντόπιο όσο κι απ’ τον ξένο.

Κάτι τέτοια άκουγαν δεξιά κι αριστερά εκείνα τα Πακιστόνια που όλη μέρα μάζευαν τις φράουλες και ξεμύτισαν ως το φράχτη. Εκεί πίσω από το χαλίκι και τη μυρωδιά του Αουτάν, έφταναν οι καντάδες και τα στάσιμα. Κουνιόντουσαν οι θάμνοι, τρόμαξε ο φύλακας και πυροβόλησε τυχαία. Ε, το πολύ-πολύ να πέτυχε κανά κουνάβι.

No comments: